Supreme Court dismisses appeal on inheritance acquisition due to lack of significant legal issues and established precedent.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal against the lower court's decision on inheritance acquisition. The appellants argued for a broader interpretation of 'fear of imminent death' under the Civil Code, but the Court found this issue already sufficiently clarified in existing jurisprudence. Consequently, the Court determined that no significant legal questions existed to warrant further review, leading to the dismissal of the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists, as the interpretation of 'fear of imminent death' is already established in precedent.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 231/13 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z wniosku K. P.-P.przy uczestnictwie J. P., A. Z. i Miasta W.o stwierdzenie nabycia spadku,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 stycznia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni i uczestnika J. P.od postanowienia Sądu Okręgowego w W.z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt V Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z tych przesłanek. Skarżący opierają wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej na występowaniu w sprawie istotnych zagadnień prawnych. Wniosku skarżących nie sposób jednak podzielić.
Po pierwsze, kwestia wykładni zawartego w art. 952 k.c. pojęcia „obawy rychłej śmierci” spadkobiercy została już zasadniczo dostatecznie i precyzyjnie wyjaśniona w orzecznictwie, przy czym w kierunku odmiennym od tego, jaki prezentują skarżący, tzn. że subiektywne przekonanie spadkobiercy ma znaczenie pod warunkiem, że znajduje potwierdzenie w obiektywnych okolicznościach (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1999 r., I CKN 378/97, niepubl.; z dnia 28 stycznia 1999 r., III CKN 146/98, niepubl.; z dnia 24 marca 2000 r., I CKN 485/99, niepubl.; z dnia 28 marca 2000 r., II CKN 875/98, niepubl.; z dnia 12 kwietnia 2002 r., I CKN 1457/99, niepubl.; z dnia 18 kwietnia 2002 r., II CKN 15/00, niepubl.; z dnia 8 lutego 2006 r., II CSK 128/05, niepubl.; z dnia 3 grudnia 2010 r., I CSK 37/10, niepubl.; z dnia 29 czerwca 2012 r., I CSK 575/11, niepubl.).
Sąd drugiej instancji – w sposób wiążący Sąd Najwyższy - ustalił, że okoliczności takie zachodziły w związku z przewlekłą chorobą spadkobierczyni. Wymaganie, by wiązało się to, z jakimś bliższym czasowo zdarzeniem, co sugerują skarżący, nie wynika z przepisów prawa i pozostaje w gestii sądu dokonującego oceny całokształtu materiału procesowego. Drugie zagadnienie zostało natomiast sformułowane w sposób niezwykle kazuistyczny i w dodatku na tle stanu faktycznego, który nie wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, stąd też trzeba uznać, że brak mu przymiotu istotności prawnej.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). awes