Cassation appeal dismissed; Supreme Court rejects obvious merit claim due to lack of clear legal error.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the taxpayer against the Regional Court's order to disclose tax data. The appellant argued that the lower court erred in finding a violation of personal rights, claiming such violations require explicit and serious breaches of law. The court rejected this, noting the appeal lacked the 'obvious merit' required for admissibility and improperly challenged undisputed factual findings regarding the necessity of the data disclosure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or is obviously meritorious; mere disagreement with factual findings or lack of clear legal error does not justify admission.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 2281/22 POSTANOWIENIE Dnia 25 maja 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Wesołowski w sprawie z powództwa K. N.przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w W. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2022 r.,skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Rejonowego w W. na rzecz powódki K. N. kwotę 825,- (osiemset dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną pozwanego Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Rejonowego w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt I ACa (…), Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek, umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.
Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 4 k.p.c. Skarżący wskazuje, iż za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania przemawia oczywista zasadność skargi kasacyjnej, przejawiająca się wadliwym uznaniem przez Sąd Apelacyjny w (…), że działania Sądu Rejonowego w W., polegające na pozyskaniu zeznań podatkowych powódki w toku postępowania o ustalenie ojcostwa i alimenty skierowanego przeciwko jej współmałżonkowi, stanowiło bezprawne naruszenie dóbr osobistych powódki, w sytuacji gdy z jednolitego stanowiska judykatury wynika, że do naruszenia dóbr osobistych osoby w związku z działaniami dokonywanymi w ramach określonej procedury może dojść wyłącznie w sytuacji wyraźnego i poważnego naruszenia owych przepisów, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.
Zdaniem skarżącego w sprawie zachodziła okoliczność wyłączającą bezprawność działania naruszającego dobra osobiste polegająca na działaniu w ramach porządku prawnego. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance oczywistej zasadności wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności orzeczenia z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni (por. m. in.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100, z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).
Sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Skarga kasacyjna nie jest zatem oczywiście uzasadniona. Stanowisko Skarżącego w istocie zawiera niedopuszczalną na tym etapie postępowania polemikę z ustaleniami co do stanu faktycznego (art. 398³ § 3 i art. 398¹³ § 2 k.p.c.), dokonanymi przez Sąd Apelacyjny, który jednoznacznie przyjął, że zażądanie przez Sąd Rejonowy w W. od organów skarbowych, w toku postępowania w ramach sprawy III RC (…), zeznań podatkowych powódki w niniejszej sprawie stanowiło nieuzasadnioną ingerencję w jej prywatność.
Sąd Apelacyjny wyjaśnił przy tym, że działania pozwanego nie mieściło się w ramach przepisu art. 248 k.p.c., daje on bowiem sądowi prawo do zażądania przedstawienia posiadanego dokumentu tylko w takim przypadku, gdy stanowi on dowód faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy i kiedy dokument ten nie zawiera informacji niejawnych. Tymczasem pozyskanie danych dotyczących dochodów powódki nie było niezbędne dla rozstrzygnięcia co do ewentualnego obowiązku alimentacyjnego jej małżonka, który - jako ojciec dziecka, którego dotyczyło postępowanie - nie kwestionował swoich możliwości płatniczych.
Same zaś dane, o których mowa są chronione przepisami o tajemnicy skarbowej, a na ich ujawnienie nie pozwalały przepisy, na jakie powołał się ten sąd. Powódka nie była bowiem stroną procesu, nie była pozwaną o alimenty ani też nie godziła się na ich ujawnienie. Powoływane w skardze kasacyjnej wyroki Sądu Najwyższego i sądów powszechnych zapadły na tle odmiennych stanów faktycznych. Powódka nie była uczestnikiem postępowania, w trakcie którego doszło do naruszenia jej dóbr osobistych. W sprawie nie zachodziło zatem wyłącznie błędne samo w sobie zastosowanie przepisów prawa materialnego lub uchybienie przepisom prawa formalnego, które mogły być skorygowane w trakcie kontroli instancyjnej.
Powódka też w najmniejszym stopniu nie przyczyniła się swoim zachowaniem do ujawnienia swojej prywatności, jak to miało miejsce w niektórych postępowaniach, w których zapadły powoływane judykaty. W tych okolicznościach, jak również biorąc pod uwagę sytuację życiową, w jakiej znalazła się powódka, Sąd Rejonowy winien zachować dalej idąca ostrożność w korzystaniu z możliwości dowodowych, odnoszących się do jej osoby. Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c., biorąc pod uwagę stawki opłat za czynności adwokackie, określone przepisami § 2 pkt 3 i § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
U. z 2015 r. poz. 615 ze zm.).