Supreme Court dismisses appeal as no legal interpretation needed since prior ruling clarified the statute.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal against the appellate court's judgment. The appellant argued that Article 118 of the Civil Code required new interpretation regarding the statute of limitations for housing cooperative claims. The court determined that this legal issue was already definitively resolved by a prior Supreme Court decision from 2014. Consequently, the court found no need for further interpretation and dismissed the appeal under Article 3989 § 2 of the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is not accepted for consideration if the legal provision in question has already been sufficiently interpreted in existing case law, thereby eliminating the need for a new interpretation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 264/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej S. w W.przeciwko Miastu […] w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem stosowania prawa.
W przypadku, gdy w ramach stosowania tych przepisów powstały już w orzecznictwie sądów określone rozbieżności, skarżący powinien je przedstawić, jak też uzasadnić, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07 nie publ; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 11/09, nie publ.).Skarżący wskazał na potrzebę wykładni art. 118 k.c. wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów w przedmiocie zagadnienia:
„Czy roszczenie spółdzielni mieszkaniowej o zwrot części opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej i ulega na podstawie art. 118 k.c. przedawnieniu w terminie trzyletnim?”Potrzeba wykładni powyższego przepisu nie zachodzi, ponieważ art. 118 k.c. - co zasadnie zauważa sam skarżący - został zinterpretowany w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2014 r. (III CZP 33/14; OSNC 2015 nr 5, poz. 56), w której zawarto tezę, że roszczenie spółdzielni mieszkaniowej o zwrot części opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu jest roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej i ulega przedawnieniu w terminie trzyletnim.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n