Supreme Court dismisses appeal on boundary dispute, ruling administrative acts define boundary absent procedural violation. Appeal rejected due to lack of procedural error. Court held administrative boundary acts valid without proving possession mismatch. No need to examine possession status separately. Decision based on administrative law supremacy. Appeal dismissed for lack of merit.

I CSK 2269/23 POSTANOWIENIE 25 września 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Dariusz Pawłyszcze na posiedzeniu niejawnym 25 września 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku A. L. ‎z udziałem P. M. i M. M.‎o ustalenie granicy,‎na skutek skargi kasacyjnej A. L. od postanowienia Sądu Okręgowego w Łodzi z 9 grudnia 2022 r., III Ca 436/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od A. L. łącznie na rzecz P. M. i M. M. 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 17 grudnia 2021 roku, I Ns 720/16, Sąd Rejonowy w Łowiczu ustalił granicę między nieruchomością wnioskodawczyni a wspólną nieruchomością uczestników.Postanowieniem zaskarżonym skargą kasacyjną Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił obydwie apelacje.Sąd drugiej instancji ustalił, że obydwie nieruchomości stanowiły pierwotnie jedną nieruchomość będącą współwłasnością w częściach ułamkowych poprzedników prawnych wnioskodawczyni i uczestników. W 1961 roku współwłaściciele podzielili nieruchomość na dwie części, lecz nie dokonali geodezyjnego wytyczenia granicy i nie dochowali formy aktu notarialnego.

W 1974 roku obydwie części zostały objęte wspólnym postępowaniem o stwierdzenie ich nabycia z dniem 4 listopada 1971 r. na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (u.u.w.g.r.). W toku tego postępowania została wytyczona granica geodezyjna na podstawie zgodnego stanowiska właścicieli, którzy uzyskali decyzje stwierdzające nabycie nieruchomości (akty własności) o granicach określonych przez geodetę.W toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji wnioskodawczyni podniosła zasiedzenie przygranicznych gruntów, które w świetle aktów własności były częścią nieruchomości uczestników.

Sądu obydwu instancji uwzględniły zasiedzenie z wyjątkiem drogi gruntowej biegnącej początkową częścią wspólnej granicy, lecz już po zewnętrznej stronie ogrodzenia uczestników. Sądy te uznały, że wobec korzystania z drogi przez obydwu właścicieli poprzednicy prawni wnioskodawczyni nie byli jej samoistnymi posiadaczami i nie doszło do zasiedzenia.Wnioskodawczyni zaskarżyła skargą kasacyjną postanowienie Sądu odwoławczego w części oddalającej jej apelację zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 153 k.c., przez dokonanie rozgraniczenia w oparciu o stan prawny nieruchomości z pominięciem stanu faktycznego posiadania istniejącego 4 listopada 1971 roku.

Według wnioskodawczyni fragment granicy został wadliwie oznaczony na mapach będących podstawą wydania aktów własności w 1974 roku, a na podstawie art. 1 u.u.w.g.r. granicą prawną jest granica według stanu posiadania 4 listopada 1971 r., a nie granica, do której odwołują się akty własności, mające charakter tylko deklaratoryjny.Wnioskodawczyni wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu jej oczywistą zasadność.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut naruszenia art. 153 k.c. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej jest niezasadny, ponieważ Sąd Okręgowy nie ustalił, aby stan posiadania 4 listopada 1971 r. nie pokrywał się z granicą wytyczoną w toku postępowania uwłaszczeniowego.W sprawie o ustalenie granicy nie ma podstaw do badania z urzędu w każdej sprawie, czy granica ustalona w postępowaniu uwłaszczeniowym ściśle odpowiada stanowi posiadania 4 listopada 1971 r., a wnioskodawczyni nie zarzuciła naruszenia przepisów postępowania prowadzącego do nieustalenia stanu posiadania na dzień 4 listopada 1971 r., odmiennego od ustalonego przez organ, który wydał akty własności.

Sąd drugiej instancji nie mógł naruszyć art. 153 k.c. przez przyjęcie stanu prawnego z aktów własności, ponieważ nie ustalił, aby akty te określiły granicę między nieruchomościami z naruszeniem art. 1 u.u.w.g.r., tj. nie według stanu posiadania na dzień 4 listopada 1971 r.Skoro nie zostało ustalone wydanie aktów własności z naruszeniem art. 1 u.u.w.g.r., nie ma potrzeby rozstrzygania w niniejszej sprawie wątpliwości dotyczących zakresu związania w postępowaniu rozgraniczeniowym aktami własności co do przebiegu granicy ustalonej na potrzeby postępowania uwłaszczeniowego.

Wbrew tezie skarżącej pogląd o braku takiego związania nie jest jednolicie przyjmowany w orzecznictwie.Ponieważ nie zachodzi podniesiona podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wniosek o jej przyjęcie podlega oddaleniu na podstawie art. 3989 k.p.c.Na podstawie art. 98 k.p.c. uczestnikom przysługuje od skarżącej zwrot kosztów sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki minimalnej określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Min. Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności adwokackie. [SOP]r.g.

‎