Legislator Case Law & Legislation
I CSK 2523/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet legal issue or obvious merit requirements under Civil Procedure Code.

Case Number I CSK 2523/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by A. B. against the Gdańsk Court of Appeal's judgment in a claim for payment against Gmina Sierakowice. The appellant failed to demonstrate an important legal issue or obvious merit as required by the Civil Procedure Code. Consequently, the court refused to admit the appeal for consideration and ordered the appellant to pay the costs of the cassation proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admitted only if it raises an important legal issue or is obviously meritorious, requiring the appellant to prove the existence of unresolved legal questions or a clear error in the lower court's decision.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility important legal issue requirement obvious merit standard Civil Procedure Code costs of cassation proceedings

Cited Legislation

AI generated
art. 3984 § 2 k.p.c.
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c.
może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie ‎i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które ‎– zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
art. 3989 § 2 k.p.c.
39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 39813 § 1 k.p.c.
Z tej przyczyny podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty w ramach obu podstaw kasacyjnych powinny być sformułowane w sposób poprawny, aby umożliwiały ich kontrolę przez Sąd Najwyższy w granicach wynikających z art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c.
Z tej przyczyny podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty w ramach obu podstaw kasacyjnych powinny być sformułowane w sposób poprawny, aby umożliwiały ich kontrolę przez Sąd Najwyższy w granicach wynikających z art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 98 § 1, 3 i 4 k.p.c.
W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego pomiędzy stronami orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 3 i 4 k.p.c. w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
Dotyczy to w szczególności powołania art. 391 § 1 k.p.c., zgodnie z którym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed sądem drugiej instancji, do postępowania tego stosuje się przepisy przed sądem pierwszej instancji (por.
art. 39821 k.p.c.
§ 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
oraz przepisów § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.
art. 3984 § 2 k.p.c
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08
postanowienie Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, ICBSN 2009, nr 4, s.
postanowienie Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2019 r., IV CSK 307/19
postanowienie Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2019 r., IV CSK 307/19, nie publ.).
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2021 r., II CSKP 40/21
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2013 r., V CSK 181/12
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2013 r., V CSK 181/12, nie publ., z dnia 15 kwietnia 2016 r., I CSK 278/15, nie publ., z dnia 8 grudnia 2016 r., I CSK 772/15, nie publ., z dnia 25 maja 2017 r., II CSK 531/16, nie publ., z dnia 25 stycznia 2019 r., IV CSK 539/17, nie publ.
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2016 r., I CSK 278/15
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2016 r., I CSK 772/15
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2017 r., II CSK 531/16
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2019 r., IV CSK 539/17
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CSK 292/12
oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CSK 292/12, OSNC 2012, nr 12, poz.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2019 r., IV CSK 679/18
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2020 r., III UK 106/19

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 2523/22 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa A. B.‎przeciwko Gminie Sierakowice‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym 28 grudnia 2022 r. w Izbie Cywilnej w Warszawie,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku‎z 31 maja 2021 r., sygn. akt I ACa 143/21, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie ‎i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które ‎– zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 31 maja 2021 r. (sygn. akt I ACa 143/21) powód A. B. oparł wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania na przesłankach określonych przez art. 3989 § 1 pkt 1, 2 ‎i 4 k.p.c.Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. uznaje się zagadnienie nowe i dotychczas niewyjaśnione.

Zagadnienie to musi mieć charakter istotny i być zagadnieniem ściśle jurydycznym, tj. dającym się przedstawić w sposób syntetyczny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń faktycznych lub oceny dowodów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, ICBSN 2009, nr 4, s. 48). Chodzi przy tym o zagadnienie ‎o charakterze abstrakcyjnym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji, a jego rozstrzygnięcie będzie miało znaczenie nie tylko dla oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla innych podobnych spraw.

Z tej przyczyny przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga wykazania przez skarżącego, że w sprawie występuje zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Powyższych wymagań nie spełnił skarżący powołując się na zagadnienie dotyczące wykładni zwrotu „ustalone w budżecie danej gminy wydatki bieżące ponoszone w przedszkolach prowadzonych przez gminę w przeliczeniu na jednego ucznia” z art. 90 ust. 2b ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn.

Dz.U. z 2016 r. poz. 1943 ze zm.). Wskazać bowiem należy, że przedmiotowa kwestia problemowa ma już swoje odniesienia w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zaś między innymi w postanowieniu z 22 sierpnia 2022 r., I CSK 3684/22 (nie publ.), w którym wyjaśniono, że stosowny zwrot oznacza wydatki przewidziane w budżecie danej gminy na funkcjonowanie przedszkoli publicznych. W konsekwencji w podstawie naliczania dotacji dla przedszkoli niepublicznych powinny być uwzględniane wszystkie wydatki bieżące ponoszone na funkcjonowanie przedszkoli publicznych (prowadzonych przez gminę), które zostały ujęte w planie finansowym.

Są to zarówno wydatki pokrywane z dochodów własnych gminy, jak i opłat wnoszonych przez rodziców, a więc bez względu z jakich źródeł dochodów konkretne wydatki będą finansowane. Ponadto w orzecznictwie Sądu Najwyższego można wskazać liczne wypowiedzi, w których im meritum wyjaśnia się jakie konkretne wydatki gminy powinny stanowić podstawę dla wyliczenia dotacji dla przedszkoli niepublicznych, o której mowa w art. 20 ust. 2b ustawy o systemie oświaty (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego: z 10 maja 2021 r., V CSKP 45/21, nie publ.; z 9 lipca 2020 r., V CSK 502/18, nie publ.; z 20 czerwca 2013 r., IV CSK 696/12, nie publ.).Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa wymaga od skarżącego określenia, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN, 2002, nr 7, s. 10).

