Legislator Case Law & Legislation
I CSK 1939/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit regarding procedural violation and factual findings.

Case Number I CSK 1939/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a claimant against a lower court's rejection of her request for acquisitive prescription. The claimant argued that the second-instance court violated procedural rules by conducting its own fact-finding despite having prior knowledge of a final judgment, yet the court noted that the lower courts had independently established the claimant's factual control over the property. The Supreme Court ruled that the appeal lacked obvious merit because the lower courts' findings did not result in an obviously erroneous decision and the procedural issues did not warrant cassation review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, involves serious doubts in legal interpretation, or is obviously meritorious, as mere procedural violations do not automatically justify cassation if the resulting judgment is not obviously erroneous.

Keywords

AI generated
cassation appeal acquisitive prescription obvious merit procedural violation fact-finding res judicata Supreme Court

Cited Legislation

AI generated
Art. 3981 § 1 k.p.c.
[…].Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
oddalającego jej wniosek o zasiedzenie prawa własności bliżej oznaczonej nieruchomości.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżąca wskazała przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Art. 524 § 2 k.p.c.
akt II Ca 301/11, mimo że drogą do ewentualnego wznowienia jest instytucja wznowienia wymienionego postępowania w myśl art. 524 § 2 k.p.c..
Art. 366 k.p.c.
Przede wszystkim należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wnioskodawczyni domagała się stwierdzenia zasiedzenia a nie wznowienia postępowania, w związku z tym jej wywody w kwestii tego wznowienia nie są zrozumiałe.Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że stosownie do art. 366 w związku z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
366 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. prawomocne postanowienie stwierdzające zasiedzenie nieruchomości ma powagę rzeczy osądzonej tylko w ściśle określonym zakresie przedmiotowo-podmiotowym.
art. 3989 § 2 k.p.c
oddalającego jej wniosek o zasiedzenie prawa własności bliżej oznaczonej nieruchomości.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżąca wskazała przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 524 § 2 k.p.c
akt II Ca 301/11, mimo że drogą do ewentualnego wznowienia jest instytucja wznowienia wymienionego postępowania w myśl art. 524 § 2 k.p.c..
art. 3981 § 1 k.p.c
[…].Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 1939/22 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Trzaskowski w sprawie z wniosku S. W.‎z udziałem Miasta Poznań‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu‎z dnia 27 sierpnia 2021 r., sygn. akt II Ca 1502/20, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) postanawia, że wnioskodawczyni i uczestnik ponoszą koszty postępowania kasacyjnego związane ze swym udziałem w sprawie. UZASADNIENIEPostanowieniem z 27 sierpnia 2021 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu oddalił apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w Poznaniu z 4 września 2020 r. oddalającego jej wniosek o zasiedzenie prawa własności bliżej oznaczonej nieruchomości.W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżąca wskazała przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 2 k.p.c. Powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów postępowania skutkujących nieważnością postępowania w zakresie, w jakim prowadził postępowanie mimo posiadania z urzędu wiedzy o prawomocnym postanowieniu Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 18 października 2010 r., zmienionego postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z 13 maja 2011 r., sygn. akt II Ca 301/11, mimo że drogą do ewentualnego wznowienia jest instytucja wznowienia wymienionego postępowania w myśl art. 524 § 2 k.p.c.; ewentualnie nierozpoznaniem istoty sprawy przez oparcie ustaleń faktycznych na postawie uzasadnienia prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 18 października 2010 r., zmienionego postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt II Ca 301/11, nie czyniąc własnych ustaleń faktycznych w zakresie charakteru posiadania przez wnioskodawczynię nieruchomości przy ul. […].Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.

Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe.

O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15, niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.; z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17, niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r., V CSK 168/18, niepubl.).Skarżąca nie wykazała, by zaskarżone orzeczenie było dotknięte tego rodzaju nieprawidłowościami.Pierwszoplanową przyczyną oddalenia jej wniosku były poczynione przez Sąd pierwszej instancji i zaaprobowane przez Sąd odwoławczy własne ustalenia co do charakteru jej władztwa faktycznego nad przedmiotową nieruchomością.

Wbrew zaś twierdzeniu wnioskodawczyni podstawą tych ustaleń było postępowanie dowodowe samodzielnie przeprowadzone przez Sąd Rejonowy, a nie zapożyczenia z wcześnieszego prawomocnego orzeczenia. O oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie świadczy też zarzut naruszenia przepisów postępowania skutkujących nieważnością postępowania w zakresie, w jakim Sąd drugiej instancji prowadził je mimo posiadania z urzędu wiedzy o prawomocnym postanowieniu Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 18 października 2010 r., zmienionego postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z 13 maja 2011 r., sygn. akt II Ca 301/11, mimo że drogą do ewentualnego wznowienia jest instytucja wznowienia wymienionego postępowania w myśl art. 524 § 2 k.p.c..

Przede wszystkim należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wnioskodawczyni domagała się stwierdzenia zasiedzenia a nie wznowienia postępowania, w związku z tym jej wywody w kwestii tego wznowienia nie są zrozumiałe.Ponadto trzeba zwrócić uwagę, że stosownie do art. 366 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. prawomocne postanowienie stwierdzające zasiedzenie nieruchomości ma powagę rzeczy osądzonej tylko w ściśle określonym zakresie przedmiotowo-podmiotowym. Żądanie wnioskodawczyni zaś dotyczyło zasiedzenia na jej rzecz z odwołaniem do wykonywanego przez nią władztwa faktycznego, a takie żądanie nie było uprzednio prawomocnie rozstrzygnięte.

Odrębną kwestią jest to, czy i w jakim zakresie w niniejszej sprawie wiążące były sformułowane w prawomocnym postanowieniu Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 18 października 2010 r., zmienionym postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z 13 maja 2011 r., ustalenia i oceny co posiadania samoistnego Skarbu Państwa prowadzącego do zasiedzenia, którego okres pokrywał się częściowo z okresem posiadania wnioskodawczyni. Kwestia ta nie rzutuje jednak na nieważność postępowania w niniejszej sprawie ani nie ma wpływu na jej rozstrzygnięcie, zważywszy, że ewentualne związanie Sądów tymi ustaleniami i ocenami również prowadziłoby do zakwestionowania spełnienia przez wnioskodawczynię przesłanek zasiedzenia.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. [as]