Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal error under Civil Procedure Code.

Sygn. akt I CSK 196/22 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku P. […] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.‎z udziałem Miasta Ł., Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta Ł. i […] L. […] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy ‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt III Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika Miasta Ł. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym. Ma przede wszystkim na celu – w interesie publicznym – ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, ‎że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. i związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy.

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Wnioskodawczyni P. (…) Spóła Akcyjna w W. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 22 września 2020 r. w sprawie II Ca (…). Zdaniem skarżącego powołującego się na oczywistą zasadność skargi za jej przyjęciem do rozpoznania przemawia jednostronnie niekorzystna dla wnioskodawczyni interpretację przepisów regulujących zasiedzenie nieruchomości oraz błędną, wykraczająca poza schematy logiki formalnej ocenę dowodów.

Dalsza części uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowi polemikę ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji odnośnie braku podstaw do uwzględnienia wnioskuW ocenie Sądu Najwyższego, nie została spełniona przesłanka do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Trzeba uwzględnić utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, że jeżeli skarżący, jako okoliczność uzasadniającą wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje oczywistą zasadność skargi, to powinien przedstawić wywód prawny zmierzającego ‎do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia ‎w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia, co daje podstawy do uznania skargi ‎za oczywiście uzasadnioną (tak np.

Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia ‎16 września 2003 r., IV CZ 100/03, nie publ.; z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, nie publ.; z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, nie publ.; z dnia 20 czerwca 2007 r. II CSK 184/07, ‎nie publ.; z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.; z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, nie publ.; z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, nie publ.; z dnia z 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, nie publ.; z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, nie publ.; z dnia 21 maja 2008 r., ‎I UK 11/08, nie publ. i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.).

Tych wymagań nie spełnia poprzestanie na twierdzeniu, że przypisanie wnioskodawczyni posiadania w złej wierze nieruchomości stanowiącej linię kolejową podmiotowi realizującemu transport kolejowy rażąco narusza ustawowe domniemanie dobrej wiary, bez odniesienia się do argumentów Sądu prowadzących do odmiennego wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. ‎13 § 2, 98, 391 § 1, 39821 k.p.c.