Legislator Case Law & Legislation
I CSK 2369/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of important legal issue and factual basis.

Case Number I CSK 2369/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a co-owner against the lower court's decision to terminate joint ownership in favor of the other party. The appellant argued that unresolved legal questions regarding the allocation of expenses between cohabiting partners warranted Supreme Court review. The Court rejected this, ruling that the appellant failed to substantiate the factual claims necessary to establish a genuine legal dispute requiring interpretation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 390 § 1 k.p.c. – A cassation appeal is admissible only if it raises an important legal issue or serious doubts on statutory interpretation, which must be abstractly formulated and directly linked to the case outcome, not merely based on unproven factual assertions.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility important legal issue requirement cohabitation property expenses joint ownership termination factual basis for appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art.
Art. 390 § 1 k.p.c.
Art. 520 k.p.c.
3989 § 1 i 2 odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 520 k.p.c. [as]
art. 3989 § 1 k.p.c
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art.
art.3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art.
art. 390 § 1 k.p.c
art. 520 k.p.c
3989 § 1 i 2 odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 520 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
I UK 361/13
postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob.
I UK 218/12
postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob.
III CZP 16/15
Supreme Court rules that when an estate administrator is appointed but no estate exists, the applicant bears the cost.
I PK 129/12
postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).
III CZP 79/14
Supreme Court dismisses legal question submission due to lack of genuine legal doubt and binding precedent.
III CZP 71/13
Supreme Court dismisses legal question due to lack of serious doubts in lower court's clear ruling on assignment of future claims.
III CZP 14/12
postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).Zagadnienie przedstawione przez skarżącego nie spełnia powyższych wymagań.
V CSK 547/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Civil Procedure Code.
II CSK 376/14
Supreme Court dismisses cassation appeal due to logical contradiction and failure to meet admissibility criteria under Civil Procedure Code.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 2369/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 sierpnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mariusz Załucki w sprawie z wniosku A. W.‎z udziałem J. W.‎o zniesienie współwłasności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 sierpnia 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 5 października 2021 r., sygn. akt II Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. ustala, iż każda ze stron ponosi koszty związane ze swoim udziałem w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

J. W. – uczestnik postępowania z wniosku A. W. o zniesienie współwłasności wywiódł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 5 października 2021 r., którym oddalono jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 8 kwietnia 2021 r., znoszącego współwłasność nieruchomości położonej w J. poprzez przyznanie jej w całości na rzecz uczestnika za spłatą wnioskodawczyni w wysokości 166 031 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Skarżący uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego odnoszącego się do podstawy prawnej rozliczenia nakładów i wydatków poniesionych przez konkubentów na nieruchomość, której są współwłaścicielami w równych częściach.

Uczestnik dostrzegł potrzebę wskazania, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy do rozliczenia tych nakładów powinny znaleźć zastosowanie przepisy dotyczące spółki cywilnej, czy też art. 211 i 212 § 2 k.c.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art.3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).

Wspomniane wątpliwości muszą znajdować się w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14, BSN 2014, nr 11, s. 7), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13). Istotne zagadnienie prawne należy bowiem postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).Zagadnienie przedstawione przez skarżącego nie spełnia powyższych wymagań.

O ile problem prawny podstawy dokonywania rozliczeń między konkubentami na gruncie prawa polskiego nie został jeszcze wyczerpująco rozstrzygnięty w orzecznictwie ani w doktrynie prawa, o tyle rozstrzygnięcie tego zagadnienia nie wpłynęłoby ostatecznie na wynik tej sprawy. Jedynie zaś bezpośredni związek rozwiązania skomplikowanego problemu prawnego przez Sąd Najwyższy z późniejszym orzeczeniem co do meritum może stać się przyczyną przyjęcia skargi do rozpoznania. Choć skarżący zarysował problem o charakterze jurydycznym, to oddalenie jego żądań i twierdzeń nie nastąpiło w wyniku dokonania wykładni nieustabilizowanej jeszcze normy prawnej, a na skutek niedostatecznego wykazania prawdziwości swych twierdzeń przez skarżącego.

Przykładowo, z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że uczestnik postępowania nie wykazał faktu ponoszenia przez siebie kosztów znacznej liczby rat zaciągniętego kredytu, dokonania nakładów na nieruchomość środkami uzyskanymi na skutek likwidacji tzw. III filaru ubezpieczeń emerytalnych, nie podnosił również tych okoliczności w zarzutach apelacji. W związku z tym powyższe twierdzenia nie mogły wejść do stanu faktycznego sprawy ustalanego przez Sąd drugiej instancji. Zastosowanie norm prawnych następuje natomiast jedynie w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego (subsumcja) i dopiero na tym etapie mogłyby pojawić się wątpliwości związane z podstawą prawną rozliczeń poniesionych wydatków.

Ponieważ jednak skarżący nie wykazał w ogóle faktu poniesienia tych wydatków, rozstrzygnięcie co do właściwej dla nich podstawy prawnej byłoby bezprzedmiotowe. Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 520 k.p.c. [as]