Ponadto konieczne jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 3 listopada 2003 r., II UK 184/03, nie publ., ‎z 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04, nie publ., z 17 grudnia 2007 r., I PK 233/07, nie publ.).W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazuje na występowanie rozbieżności w orzecznictwie sądowym dotyczącym określenia podstawy prawnej dla dochodzenia od gminy należności, ‎o których mowa w art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty.

Oczywiście rację ma skarżący, że w dotychczasowym dorobku orzeczniczym Sądu Najwyższego można wskazać na różne podejście interpretacyjne do określenia charakteru prawnego roszczenia kierowanego przeciwko gminie w związku z niewypłaceniem albo wadliwym ustaleniem wysokości dotacji dla niepublicznego przedszkola. Pomija on jednak, że w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego – głównie pod wpływem uchwały z 8 listopada 2019 r., III CZP 29/19 (OSNC 2020, nr 7-8, poz. 56) – eksponowane jest jednolite stanowisko, że roszczenie o zapłatę kwoty odpowiadającej różnicy między kwotą dotacji należnej a kwotą dotacji wypłaconej ma ze swej istoty charakter odszkodowawczy, a podstawę jego dochodzenia stanowi art. 471 k.c. w związku z art. 90 ust. 1 i 2b ustawy o systemie oświaty (zob. też wyroki Sądu Najwyższego: z 9 lipca 2020 r., V CSK 502/18, nie publ.; z 27 marca 2019 r., V CSK 101/18, nie publ.; z 5 lipca 2019 r., IV CSK 629/18, nie publ.; z 29 stycznia 2021 r., V CSKP 2/21, nie publ. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 2021 r., IV CSK 81/21, nie publ.).

Tak ukształtowany stan orzecznictwa w kwestii charakteru prawnego roszczenia o zapłatę należnej dotacji oświatowej wyklucza uznanie, iż zachodzi potrzeba wykładni art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty, a tym samym właściwe jest przyjęcie niniejszej skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Brak także podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ‎z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W tym względzie wskazać należy, że wyróżniona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zachodzi bowiem wtedy, gdy zasadność zarzutów podniesionych ‎w skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez głębszej analizy prawnej.

Dotyczy to więc jedynie uchybień przepisom prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w skardze kasacyjnej, o charakterze elementarnym polegających w szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa, na zastosowaniu przepisu, który już nie obowiązywał względnie na oczywiście błędnym zastosowaniu określonego przepisu w ustalonym stanie faktycznym. Do wykazania oczywistej zasadności skargi powinno wystarczyć jedno konkretne twierdzenie, jedna stanowcza, przekonująca od razu teza, wskazująca racje podważające rozstrzygnięcie poddane krytyce i zaskarżeniu.

Na tym właśnie polega „oczywista” zasadność środka zaskarżenia w rozumieniu przyjętym w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 grudnia 2019 r., IV CSK 307/19, nie publ.). Tych wymogów nie spełnił skarżący wiążąc oczywistą zasadność skargi kasacyjnej z podniesionym w niej zarzutem naruszenia art. 321 § 1 w zw. z art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c. przez sąd drugiej instancji. W wyroku Sądu Najwyższego z 19 listopada 2021 r., II CSKP 40/21 (nie publ.) wyjaśniono, że skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia cechującym się dużym stopniem sformalizowania, co wiąże się ‎z koniecznością jej sporządzenia i wniesienia w imieniu strony przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego (art. 871 k.p.c.).

Z tej przyczyny podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty w ramach obu podstaw kasacyjnych powinny być sformułowane w sposób poprawny, aby umożliwiały ich kontrolę przez Sąd Najwyższy w granicach wynikających z art. 39813 § 2 k.p.c. W przypadku podniesienia zarzutów naruszenia prawa procesowego, których adresatem jest sąd pierwszej instancji, wymagane jest wskazanie odpowiedniego przepisu, z którego wynika możliwość lub obowiązek odpowiedniego ich zastosowania także przez sąd drugiej instancji. Dotyczy to w szczególności powołania art. 391 § 1 k.p.c., zgodnie z którym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed sądem drugiej instancji, do postępowania tego stosuje się przepisy przed sądem pierwszej instancji (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2013 r., V CSK 181/12, nie publ., z dnia 15 kwietnia 2016 r., I CSK 278/15, nie publ., z dnia 8 grudnia 2016 r., I CSK 772/15, nie publ., z dnia 25 maja 2017 r., II CSK 531/16, nie publ., z dnia 25 stycznia 2019 r., IV CSK 539/17, nie publ. oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CSK 292/12, OSNC 2012, nr 12, poz. 148, z dnia 26 września 2019 r., IV CSK 679/18, nie publ. i z dnia 11 marca 2020 r., III UK 106/19, nie publ.).

Zarzutu naruszenia art. 321 § 1 w zw. z art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący nie powiązał z art. 391 § 1 k.p.c., poprzez który przepisy te miały odpowiednie zastosowanie w postępowaniu apelacyjnym. Wadliwa kontrukcja zarzutu wypełniającego podstawę skargi kasacyjnej wyklucza możliwość uznania skargi kasacyjnej za oczywiście uzasadnionej, jeżeli właśnie z tym zarzutem skarżący wiąże oczywistą zasadność tej skargi.Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.).Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego pomiędzy stronami orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 3 i 4 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz przepisów § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r, poz. 1800 ze zm.).[as] l.n