Cassation appeal dismissed for failure to meet legal grounds under Polish Civil Procedure Code. Appeal rejected due to lack of significant legal issues. Court denied admission of appeal. Appeal dismissed for failure to meet legal grounds. Court denied admission of appeal.

Sygn. akt I CSK 248/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa W. D.‎przeciwko W. B. - syndykowi masy upadłości „E.” i T. G.‎o ustalenie nieważności czynności prawnej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 16 października 2015 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ‎ i nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego;

2) przyznaje r.pr. G. K. z Kancelarii ‎ w W. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego ‎ w (…) kwotę 7200 zł (siedem tysięcy dwieście‎ złotych) wraz z należnym podatkiem od towarów i usług‎ tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej‎ świadczonej powodowi z urzędu w postępowaniu‎ kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej przez powoda skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania (s.

2) oparty został na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej na s. 3-4 obszerne pytanie odnoszące się wprost do stanu faktycznego sprawy nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do ogólnikowego zasygnalizowania pewnej kwestii materialnoprawnej, stanowiącej powielenie zarzutów sformułowanych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej. Symptomatyczne jest zresztą, że strona skarżąca przedstawionego zagadnienia nie osadza na s. 3 - 4 w pogłębionej płaszczyźnie analizy jurydycznej.

Również przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżący nie wskazał bowiem przyczyny, dla której zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisu art. 321 ust. 1 PUiN, ani też - poza gołosłownym stwierdzeniem - nie wyjaśnił w uzasadnieniu wniosku na czym polega ewentualna rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni powyższego przepisu. W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, art. 99 k.p.c. i art. 102 k.p.c. oraz na podstawie § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

Dz.U. 2015 r., poz. 1804), stosowanego w dotychczasowym brzmieniu z mocy § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. 2016 r., poz. 1667). jw