CPC appeal dismissed for lack of obvious legal error regarding good faith in easement disputes.

Sygn. akt I CSK 200/16 POSTANOWIENIE Dnia 1 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z powództwa A.Ś. i T.Ś.‎przeciwko P. S.A. w K. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 1 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powodów ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ‎ i zasądza od powodów na rzecz pozwanej kwotę 3600 (trzy ‎ tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania ‎ kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.

Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.Choć skarżący wskazali na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej to nie występuje ta przesłanka przyjęcia jej do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100).

W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty (wywód prawny) świadczące o kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Apelacyjny. Przypomnieć należy, że jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest stanowisko skarżącego, że jest ona oczywiście uzasadniona, to w uzasadnieniu wniosku powinien on zawrzeć wywód prawny wykazujący takie kardynalne naruszenie prawa (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.135, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037).

Skarga kasacyjna takiego przekonywującego wywodu nie zawiera. Skarżący wskazali, że oczywista zasadność skargi polega na wyrażeniu przez Sąd Apelacyjny, błędnego ich zdaniem poglądu prawnego, co do oceny przymiotu dobrej wiary pozwanej spółki w odniesieniu do użytkowania przez nią spornej nieruchomości, w zakresie odpowiadającym treścią służebności przesyłu. Należy stwierdzić, że akceptacja przez Sąd meriti jednego z nurtów poglądów odnoszących się do pojęcia dobrej wiary posiadacza rzeczy nie stanowi sama w sobie o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

Sąd Apelacyjny w przedmiotowej sprawie przychylił się m. in. do stanowiska wyrażonego w postanowieniu z dnia 7 maja 2014 r., III CSK 472/13, że w odniesieniu do posiadania prowadzącego do zasiedzenia; o rodzaju wiary posiadacza decyduje wyłącznie chwila objęcia w posiadanie. Swoboda ocen sędziego wynika nie tylko z jej istoty, ale często z pojęć niedookreślonych, czy klauzul generalnych. W związku z tym w teorii prawa trafnie przyjmuje się istnienie tzw. luzu decyzyjnego, który oznacza możliwość wyboru przez sędziego jednego z możliwych rozwiązań.

Poza tym, treść orzeczenia zależy od wyników wykładni, które mogą być różne w zależności od przedmiotu i stosowanych jej metod. W związku z otwartością semantyczną języka w tym także języka prawnego mogą mieć miejsce różne poprawne z punktu widzenia metod interpretacje. Z tych względów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw