Legislator Case Law & Legislation
I CSK 2479/25 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on permanent use agreement termination, citing lack of obvious contradiction and procedural errors.

Case Number I CSK 2479/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the Housing Cooperative's cassation appeal against the lower courts' ruling to terminate a permanent use agreement. The appellant argued that administrative inaction and partial construction justified termination under specific civil code provisions, but the Supreme Court found no grounds for intervention. The court determined that the appeal merely contested the lower courts' factual findings and legal application without demonstrating a qualified error warranting review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 1, 3 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 240 k.c.; Art. 33 u.g.n.: A cassation appeal is inadmissible if it merely contests the lower court's assessment of facts or law without proving a qualified error, and termination of a permanent use agreement requires an obvious contradiction in use, not mere breach.

Keywords

AI generated
permanent use agreement termination of contract cassation appeal obvious contradiction administrative inaction procedural error Supreme Court

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c.).Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.
Art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.
postanowienie SN ‎z 10 stycznia 2023 r., I CSK 2007/22).Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Art. 240 k.c.
1145 t.j) ‎i nie zakreślił terminu zabudowy, możliwe jest rozwiązanie z powództwa organu umowy o użytkowanie wieczyste w trybie art. 240 k.c. w zw.
Art. 33 u.g.n.
z art. 33 u.g.n. ‎w części z uwagi na brak zabudowy tej części.” oraz „czy w przypadku, gdy organ administracyjny nie wydał decyzji, o której mowa w art.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw.
Art. 99 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (P.H.)[SOP]
art. 240 k.c
1145 t.j) ‎i nie zakreślił terminu zabudowy, możliwe jest rozwiązanie z powództwa organu umowy o użytkowanie wieczyste w trybie art. 240 k.c.
art. 491 § 1 k.c
art. 3989 § 1 k.p.c
postanowienie SN ‎z 10 stycznia 2023 r., I CSK 2007/22).Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z 10 stycznia 2023 r., I CSK 2007/22
I ACa 2013/23
Appeal dismissed; permanent use right terminated for non-compliance with building obligations under Polish Civil Code.
III CZP 33/01
postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob.
III CZP 66/02
postanowienia SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., ‎III CZP 64/02, i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).
III CZP 64/02
postanowienia SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., ‎III CZP 64/02, i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).
III CZP 119/08
Supreme Court dismisses legal question submission as it concerns fact application, not abstract statutory interpretation.
I UK 134/07
postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, i z 9 lutego 2011 r., III SK 41/10).Skarga kasacyjna wnioskodawczyni nie zawiera argumentów potwierdzających skuteczne wykazanie, że w sprawie zachodzi przesłanka ujęta ‎w art.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 2479/25 POSTANOWIENIE 8 lipca 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa na posiedzeniu niejawnym 8 lipca 2026 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa Miasta i Gminy D.‎przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej L. w D.‎o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego,‎na skutek skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej L. w D.‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi‎z 12 marca 2025 r., I ACa 2013/23, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej L. w D. na rzecz powódki Miasta i Gminy D. 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego postanowienia pozwanej do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. (P.H.)

UZASADNIENIE

Pozwana, Spółdzielnia Mieszkaniowa L. w D., wywiodła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 12 marca 2025 r., wydanego w sprawie z powództwa Miasta i Gminy D. o rozwiązanie umowy użytkowania wieczystego.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca wskazała, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne: „czy w przypadku, gdy zawarta pod rządami ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości z 1985r. umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nie zakreśla terminu ani precyzyjnie budynków lub urządzeń, które na tym gruncie winny zostać wzniesione, przy czym użytkownik wieczysty zabudował grunt częściowo zgodnie z jego przeznaczeniem, zaś organ nie skorzystał z uprawnień określonych art. 6 ustawy z dnia 29 września 1990 o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U poz. 464 z p.zm), jak też ‎art. 220 ust.

1. ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2024 poz. 1145 t.j) ‎i nie zakreślił terminu zabudowy, możliwe jest rozwiązanie z powództwa organu umowy o użytkowanie wieczyste w trybie art. 240 k.c. w zw. z art. 33 u.g.n. ‎w części z uwagi na brak zabudowy tej części.” oraz „czy w przypadku, gdy organ administracyjny nie wydał decyzji, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia ‎29 września 1990 o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U poz. 464 z p.zm.), a następnie w art. 220 ustawy ‎o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2024 poz. 1145 t.j.), zaś sama umowa ‎o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nie zakreślała terminu i nie określała budynków lub urządzeń, które miały zostać wzniesione na tym gruncie- zasadne jest zakreślenie przez ten organ terminu - odpowiedniego - do zabudowania całości nieruchomości pod rygorem odstąpienia w części od umowy w trybie ‎art. 491 § 1 k.c. przy określeniu budynków i urządzeń, które mają zostać wzniesione czy też organ uprawniony jest do wszczęcia postępowania w oparciu ‎o art. 240 k.c. w zw. z art. 33 u.g.n. bez zakreślenia dodatkowego terminu. na oczywistą zasadność skargi polegającą na błędach Sądu drugiej instancji ‎w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa.

Zagadnienie prawne powinno przede wszystkim być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (zob. postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. postanowienia SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., ‎III CZP 64/02, i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).

Konieczne jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, i z 9 lutego 2011 r., III SK 41/10).Skarga kasacyjna wnioskodawczyni nie zawiera argumentów potwierdzających skuteczne wykazanie, że w sprawie zachodzi przesłanka ujęta ‎w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Przedstawione przez skarżącą zagadnienia prawne nie spełnia wymagań ‎z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż nie mają one charakteru uniwersalnego, o czym przekonuje ich szczegółowość i silne powiązanie z konkretnym stanem faktycznym.

Wskazuje na to m.in. bezpośrednie odnoszenie się w ramach zagadnienia do sytuacji wnioskodawczyni oraz podejmowanych w sprawie czynności. Oznacza to, że znaczenie tych zagadnień nie wykracza poza niniejszą sprawę. W istocie skarżąca nie dąży do rozstrzygnięcia abstrakcyjnych i uniwersalnych problemów prawnych, ale weryfikacji trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia.Ponadto, Sądy meriti szczegółowo i wnikliwie ustaliły okoliczności posiadania nieruchomości zgodnie z udziałem.Podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), więc nie można z odwołaniem się do nich kreować zagadnienia prawnego opartego na założeniu, że ‎w rzeczywistości miał miejsce stan faktyczny inny, niż ustalony przez sądy obu instancji, czyli inny, niż stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka ‎z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie została spełniona.

Pozwana pod pozorem istotnych zagadnień prawnych w istocie pyta o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawiła wyłącznie własne stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla niej rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji.Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego ustalanie stanu faktycznego i dopuszczanie w sprawie nowych dowodów. Skarżąca błędnie traktują skargę kasacyjną jako trzecią instancję odwoławczą. Znamienne, że sądy obu instancji wyczerpująco i wnikliwie odniosły się do przeprowadzonych dowodów.

Sądy szczegółowo ustaliły stan faktyczny, użytkowanie wieczyste, stan prawny nieruchomości. Nadto Sądy w sposób wyczerpujący ustaliły także podział działek ‎i ich zabudowę.Podkreślenia wymaga, że wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku ‎o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzają się do polemiki ‎z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom.Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem postępowania kasacyjnego.Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy wyjaśnił, że samo przekroczenie określonego w umowie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste terminu zabudowy nieruchomości nie jest wystarczającą przesłanką do rozwiązania umowy; niezbędne jest również ustalenie przyczyn niedopełnienia tego obowiązku przez użytkowników wieczystych.

Sąd Najwyższy podkreślił, że do rozwiązania umowy na podstawie art. 240 k.c. nie jest wystarczające korzystanie przez wieczystego użytkownika w sposób sprzeczny z przeznaczeniem gruntu określonym w umowie. Konieczne jest spełnienie kryterium "oczywistej sprzeczności" sposobu korzystania z nieruchomości, przy czym oznacza to nie tylko proste naruszenie warunków umowy, ale naruszenie ewidentne, oczywiste i niczym nie usprawiedliwione oraz ukierunkowane na złamanie warunków umowy (zob. postanowienie SN ‎z 10 stycznia 2023 r., I CSK 2007/22).Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (P.H.)[SOP]