Supreme Court dismisses appeal on company division contract regulation notice duty, finding no legal issue.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the legal question raised regarding post-division notice obligations was not substantial. The appellant argued that a new company formed by division must inform contract parties of changes to the company's regulations, but the court found this interpretation clear and undisputed in doctrine and case law. Consequently, the court determined that no serious legal doubts existed to warrant further review under the relevant procedural code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court rejects cassation appeals where the alleged legal issue lacks substance, is already settled in doctrine and jurisprudence, or concerns only the subjective interests of the appellant.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 233/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa P. S.A. z siedzibą w W. przeciwko A. T. i K. K. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt I ACa (...), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanych na rzecz powódki kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał na występowanie na tle tej sprawy istotnego zagadnienia prawnego.
Sprowadza się ono, w ocenie skarżącego, do konieczności wypowiedzi przez Sąd Najwyższy, czy w razie podziału spółki przez wydzielenie, jeżeli nowa spółka wchodzi w stosunki umowne powstałe przed podziałem, gdzie w umowach odwoływano się do regulaminu, to aby ten regulamin wiązał strony, spółka ta ma obowiązek informowania o wszelkich jego zmianach przez spółkę dzieloną (pozostałą jako niewydzielona część). Kwestia ta jest oczywista, nie ma na jej tle wątpliwości ani w doktrynie, ani w judykaturze - w skardze kasacyjnej na żadne takie wątpliwości też nie wskazano; wątpliwość co najwyżej ma charakter subiektywny, dotyczący skarżącego.
Jest jasne, że wskutek sukcesji uniwersalnej, występującej przy podziale spółki, na spółkę wydzieloną przechodzi ogół praw i obowiązków. Dla konkretnej umowy wynikają one z jej treści i regulaminu, który stał się częścią jej treści w chwili jej zawarcia. Od tej pory jest to regulamin spółki wydzielonej, a nie dzielonej. Dla relacji umownej bez znaczenia są zatem jakiekolwiek zmiany w regulaminie spółki dzielonej dokonywane po wydzieleniu - spółka wydzielona oczywiście nie musi o nich informować strony umowy i zmiany te nie wiążą, jednak wiąże nadal regulamin obowiązujący w chwili zawarcia umowy aż do czasu zmiany przez spółkę wydzieloną tego regulaminu i dopiero wtedy pojawiłby się obowiązek informowania przewidziany w art. 3841 k.c.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.jw