Cassation appeal dismissed for failure to specify scope of relief sought under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by E. H. and K. H. against a lower court's decision regarding adverse possession. The applicants failed to specify the exact scope of the relief they sought in their cassation petition, merely requesting the annulment of the entire order without defining the specific portion to be overturned. The court ruled that the Civil Procedure Code requires parties to separately and clearly formulate both the scope of the appeal and the scope of the requested annulment, a formal defect that renders the appeal inadmissible ab initio.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c. in conjunction with Art. 13 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to specify the scope of the requested annulment or change of the judgment, as the scope of the appeal and the scope of the requested relief must be separately and clearly formulated.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 2102/22 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Łochowski w sprawie z wniosku E. H. i K. H.z udziałem M. Ł.o zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 kwietnia 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 29 września 2021 r., sygn. akt VII Ca […], 1. odrzuca skargę kasacyjną;
2. zasądza od E. H. i K. H. na rzecz M. Ł. kwoty po 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z 29 września 2021 r., zaskarżając to postanowienie w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji. W odpowiedzi na skargę uczestniczka postępowania wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. do elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej należy m.in. wskazanie czy orzeczenie, od którego jest wniesiona skarga, zostało zaskarżone w całości czy w części (pkt 1), a także sformułowanie wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany (pkt 3).
Zamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z pominięciem oznaczenia zakresu żądanego uchylenia lub zmiany stanowi istotną wadę skutkującą odrzuceniem skargi a limine (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 23 sierpnia 2012 r., III CSK 161/12; z 8 maja 2008 r., V CZ 26/08; z 19 marca 2009 r., II UZ 9/09). Skarżący nie wskazali w skardze zakresu żądanego uchylenia orzeczenia Sądu Okręgowego. W szczególności wniosek o „uchylenie zaskarżonego postanowienia” (k. 19 skargi kasacyjnej) nie może być ani utożsamiany z żądaniem uchylenia orzeczenia w określonej części, ani uzupełniany założeniem sądu, że zakres żądanego uchylenia odpowiada wskazanemu przez stronę zakresowi zaskarżenia orzeczenia skargą kasacyjną.
W rozpoznawanej sprawie prawidłowe i jednoznaczne określenie zarówno zakresu zaskarżenia, jak i zakresu wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia jest również uzasadnione przedmiotem sprawy (zasiedzenie udziału we współwłasności dwóch działek i wniosek ewentualny o zasiedzenie wyodrębnionej części nieruchomości). Określenie zakresu zaskarżenia oraz wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia stanowi przedmiot odrębnych wymogów formalnych skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona powinna w obu tych kwestiach odrębnie sformułować własne stanowisko (postanowienie Sądu Najwyższego z 15 września 2020 r., V CSK 116/20).
Sformułowany przez skarżących wniosek uzasadnia stwierdzenie, że skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. i zgodnie z art. 520 § 2 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265) obciążył wnioskodawców kosztami postępowania kasacyjnego.