Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to specify scope of appeal under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by defendant P. against the appellate court's judgment. The appellant failed to specify the precise scope of the challenged judgment, a mandatory requirement under the Civil Procedure Code. Consequently, the court ruled that the defect was incurable and the appeal was inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal must explicitly designate the scope of the challenged judgment; failure to do so constitutes an incurable formal defect leading to dismissal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 2607/24 POSTANOWIENIE 29 sierpnia 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba na posiedzeniu niejawnym 29 sierpnia 2025 r. w Warszawiew sprawie z powództwa J.Z. i K.Z.przeciwko H. spółka jawna w K., P. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. i T. w W.o zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę,na skutek skargi kasacyjnej P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodziz 21 grudnia 2023 r., I ACa 81/23, 1) odrzuca skargę kasacyjną, 2) zasądza od pozwanego P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na rzecz powódek J.Z. i K.Z. kwoty po 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych na rzecz każdej z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia pozwanemu odpisu niniejszego postanowienia do dnia zapłaty. [A.T.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 29 lipca 2022 r. Sąd Okręgowy w Płocku zasądził od pozwanych H. spółki jawnej w K. (dalej: „H.”), P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. (dalej: „P.”) solidarnie oraz od T. w W. ( dalej: „T.”) in solidum:1) na rzecz powódki J.Z. kwotę 100 000 zł tytułem zadośćuczynienia, kwotę 40 000 zł tytułem odszkodowania za pogorszenie sytuacji życiowej, kwotę 25 200 zł tytułem skapitalizowanej renty, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie szczegółowo określonymi w punktach 1 a, 1 b i 1 c sentencji oraz kwoty po 1200 zł tytułem renty płatne z góry do 10-tego dnia każdego miesiąca począwszy od lipca 2018 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności, z zastrzeżeniem, że w przypadku pozwanych H. oraz T. spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia z obowiązku świadczenia drugiego pozwanego, a w pozostałej części powództwo J.Z. oddalił;2) na rzecz powódki K.Z. kwotę 100 000 zł tytułem zadośćuczynienia, kwotę 40 000 zł tytułem odszkodowania za pogorszenie sytuacji życiowej, kwotę 25 200 zł tytułem skapitalizowanej renty, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie szczegółowo określonymi w punktach 3 a, 3 b i 3 c sentencji oraz kwoty po 1200 zł tytułem renty płatne z góry do 10-tego dnia każdego miesiąca do rąk matki dziecka J.Z. począwszy od lipca 2018 r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności, z zastrzeżeniem, że w przypadku pozwanych H. oraz T. spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych zwalnia z obowiązku świadczenia drugiego pozwanego, a w pozostałej części powództwo K.Z. oddalił i orzekł o kosztach postępowania za pierwszą instancję.Wyrokiem z 21 grudnia 2023 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi orzekając na skutek apelacji pozwanych H., P. oraz T.:
1) odrzucił apelację P. w części skierowanej do punktów 2. oraz 4. zaskarżonego wyroku;
2) oddalił apelacje H. i T. w całości oraz apelację P. w pozostałej części i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego. Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez pozwanego P. Pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części jego dotyczącej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, a w przypadku stwierdzenia podstaw uchylenia także w części wyroku Sądu Okręgowego w Płocku i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty ( art. 39816 k.p.c.).
Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jego zdaniem skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań wynika bowiem, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają jej uwzględnienie. Niewłaściwe rozumienie przez Sądy obu instancji art. 11 k.p.c. doprowadziło do sytuacji, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, co zostało wyjaśnione w punkcie III uzasadnienia podstaw skargi.
Powódki w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosły o odrzucenie skargi kasacyjnej w całości lub w zakresie dotyczącym punktu 1 zaskarżonego wyroku ewentualnie odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Pozwany T. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie oddalenie skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu z uwagi na obarczenie jej nieusuwalnymi wadami konstrukcyjnymi, a w zakresie dotyczącym punktu pierwszego zaskarżonego wyroku także z uwagi na jej niedopuszczalność.
W punkcie pierwszym wyroku Sąd Apelacyjny odrzucił apelację P. w części skierowanej do punktu 2 i 4 wyroku Sądu Okręgowego w Płocku, w którym Sąd ten oddalił w pozostałej części powództwo J.Z. i K.Z. Jeżeli zamiarem skarżącej było kwestionowanie tego rozstrzygnięcia, to właściwą drogą prawną było wywiedzenie od niego zażalenia do innego składu sądu drugiej instancji. Na postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu apelacji przysługuje bowiem zażalenie do innego składu tego sądu (art. 3942 § 1 k.p.c.), a nie skarga kasacyjna (art. 3981 § 1 k.p.c.).
W konsekwencji w tym zakresie skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 3986 § 3 k.p.c.).Stosownie do art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać:
1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części;
2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;
3) wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Są to wymagania konstrukcyjne skargi, uznawane przez ustawodawcę za niemożliwe do sanowania, w razie, gdyby skarga była nimi dotknięta. Według art. 3986 § 1 k.p.c., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 lub 3, przewodniczący w sądzie drugiej instancji wzywa skarżącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi, lecz – jak o tym stanowi § 2 i 3 art. 3986 k.p.c. - skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 3984 § 1, odrzuca sąd drugiej instancji albo Sąd Najwyższy, bez możliwości wzywania skarżącego do usuwania jej braków.Oznaczenie zakresu zaskarżenia oraz precyzyjne opisanie wniosków skargi kasacyjnej ma kluczowe znaczenie – omawiany środek zaskarżenia jest bowiem wnoszony od orzeczenia prawomocnego.
Na etapie wnoszenia skargi znany musi być zatem zakres ewentualnej ingerencji Sądu Najwyższego w zaskarżone orzeczenie. Skargę rozpoznaje się bowiem w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw (art. 39813 § 1 k.p.c.), a wniosek lub wnioski skargi kasacyjnej muszą być ściśle skorelowane z zakresem zaskarżenia. Co istotne, wykładnia skargi w celu ustalenia jej zakresu zaskarżenia w oparciu o analizę treści skargi i akt sprawy jest w zasadzie niedopuszczalna (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 października 2013 r., III CZ 52/13, OSNC 2014, nr 7-8, poz.77 i z 18 maja 2018 r., IV CSK 616/17), a w analizowanym przypadku, z uwagi na pominięcie zakresu zaskarżenia niemożliwa.Spełnienie analizowanych wymagań nie może być uznane za nadmiernie skomplikowane lub kłopotliwe.
Wszystkie elementy konstrukcyjne, niepodlegające czynnościom zmierzającym do usunięcia braków, są jednoznacznie wskazane w art. 3984 § 1 k.p.c., a w postępowaniu kasacyjnym obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez profesjonalnych prawników, zasadniczo adwokatów lub radców prawnych.Określenie zakresu zaskarżenia oraz wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia stanowi przedmiot odrębnych wymogów formalnych skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona powinna w obu tych kwestiach odrębnie sformułować własne stanowisko.
Wbrew opisanym wyżej wymaganiom skarżący w ogóle nie oznaczył zakresu, w jakim zaskarżony został wyrok Sądu drugiej instancji, ograniczając się do nieprecyzyjnego sformułowania wniosków skargi, co samo w sobie wymusza jej odrzucenie. W konsekwencji skarga kasacyjna w pozostałym zakresie jako obarczona nieusuwalnym brakiem konstrukcyjnym, podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz każdej z powódek Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 3, art. 98 § 11 k.p.c., art. 99 w zw. z art. 391 § 1 i w zw. z art. 39821 k.p.c., a także § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst. jedn.
Dz.U. z 2023 r., poz. 1935, ze zm.). [A.T.][r.g.]