Legislator Case Law & Legislation
I CSK 2025/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal on procedural grounds, finding no obvious error warranting review.

Case Number I CSK 2025/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination, ruling that the lower court's decision did not contain an obvious error. The appellant argued that the appellate court incorrectly interpreted a contract clause regarding termination, but the Supreme Court found the literal interpretation sufficient and the appeal misused the extraordinary remedy. Consequently, the appeal was rejected without substantive review of the contract dispute.

Legislator headnote

AI generated

Art. 398 § 2 k.p.c.; The cassation appeal is accepted only if the lower court's judgment contains an obvious error, not merely a disagreement with the legal interpretation.

Keywords

AI generated
cassation appeal obvious error contract interpretation procedural dismissal civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 398 § 2 k.p.c.
Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 98 § 1 and 3 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 i art.
Art. 99 in conjunction with Art. 391 § 1 k.p.c.
98 § 1 i 3 i art. 99 w zw.
Art. 398²¹ k.p.c.
z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 2 pkt 7 w zw.
§ 2 point 7 in conjunction with § 10 ust. 4 point 2 of the Minister of Justice Regulation of 22 October 2015 on legal counsel fees
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 65 k.c
Jego zdaniem skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny w sposób kwalifikowany naruszył art. 65 § 1 i 2 k.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 2025/22 POSTANOWIENIE Dnia 31 sierpnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa "H." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasom Państwowym Nadleśnictwu S.‎o zapłatę, oraz z powództwa wzajemnego Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa S.przeciwko "H." spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 sierpnia 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego (powoda wzajemnego) Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych Nadleśnictwa S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt I AGa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego (powoda wzajemnego) ‎Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego ‎Lasów Państwowych Nadleśnictwa S. na rzecz powódki (pozwanej wzajemnej) "H." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2021 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację pozwanego Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasów Państwowych – Nadleśnictwa S. (dalej: „Skarb Państwa”) od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 23 czerwca 2020 r. zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda H. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. (dalej: „H.”) kwotę 25 977, 60 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 listopada 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. tytułem wynagrodzenia za wykonane roboty budowlane oraz kwotę 26 200 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 listopada 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. tytułem kary umownej za odstąpienie od umowy z przyczyn obciążających zamawiającego, a także oddalającego powództwo wzajemne pozwanego Skarbu Państwa o zapłatę od H. kwoty 158 670 zł tytułem kary umownej z tytułu odstąpienia przez zamawiającego od umowy z winy wykonawcy.U podstaw częściowego uwzględnienia powództwa głównego, oddalenia powództwa wzajemnego oraz oddalenia apelacji pozwanego i powoda wzajemnego Skarbu Państwa legło stwierdzenie, że powód skutecznie odstąpił od umowy i naliczył karę umowną z uwagi na bezzasadną odmowę zatwierdzenia przez zamawiającego koncepcji projektowej, co należy identyfikować z odmową odbioru robót bez uzasadnionej przyczyny.

Pozwany (powód wzajemny) nie odstąpił natomiast skutecznie od umowy i nie był uprawniony do naliczenia kary umownej. Pierwsze skuteczne oświadczenie o odstąpieniu od umowy złożył bowiem powód, a opóźnienie w wykonaniu umowy zostało spowodowane przyczynami leżącymi po stronie zamawiającego, który w ogłoszeniu o zamówieniu publicznym podał nieprawdziwe informacje co do dysponowania decyzją o lokalizacji celu publicznego, a na etapie wykonania umowy nie współdziałał prawidłowo z wykonawcą, uniemożliwiając kontynuowanie robót.

Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez pozwanego (powoda wzajemnego). Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jego zdaniem skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny w sposób kwalifikowany naruszył art. 65 § 1 i 2 k.c. przy wykładni § 16 ust.1 lit. b tiret pierwszy umowy z dnia 10 lipca 2014 r. przyjmując, że na tej podstawie powód (pozwany wzajemny) skutecznie odstąpił od umowy.Powódka ( pozwana wzajemna) w odpowiedzi na skargę wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy rozumieć sytuację, w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań.

Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym – a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, niepubl. i z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15, niepubl. i przywołane tam orzecznictwo).

Bliższa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala przyjąć, by skarga była – w powyższym rozumieniu – oczywiście uzasadniona. Sposób sformułowania wniosku wskazuje, że pozwany ( powód wzajemny) traktuje skargę kasacyjną nie jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, a jako instrument pozwalający mu na kwestionowanie niesatysfakcjonującego go rozstrzygnięcia w trzeciej instancji, któremu to celowi postępowanie kasacyjne nie służy. Oczywistej zasadności skargi nie dowodzi przyjęta przez Sąd Apelacyjny wykładnia § 16 ust.1 lit. b tiret pierwszy umowy z dnia 10 lipca 2014 r.

Z motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia skonfrontowanych z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie wynika, by przyjęte przez Sądy meriti znaczenie oświadczeń woli złożonych w łączącej strony umowie, odbiegające od wykładni preferowanej przez skarżącego, było arbitralne i odbiegało od kryteriów wykładni umów wypracowanych w orzecznictwie Sądu Najwyższego na tle art. 65 k.c. Zajmując stanowisko przeciwne i koncentrując się na ścieśniającej, literalnej treści wzmiankowanego zapisu umowy, skarżący nie uwzględnia, że przy wykładni umowy uwzględniać należy także zamiar i cel stron, a także naturę i funkcję zawieranej umowy (zob. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z 29 czerwca 1995r, III CZP 66/95, OSNC 1995, nr 12, poz. 168 oraz wyroki Sądu Najwyższego z 8 października 2004r, V CK 670/03, OSNC 2005, nr 9, poz.162, z 29 kwietnia 2009r, II CSK 614/08, niepubl., z 15 października 2010r, V CSK 36/10, niepubl., i z 21 lutego 2013r., IV CSK 463/12, niepubl.).

Z przytoczonych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 i art. 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265) nie znajdując podstaw do określenia wysokości kosztów zastępstwa procesowego w kwocie przekraczającej stawkę minimalną, postępowanie kasacyjne zostało bowiem zakończone odmową przyjęcia skargi do rozpoznania. [as]