Legislator Case Law & Legislation
I CSK 2645/23 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue or precedent value exists regarding loan contract clauses.

Case Number I CSK 2645/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the Bank's cassation appeal against the appellate court's judgment in a loan dispute. The bank argued that the lower court erred in interpreting specific Civil Code provisions regarding foreign currency loan clauses and abusive terms. The court rejected this, finding that the bank failed to demonstrate a significant legal issue requiring interpretation or a need to resolve conflicting case law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, creates a need for interpretation of laws causing serious doubts or divergences in case law, or is obviously justified; mere disagreement with the lower court's assessment without establishing such public-law grounds is insufficient.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility significant legal issue divergent case law loan contract clauses abusive terms foreign currency loans public law character

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).
art. 381 k.p.c.
W sytuacji, w której spór toczy się przed sądem drugiej instancji, uwzględnienia wymagają ponadto ograniczenia w aspekcie powoływania nowych twierdzeń i dowodów (art. 381 k.p.c.).
art. 3852 k.c.
art. 3851 § 1 i 2 k.c.
3852 k.c., art. 3851 § 1 i 2 k.c., art.
art. 3531 k.c.
bank., art. 3531 k.c. w związku z art.
art. 69 ust. 1 pr. bank.
w związku z art. 69 ust. 1 pr. bank., art.
art. 58 § 1 k.c.
bank i art. 58 § 1 k.c. Wskazała również na zagadnienie prawne dotyczące dopuszczalności odwołania się do art.
art. 358 § 1 i 2 k.c.
Wskazała również na zagadnienie prawne dotyczące dopuszczalności odwołania się do art. 358 § 1 i 2 k.c.
art. 410 k.c.
Ocena, czy podstawa faktyczna sporu pozwala na rozpatrzenie żądania zapłaty opartego na umowie kredytu, która okazała się nieważna, w aspekcie art. 410 k.c., jest zatem uwarunkowana okolicznościami konkretnej sprawy.

Cited Case Law

AI generated
II CZ 35/01
Appeal dismissed for failure to present legal issues with specific arguments under Polish Civil Procedure Code.
III CKN 570/01
Supreme Court dismissed appeal for failure to explain specific legal issues requiring interpretation under Civil Procedure Code.
III CSK 180/07
Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to separately justify admissibility under Civil Procedure Code.
IV CSK 623/13
Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists regarding compensation for death of relatives before 2008.
II CSK 376/14
Supreme Court dismisses cassation appeal due to logical contradiction and failure to meet admissibility criteria under Civil Procedure Code.
V CSK 547/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Civil Procedure Code.
II CSKP 820/23
Supreme Court dismisses consumer's appeal on abusive indexation clause, ruling silence does not cure unfair terms.
I CSK 1669/22
Supreme Court dismisses cassation on unfair terms, ruling entire indexed loan void if spread clauses are abusive.
I CSK 3629/22
Supreme Court dismisses cassation appeal on consumer credit contract clause interpretation under Polish Civil Code.
I CSK 5651/22
Supreme Court dismisses cassation on invalid currency conversion clause in indexed mortgage contract under Polish law.
I CSK 2038/23
Supreme Court dismisses cassation appeal on mortgage contract invalidity and unfair terms under Directive 93/13.
C-19/20
zwłaszcza wyroki z dnia 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, I.W., R.W.
C-212/20
przeciwko Bank BPH S.A., ECLI:EU:C:2021:341, z dnia 18 listopada 2021 r., C-212/20, M.P., B.P.
C-6/22
przeciwko „A.”, ECLI:EU:C:2021:934, z dnia 16 marca 2023 r., C-6/22, M.B.,U.B., M.B.
C-321/22
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 2645/23 POSTANOWIENIE 27 września 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk na posiedzeniu niejawnym 27 września 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa Banku spółki akcyjnej w W.‎przeciwko M. K.‎o zapłatę,‎na skutek skargi kasacyjnej Banku spółki akcyjnej w W.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z 8 lutego 2023 r., I ACa 1157/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych). Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca Bank S.A. w W. powołała się na potrzebę wykładni przepisów prawa, tj. art. 3852 k.c., art. 3851 § 1 i 2 k.c., art. 3851 k.c. w związku z art. 69 ust. 1 pr. bank., art. 3531 k.c. w związku z art. 69 ust. 1 i 2 pr. bank i art. 58 § 1 k.c. Wskazała również na zagadnienie prawne dotyczące dopuszczalności odwołania się do art. 358 § 1 i 2 k.c. w razie eliminacji z umowy kredytu powiązanej z walutą obcą postanowień indeksacyjnych w związku ze stwierdzeniem ich abuzywności, a także na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa.

