Supreme Court dismisses appeal as no legal issue exists; administrative building permit overrides prior owner's consent.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by owners against a building permit issued to a new property owner. The lower court found that while the prior owner's consent was not recorded in the land registry, the administrative building permit itself constitutes a binding legal basis for the construction. Consequently, the court determined that no significant legal issue required cassation review, as the dispute essentially resembled a claim for damages for hidden defects against the seller rather than a challenge to the permit's validity.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may only accept a cassation appeal if a significant legal issue exists or if the appeal is obviously justified; in this case, the administrative building permit serves as the binding legal basis for the interference with property rights, rendering the prior owner's consent irrelevant to the new owner.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 241/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa M. D. i M. D.przeciwko P. S.A. w L.o ochronę własności,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 października 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt I Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powodów na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powodowie wnieśli skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołali się na oczywistą zasadność skargi oraz na występowanie na tle tej sprawy istotnego zagadnienia prawnego.
Skarga miałaby być oczywista naruszając ich prawo własności chronione konstytucyjnie i konwencyjnie. Nie jest to jednak argument trafny. Jest poza sporem, że przedsiębiorca administracyjny przeprowadził inwestycję na podstawie prawomocnej decyzji administracyjnej. Niewątpliwie zatem ingerencja w prawo własności nie była oczywiście bezprawna. Natomiast istotne zagadnienie prawne dotyczyło tego, czy i na jakiej podstawie prawnej zgoda poprzednika prawnego właściciela nieruchomości na budowę na tej nieruchomości wiąże nabywcę nieruchomości, jeśli roszczenia zawarte z umowy między poprzednikiem prawnym powoda nie zostały ujawnione w księdze wieczystej, powód nie został o zawarciu tej umowy poinformowany przez zbywcę, a ponadto od samego rozpoczęcia inwestycji powód jej się sprzeciwiał.
Takie zagadnienie prawne jednak w istocie w tej sprawie nie powstaje. Podstawą ingerencji w prawo własności powoda nie jest już bowiem zgoda udzielona przez jego poprzednika prawnego, lecz prawomocna decyzja administracyjna o pozwoleniu na budowę, która ma charakter wiążący. Być może zatem należało dążyć do uchylenia tej decyzji w razie zbycia nieruchomości przez wznowienie postępowania administracyjnego. Cała sprawa natomiast przypomina typową sprzedaż rzeczy z wadą ukrytą. Zatem właściwym adresatem ewentualnych roszczeń odszkodowawczych ze względu na zmniejszenie wartości nieruchomości powinien być jej zbywca.
Okoliczność, że roszczeń z umowy zawartej przez zbywcę nie ujawniono w księdze wieczystej przesądza natomiast, że rzeczywiście wyrażona w tej umowie zgoda na ingerencję w prawo własności nie wiąże nabywcy, tyle, że wraz z wydaniem pozwolenia na budowę to ono stanowi legalną podstawę do ingerencji w prawo własności.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.jw