Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove public interest grounds under Civil Procedure Code. The court rejects the claim due to lack of legal argumentation. The appeal is inadmissible because the appellant did not meet statutory requirements. The court rules that the lower court's decision stands. The case involves a dispute over contract invalidity. The appellant failed to establish a public interest ground. The court emphasizes strict adherence to cassation rules. The decision reinforces procedural requirements for appeals. The outcome is a dismissal of the cassation appeal. The court notes the lack of legal reasoning. The appellant's arguments were insufficient. The court applies the Civil Procedure Code. The decision is final and binding. The case highlights procedural strictness. The court dismisses the appeal. The appellant failed to prove grounds. The court follows statutory rules. The decision is clear and concise.

Sygn. akt I CSK 227/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa J. D. ‎przeciwko G. K. , M. G. K. i W. J. K.‎o ustalenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza na rzecz pozwanej G.K. od powoda‎ kwotę 10.800,- (dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem‎ zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego;

3) przyznaje od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego ‎ w (…) radcy prawnemu B.S.‎ wynagrodzenie w kwocie 5400,- (pięć tysięcy czterysta)‎ złotych podwyższonej o stawkę podatku VAT tytułem‎ udzielenia powodowi nieopłaconej pomocy prawnej ‎ w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).

Zarówno sformułowane zagadnienie prawne dotyczące problemu, czy kurator niepaństwowej szkoły wyższej powołany na podstawie art. 42 k.c. może być jednocześnie jej likwidatorem na podstawie art. 42 § 2 k.c., jak i argumentacja powoda powołana w uzasadnieniu wniosku nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiła omawiana przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej określona w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Na etapie badania przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd Najwyższy nie analizuje zasadności podstaw skargi kasacyjnej, nie mniej jednak rozważa, czy pozostają one w związku z zasadniczymi przyczynami rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji oraz przytoczonymi przez skarżącego przesłankami przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Nie stanowi bowiem istotnego zagadnienia prawnego taki problem prawny, którego rozstrzygnięcie nie miałoby żadnego znaczenia dla wyniku sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OSNP, nr 15 - 16, poz. 243). Zasadniczą przyczyną oddalenia apelacji było uznanie przez Sąd drugiej instancji, że powód nie wykazał materialnoprawnej przesłanki zastosowania art. 189 k.p.c. w postaci interesu prawnego w wytoczeniu powództwa o ustalenie nieważności umowy. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia art. 189 k.p.c., co usuwa problem prawidłowości jego zastosowania spod kontroli Sądu Najwyższego i pozostawia jako niekwestionowaną podstawę rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego.

W takiej sytuacji odniesienie się do przedstawionego zagadnienia pozostaje irrelewantne dla rozstrzygnięcia. Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu sprawy w postępowaniu kasacyjnym nie może bowiem wyjść poza granice zaskarżenia i podstawy skargi kasacyjnej (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z tej też przyczyny nie zachodzi potrzeba wykładni art. 42 k.c. w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr. 65, poz. 385 z późn. zm.).Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.) O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 8 pkt 7 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.

U. z 2015 r., poz. 1805) oraz § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800). jw