Problem ten powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12,poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14).W celu uzasadnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów ‎(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) konieczne jest natomiast wykazanie, że określony przepis prawa lub zespół tych przepisów, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w judykaturze w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08 i z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07).Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem wystąpiły powołane przyczyny kasacyjne.Przytoczone we wniosku wątpliwości w zestawieniu z zarzutami skargi i przedmiotem postępowania przed Sądami meriti odnosiły się do konsekwencji zawarcia w umowie kredytowej powiązanej z walutą obcą (frankiem szwajcarskim) postanowień umownych wyrażających ryzyko walutowe i odsyłających do tabel kursowych banku przy przeliczeniu waluty obcej na złote polskie i odwrotnie.

Problematyka ta nie stanowi novum i była nie tylko wielokrotnie, lecz także wszechstronnie podejmowana w nowszej judykaturze Sądu Najwyższego w odniesieniu do zbliżonych treścią umów kredytowych oraz w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co doprowadziło do utrwalenia się jednolitych kierunków orzeczniczych (por. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2, poz. 20, z dnia 10 maja 2022 r., II CSKP 163/22, z dnia 13 maja 2022 r., ‎II CSKP 464/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 405/22, z dnia 20 czerwca 2022 r., II CSKP 701/22, z dnia 9 września 2022 r., II CSKP 794/22, z dnia 26 stycznia ‎2023 r., II CSKP 722/22, z dnia 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22, z dnia 25 maja 2023 r., II CSKP 1311/22, z dnia 28 lipca 2023 r., II CSKP 611/22, z dnia 25 października 2023 r., II CSKP 820/23, z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22 oraz II CSKP 1753/22, i z dnia 19 stycznia 2024 r., II CSKP 874/22 oraz II CSKP 36/23; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2022 r., I CSK 1669/22, z dnia 27 kwietnia 2023 r., I CSK 3629/22, z dnia 8 grudnia 2023 r., I CSK 5651/22 i z dnia 29 maja 2024 r., I CSK 2038/23 oraz powołane tam dalsze orzecznictwo Sądu Najwyższego; w judykaturze Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zob. zwłaszcza wyroki z dnia 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, I.W., R.W. przeciwko Bank BPH S.A., ECLI:EU:C:2021:341, z dnia 18 listopada 2021 r., C-212/20, M.P., B.P. przeciwko „A.”, ECLI:EU:C:2021:934, z dnia 16 marca 2023 r., C-6/22, M.B.,U.B., M.B. przeciwko X S.A.,ECLI:EU:C:2023:216 i z dnia 23 listopada 2023 r., C-321/22, ZL, KU, KM przeciwko Provident Polska S.A., ECLI:EU:C:2023:911).Uzupełniająco – w kontekście powołanej we wniosku rekomendacji „S” Komisji Nadzoru Bankowego dotyczącej dobrych praktyk w zakresie ekspozycji kredytowych zabezpieczonych hipotecznie z 2006 r.

– należało dodać, że Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że przestrzeganie przez bank obowiązującego w dacie zawarcia umowy standardu wynikającego z tej rekomendacji nie przesądza, iż bank udzielił konsumentowi informacji odpowiadającej standardowi wymaganemu w świetle prawa Unii (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2023 r., II CSKP 820/23 i powołana tam judykatura). W konkluzji, wywody wniosku – w zestawieniu z aktualnym orzecznictwem Sądu Najwyższego, nota bene w zasadzie pominiętym przez skarżącą, i judykaturą Trybunału Sprawiedliwości – nie ujawniały potrzeby dalszych wypowiedzi Sądu Najwyższego w objętej nimi materii, z uwzględnieniem publicznoprawnych, ponadindywidualnych zadań skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie była również oczywiście uzasadniona. Sąd nie jest wprawdzie związany podaną przez powoda kwalifikacją prawną żądania, wskazywana konsekwentnie podstawa prawna roszczenia może jednak stanowić nośnik twierdzeń faktycznych, a tym samym dookreślać granice przedmiotu procesu i ukierunkowywać obronę strony przeciwnej. W sytuacji, w której spór toczy się przed sądem drugiej instancji, uwzględnienia wymagają ponadto ograniczenia w aspekcie powoływania nowych twierdzeń i dowodów (art. 381 k.p.c.). Ocena, czy podstawa faktyczna sporu pozwala na rozpatrzenie żądania zapłaty opartego na umowie kredytu, która okazała się nieważna, w aspekcie art. 410 k.c., jest zatem uwarunkowana okolicznościami konkretnej sprawy.

Mając na względzie zakres dokonanych in casu ustaleń w powiązaniu z twierdzeniami skarżącej, nie można było uznać, że stanowisko Sądu Apelacyjnego, według którego podstawa faktyczna żądania nie dawała podstaw do jego uwzględnienia, jest błędne w stopniu oczywistym i widocznym już na pierwszy rzut oka, czego wymaga przyczyna kasacyjna określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2013 r., III CSK 311/13, OSNC 2014, nr 7-8, poz. 83, z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, OSNC 2015, nr 7-8, poz. 91 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.[SOP] [ms] ‎