Cassation appeal dismissed for lack of legal issue; defendant withdrew request for court-appointed counsel.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's judgment. The defendant argued that the lower court violated procedural rights by failing to inform them of the right to request court-appointed counsel, claiming this would have allowed a defense against statute of limitations. However, the defendant had explicitly withdrawn their request for such counsel during the appellate proceedings and confirmed they saw no need for it. Consequently, the court found no obvious justification for the appeal and rejected the claim of procedural violation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 5 k.p.c.: A cassation appeal is not accepted for consideration if it lacks obvious justification, particularly when the party has voluntarily waived procedural rights or failed to utilize available legal remedies.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 253/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Miasta W. - Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w dzielnicy (…) m. W.przeciwko M. R. T.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt VI ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) radcy prawnemu B.S. tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu pozwanej w postępowaniu kasacyjnym kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżąca opiera wniosek o przyjęcie na oczywistej zasadności skargi, której upatruje w naruszeniu przez Sąd Apelacyjny art. 5 k.p.c. przez niepouczenie pozwanej o prawie do żądania ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sytuacji, w której w jej ocenie zdecydowana większość dochodzonego roszczenia uległa przedawnieniu.
Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Skarga pozwanej nie nosi cech oczywistej zasadności. Strona podnosi, że gdyby sąd pouczył skarżącą o prawie do złożenia wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu to mógłby on podnieść w imieniu pozwanej zarzut częściowego przedawnienia roszczenia. Przebieg postępowania przed Sądem drugiej instancji przeczy jednak takiemu twierdzeniu. Jak wynika z protokołu rozprawy przed sądem apelacyjnym pozwana wyraźnie cofnęła złożony przed sądem pierwszej instancji, a nierozpoznany wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Na kilkukrotne pytanie zaś przewodniczącej składu pozwana wyraźnie oświadczyła, że nie widzi potrzeby ustanowienia takiego pełnomocnika (protokół rozprawy z 14 lutego 2018 r. minuty 5:55 do 11:00). Wobec powyższego, zarzut naruszenia przez ten sąd art. 5 k.p.c. nie mógł być uznany za oczywiście uzasadniony. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). Pełnomocnikowi powoda z urzędu Sąd Najwyższy przyznał wynagrodzenie zgodnie z § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.
U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.). jw ał