Supreme Court dismisses civil cassation appeals for lack of legal issues and obvious merit. Parties failed to prove clear legal violations.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed both parties' cassation appeals without a merits review, citing the absence of legal issues and obvious merit. The plaintiff argued for a lower compensation amount based on misinterpretation of the Civil Code, while the defendant claimed an outdated interpretation of contributory negligence. The court ruled that these arguments constituted mere legal disputes over facts rather than the extraordinary protection of public interest required for cassation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: Cassation appeals are admissible only if they raise significant legal issues, require interpretation of laws causing divergences, involve procedural invalidity, or are obviously meritorious; mere disagreement with lower court reasoning does not constitute obvious merit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 1930/22 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ewa Stefańska w sprawie z powództwa T. Ż.przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji […] spółce akcyjnej w W.o zapłatę i ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2022 r.,na skutek skarg kasacyjnych powoda i pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia obydwu skarg kasacyjnych do rozpoznania;
2) znosi wzajemnie między stronami koszty postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 11 sierpnia 2021 r. Sąd Apelacyjny w […] częściowo uwzględnił i w pozostałym zakresie oddalił apelację powoda T. Ż. oraz oddalił apelację pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń […] S.A. w W. od wyroku Sądu Okręgowego w O. z 16 stycznia 2020 r., w sprawie ustalenie i zapłatę. Od orzeczenia Sądu drugiej instancji skargi kasacyjne wniosły obie strony.Powód wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu drugiej instancji w części oddalającej jego apelację i domagał się, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c., uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w […], ewentualnie orzeczenia co do istoty sprawy.Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu drugiej instancji w części i domagał się, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c., uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w […].
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargi kasacyjne powoda i pozwanego nie kwalifikowały się do przyjęcia celem ich merytorycznego rozpoznania.Zgodnie z treścią art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: (1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne; (2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów; (3) zachodzi nieważność postępowania lub (4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony – co należy podkreślić – wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie obejmuje zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Jako uzasadnienie wniosków o przyjęcie skarg do rozpoznania obaj skarżący wskazali na oczywistą zasadność ich skarg kasacyjnych. Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi.
W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie SN z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; postanowienie SN z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75; postanowienie SN z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06).
Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15). Oceniając wynikającą z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłankę oczywistej zasadności skargi kasacyjnej należy dostrzec, że ma ona charakter wyjątkowy. W konsekwencji, w judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi powinna dać się stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez zbytniego wgłębiania się w sprawę (postanowienie SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07).Tymczasem w analizowanych skargach kasacyjnych istnienia tej przesłanki nie wykazano.
Powód wskazał jedynie, że – jego zdaniem – Sąd drugiej instancji wadliwie sporządził uzasadnienie zaskarżonego wyroku, a także dokonał wadliwej wykładni art. 445 § 1 k.c., przyznając mu zaniżoną kwotę zadośćuczynienia. Natomiast pozwany powołał się na błędną, zdezaktualizowaną w orzecznictwie wykładnię art. 362 k.c., dotyczącego przyczynienia się poszkodowanego do powstania szkody. W obu przypadkach jest to zwykła polemika z dokonaną przez Sąd drugiej instancji oceną prawną ustalonego stanu faktycznego, a nie argumentacja wystarczająca dla wykazania, że nastąpiło kwalifikowane naruszenie prawa przez sąd.
W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art.39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., poprzez ich wzajemne zniesienie między stronami.[as]