Legislator Case Law & Legislation
I CSK 2/10 AI generated

Supreme Court allows Treasury's property acquisition by Tax Office Director without specific power of attorney.

Case Number I CSK 2/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court overturned the District Court's dismissal of the Treasury's appeal, ruling that the Tax Office Director lacks the authority to acquire property without a specific power of attorney. The court found that while the Director represents the Treasury for assigned assets, the specific statutory provisions do not grant this power for purchasing real estate. Consequently, the case was remanded to the District Court for a new decision on the costs of the cassation proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 17 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami; Art. 17 ust. 1 ustawy o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa: The Director of a Tax Office does not possess the statutory authority to acquire real property on behalf of the State Treasury without a specific power of attorney from the competent minister.

Keywords

AI generated
State Treasury property acquisition Tax Office Director authority Real estate registration Power of attorney requirement Administrative representation limits Cassation proceedings remand Public asset management

Cited Legislation

AI generated
Art. 17 ust. 1 of the Act on Real Estate Management
art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień
Art. 17 ust. 1 of the Act on the Exercise of Powers Belonging to the State Treasury
art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień
Art. 5 ust. 1 of the Act on Offices and Chambers of Tax
– dalej jako ugn) i art. 5 ust.
Art. 386 § 4 of the Code of Civil Procedure
art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. mające istotny wpływ na wynik sprawy
Art. 13 § 2 of the Code of Civil Procedure
art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. mające istotny wpływ na wynik sprawy
art. 386 § 4 k.p.c
art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. mające istotny wpływ na wynik sprawy
art. 13 § 2 k.p.c
art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. mające istotny wpływ na wynik sprawy

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 2/10

POSTANOWIENIE

Dnia 5 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i Dyrektora

Izby Skarbowej w W.

przy uczestnictwie B. W.

o wpis prawa własności w księdze wieczystej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 listopada 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt IV Ca

(…),

uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w P.

do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 marca 2009 r. Sąd Rejonowy w S. oddalił wniosek

Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o odłączenie z księgi wieczystej nieruchomości

bliżej we wniosku opisanej i przyłączenie jej do nieruchomości objętej inną księgą

wieczystą oraz wpisanie w jej dziale II prawa własności na rzecz Skarbu Państwa Urzędu Skarbowego w S.

Postanowienie to zaskarżył apelacją wnioskodawca zarzucając, że narusza ono

art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień

przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493 ze zm.), art. 17 ust. 1 i 2

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst. jedn.: Dz. U. z

2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. – dalej jako ugn) i art. 5 ust. 10 ustawy z dnia 21

czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (t. jedn.: Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz.

1267).

Sąd Okręgowy oddalił apelację podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę

prawną przyjęte przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał, że w

powołanych przez wnioskodawcę w apelacji przepisach nie ma podstawy do przyjęcia,

że dyrektor izby skarbowej jest uprawniony do reprezentowania Skarbu Państwa w

sprawach o nabywanie nieruchomości. Wynika z nich uprawienie kierowników urzędów

państwowych do reprezentowania Skarbu Państwa w zakresie właściwości tych

jednostek, jednak ustawowe kompetencje izb skarbowych i ich dyrektorów na podstawie

art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi

Państwa nie obejmują nabywania nieruchomości.

W skardze kasacyjnej Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i

Dyrektora Izby Skarbowej w W. reprezentowanego przez Prokuratorię Generalną

Skarbu Państwa skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego

naruszenie:

1)

art. 17 ust. 1 i 2 u.g.n. w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach wykonywania

uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z

dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów skarbowych (tekst. jedn.: Dz.

U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) i art. 5 ust. 1 ustawy o urzędach i izbach

skarbowych przez ich niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe

zastosowanie

przez

administracji

rządowej

przyjęcie,

że dyrektor

niezespolonej

nie

izby

ma

skarbowej,

uprawnień

jako

do

organ

nabywania

nieruchomości w imieniu Skarbu Państwa, bez stosownego pełnomocnictwa

pochodzącego od ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2)

art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. mające istotny wpływ na wynik sprawy

przez oddalenie apelacji wnioskodawcy, mimo że Sąd Okręgowy powinien uchylić

postanowienie

Sądu

Rejonowego

i

przekazać

sprawę

rozpoznania temu Sądowi, który nie rozpoznał istoty sprawy.

do

ponownego

Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy temu

Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawa o gospodarce nieruchomościami przyznaje w jej art. 17 ust. 1

państwowym jednostkom organizacyjnym nieposiadajacym osobowości prawnej prawo

nabywania na własność nieruchomości. Chodzi tu o jednostki wyodrębnione

organizacyjnie, nie mające osobowości prawnej, które korzystają z mienia Skarbu

Pastwa i działają w jego imieniu w zakresie określonym przepisami dotyczącymi ich

utworzenia, takie m. innymi jak izby skarbowe, urzędy skarbowe, kierowane

odpowiednio przez dyrektora i naczelnika, będących organami administracji rządowej

niezespolonej (art. 5 ust. 1 ustawy o urzędach i izbach skarbowych).

Ustawowe upoważnienie dla dyrektora izby skarbowej do nabywania prawa

własności nieruchomości zawiera art. 17 ust. 1 ustawy o zasadach wykonywania

uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa, zgodnie którym kierownicy urzędów

państwowych - w rozumieniu przepisów o pracownikach urzędów państwowych (ustawa

o pracownikach urzędów państwowych) reprezentują Skarb Państwa w odniesieniu do

powierzonego im mienia oraz w zakresie mienia powierzonego zakresem zadań tych

urzędów, określonych w odrębnych przepisach. Na tej podstawie, a więc bez potrzeby

legitymowania się pełnomocnictwem, kierownik urzędu reprezentuje Skarb Państwa

przy dokonywaniu czynności prawnych związanych z nieruchomościami powierzonymi

urzędowi, którym kieruje.

Zakres zadań dyrektorów izb skarbowych określa art. 5 ust. 7 ustawy o urzędach i

izbach skarbowych. Trafianie podnosi skarżący, że w zakresie realizacji tych zadań

dyrektor izby skarbowej jest uprawniony do nabywania w imieniu Skarbu Państwa na

podstawie art. 17 ust. 1 wyżej powołanej ustawy, ze środków przyznanych mu na ten cel

w budżecie, na własność nieruchomości, mających zapewnić odpowiednie warunki

lokalowe dla realizacji zadań i należytego funkcjonowania przez kierowaną przez niego

państwową jednostkę organizacyjną.

Względy te, niesłusznie pominięte przez Sąd Okręgowy, przekonują o zasadności

przytoczonej w skardze kasacyjnej podstawy naruszenia prawa materialnego, czyniąc

zarazem usprawiedliwionym następczy w stosunku do niej zarzut naruszenia przez ten

Sąd art. 386 § 4 k.p.c.

Kierując się powyższym Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39815 § 1 zd. 1, orzekł

jak w sentencji.