Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove interpretative divergence of civil code provisions.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by J.K. and R.K. against a forced mortgage entry, ruling that the applicants failed to meet the preliminary review requirements. The applicants argued that the interpretation of specific civil code articles required clarification due to perceived inconsistencies in lower court rulings. The court determined that mere citation of judgments without demonstrating actual interpretative divergence or significant legal uncertainty was insufficient to justify the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based on interpretative divergence is inadmissible if the applicant fails to identify specific divergent judgments, analyze them, and prove that the divergence stems from inconsistent legal interpretation rather than natural diversity of cases.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 2552/24 POSTANOWIENIE 22 października 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Jacek Grela na posiedzeniu niejawnym 22 października 2025 r. w Warszawiew sprawie z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawiez udziałem J.K. i R.K.o wpis hipoteki prymusowej,na skutek skargi kasacyjnej J.K. i R.K.od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawiez 6 marca 2024 r., V Ca 3678/23, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie zażądał wpisu hipoteki przymusowej w dziale IV księgi wieczystej numer […] w wysokości 6 375,19 zł. Referendarz sądowy dokonał wpisu w księdze wieczystej zgodnie z wnioskiem. Skargi na wpis złożyli: J.K. oraz R.K.Postanowieniem z 25 lipca 2023 r. Sąd Rejonowy w Pruszkowie utrzymał w mocy wpis dokonany przez referendarza sądowego.Postanowieniem z 6 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił apelację uczestników. W skardze kasacyjnej uczestnicy, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazali na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.Zdaniem skarżących w sprawie występuje potrzeba wykładni przepisu prawa wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 6268 § 2 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).
Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Powołanie się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, wykazania, że wątpliwości interpretacyjne mają poważny charakter i wymagają zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy, a jeżeli podstawą wniosku w tym zakresie jest twierdzenie o występujących w orzecznictwie sądowym rozbieżnościach wynikających z dokonywania przez sądy różnej wykładni przepisu, konieczne jest wskazanie rozbieżnych orzeczeń, dokonanie ich analizy i wykazanie, że rozbieżność wynika z różnej wykładni przepisu (zob. m.in. postanowienia SN: z 15 października 2002 r.
II CZ 102/02; z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07; z 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07 i z 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08).Skarżący nie wykazali powołanej we wniosku przesłanki w rozumieniu powyżej wyjaśnionym. Nie należy zrównywać wielokierunkowości stosowania prawa w niejednakowych stanach faktycznych oraz różnorodności orzecznictwa - naturalnej i uzasadnionej - z rozbieżnością orzecznictwa, zasadniczo niepożądaną i wymagającą krytycznej oceny oraz ewentualnej eliminacji. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opartego na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie jest wystarczające przytoczenie samych, oderwanych od uzasadnienia tez orzeczeń Sądu Najwyższego (zob. postanowienia SN: z 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15; z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 577/17; z 4 stycznia 2019 r., II CSK 330/18).
Takich argumentów skarżący nie przedstawili. Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu. Jacek Grela [S.J.][SOP]