Legislator Case Law & Legislation
I CSK 2324/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue lacks novelty and causality is not obvious.

Case Number I CSK 2324/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, ruling that the legal question regarding the binding force of a formal court order did not constitute a novel legal issue requiring Supreme Court review. The appellant also failed to prove obvious illegality regarding the agent's actions, as the agent's representation had already been revoked before the lawsuit was filed. Consequently, the Court found no ground to accept the appeal and ordered the appellant to bear the costs of the cassation proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 390 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal based on a legal issue unless it presents a significant legal question, creates serious doubts in legal interpretation, or involves a clear violation of law where the causal link is obvious prima facie.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility binding force of formal orders obvious illegality standard causal link requirement legal issue novelty agent authority revocation costs of cassation proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś w oparciu o art.
Art. 390 § 1 k.p.c.
3989 § 1 pkt1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob.
Art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art.
Art. 379 pkt 2 k.p.c.
na podstawie jednoznacznego i nie wzbudzającego wątpliwości art. 379 pkt 2 k.p.c. Jakkolwiek przeprowadzona kontrola merytoryczna tego orzeczenia zawsze musiałaby skutkować tylko jednym wnioskiem – o zasadności oraz konieczności wydania takiego rozstrzygnięcia.
Art. 361 § 1 k.p.c.
poprzez prowadzenie postępowania pomimo jednoznacznej konieczności odrzucenia pozwu, a także z przyjęcia przez sąd braku winy pełnomocnika w tym, że jego działanie (złożenie pozwu w imieniu osoby zmarłej) doprowadziło do przedawnienia roszczenia powódki oraz z naruszenia art. 361 §1 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 1 i 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś w oparciu o art. 98 §1 k.p.c.
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
art. 3989 § 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś w oparciu o art.
art. 365 § 1 k.p.c
W ramach pierwszej przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania skarżąca zadała pytanie, czy - w związku z treścią art. 365 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś w oparciu o art.

Cited Case Law

AI generated
postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13
postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego z 14 września 2012 r., I UK 218/12
postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15
postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).
postanowienia Sądu Najwyższego z 24 października 2012 r., I PK 129/12
postanowienie Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02
postanowienie Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003, nr 13, poz.
postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21
postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21 oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20).Sąd Najwyższy nie podziela argumentacji przytoczonej na uzasadnienie oczywistej zasadności skargi.
postanowienia SN z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21
postanowienia SN z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20
postanowienia SN z 13 maja 2021, III USK 103/21
postanowienia SN z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 2324/22 POSTANOWIENIE Dnia 11 sierpnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mariusz Załucki w sprawie z powództwa M. H.‎przeciwko J. W.,‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 sierpnia 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego J. W. kwotę 2.700,00 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powódka M. H. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z 19 października 2021 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w K. z 30 czerwca 2020 r., którym oddalono powództwo przeciwko J. W. o zapłatę

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Powódka uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem istotnego zagadnienia prawnego oraz oczywistą zasadnością. W ramach pierwszej przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania skarżąca zadała pytanie, czy - w związku z treścią art. 365 § 1 k.p.c. - prawomocne orzeczenie sądu o charakterze formalnym, takie jak postanowienie o odrzuceniu pozwu, wiąże inne sądy w sprawach pomiędzy innymi stronami również w tym znaczeniu, że sądy te nie mogą kwestionować ich merytorycznej poprawności, w szczególności zaś w kontekście, w jakim orzeczenie to stanowi przesłankę odpowiedzialności odszkodowawczej podmiotu, który przyczynił się do jego wydania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).

Zagadnienie prawne może zostać uznane za istotne tylko wtedy, kiedy Sąd Najwyższy nie wyraził jeszcze stanowiska w związku z przedstawionym problemem, a w przypadku istnienia rozstrzygnięcia problemu – nie zaszły żadne okoliczności faktyczne uzasadniające jego zmianę (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003, nr 13, poz. 5).Przedstawione zagadnienie nie spełnia tych wymagań. Pozew złożony w imieniu małżonka powódki został odrzucony, ponieważ w chwili jego złożenia osoba ta już nie żyła, tj. na podstawie jednoznacznego i nie wzbudzającego wątpliwości art. 379 pkt 2 k.p.c. Jakkolwiek przeprowadzona kontrola merytoryczna tego orzeczenia zawsze musiałaby skutkować tylko jednym wnioskiem – o zasadności oraz konieczności wydania takiego rozstrzygnięcia.

Nie jest to problem związania rozstrzygnięciem sądu w tym zakresie, lecz zastosowania przepisu prawa o jednoznacznym brzmieniu. Zadane pytanie nie ilustruje więc istotnego zagadnienia prawnego i nie może stać się przyczyną przyjęcia skargi do rozpoznania.Ponadto powódka powołała się na przesłankę oczywistej zasadności, którą wywiodła z naruszenia art. art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 379 pkt 2 k.p.c. poprzez prowadzenie postępowania pomimo jednoznacznej konieczności odrzucenia pozwu, a także z przyjęcia przez sąd braku winy pełnomocnika w tym, że jego działanie (złożenie pozwu w imieniu osoby zmarłej) doprowadziło do przedawnienia roszczenia powódki oraz z naruszenia art. 361 §1 k.p.c. poprzez przyjęcie, że fakt, iż od momentu wypowiedzenia pozwanemu pełnomocnictwa do upływu terminu przedawnienia upłynęły ponad 2 lata, w trakcie których powódka korzystałaz pomocy innego pełnomocnika, który nie dostrzegł ryzyka odrzucenia pozwu, przesądza o braku adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy tym, że pozwany nie poinformował powódki o ryzyku odrzucenia pozwu a szkodą związaną z przedawnieniem się roszczenia.Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) spełniona jest wówczas, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni.

Przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarżący powinien uzasadnić tę oczywistość, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. (zob. np. postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21 oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20).Sąd Najwyższy nie podziela argumentacji przytoczonej na uzasadnienie oczywistej zasadności skargi.

W sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia art. 199 § 1 pkt 3 k.p.c. oraz art. 379 pkt 2 k.p.c., jednak nie wynikało ono z działań podjętych przez pozwanego pełnomocnika. Nie miał on bowiem wpływu na rozstrzygnięcia podejmowane przez sąd rozpoznający sprawę, w szczególności, że sam już nie działał w imieniu powódki, gdyż jego pełnomocnictwo zostało wypowiedziane. Jeśli powódka wywodzi swoją szkodę z przedawnienia roszczenia, to przedawnienie nie było bezpośrednim skutkiem działań pełnomocnika.Nie doszło więc do rażącego, widocznego na pierwszy rzut oka naruszenia przepisów o związku przyczynowym.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś w oparciu o art. 98 §1 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.[as]