Legislator Case Law & Legislation
I CSK 192/21 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of public interest legal issue despite procedural complaints.

Case Number I CSK 192/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a second-instance judgment awarding damages for unauthorized use of property. The appellant argued that the appellate court violated procedural rules regarding reasoning, evidence evaluation, and the application of the prohibition of abuse of rights. The court rejected these claims, noting that the appeal did not raise a legal issue of public interest or a serious interpretation problem warranting Supreme Court review.

Legislator headnote

AI generated

art. 3989 § 1 k.p.c.; art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if it involves a legal issue of public interest or a serious interpretation problem; otherwise, the appeal is dismissed as lacking the requisite special significance beyond the individual interest of the appellant.

Keywords

AI generated
cassation appeal public interest legal interpretation procedural reasoning abuse of rights evidence evaluation unauthorized use

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołała się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołała się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3271 § 1 k.p.c.
328 § 2 (aktualnie art. 3271 § 1 k.p.c.) w związku z art.
art. 382 k.p.c.
w zakresie wymogów, które powinno zawierać uzasadnienie, art. 382 k.p.c. pomijając część zebranego w sprawie materiału dowodowego, art.
art. 378 § 1 k.p.c.
pomijając część zebranego w sprawie materiału dowodowego, art. 378 § 1 k.p.c. nie odnosząc się do wszystkich zarzutów apelacji, art.
art. 236 k.p.c.
nie odnosząc się do wszystkich zarzutów apelacji, art. 236 k.p.c. przez brak odniesienia się do wniosku dowodowego powódki o przeprowadzenie w postępowaniu apelacyjnym dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, art.
art. 224 § 2 k.c.
przez brak odniesienia się do wniosku dowodowego powódki o przeprowadzenie w postępowaniu apelacyjnym dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, art. 224 § 2 i 225 k.c.
art. 225 k.c.
art. 5 k.c.
O oczywistej zasadności skargi nie może także świadczyć naruszenie art. 5 k.c. Ugruntowany jest bowiem pogląd, że za pomocą konstrukcji zakazu nadużycia prawa podmiotowego nie można uzasadniać powstania prawa podmiotowego w stosunku do drugiej strony (por.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Przypomnienia także wymaga, że podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym jest związany podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia (art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.).
art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 102 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. w zakresie wymogów, które powinno zawierać uzasadnienie, art.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 192/21 POSTANOWIENIE Dnia 31 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa J. C.‎przeciwko A. K. i K. M.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 sierpnia 2021 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. akt I ACa [...], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2020 r. Sąd Apelacyjny w [...] oddalił apelację powódki J. C. i pozwanego K. M. od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 8 maja 2018 r. zasądzającego na rzecz powódki od pozwanego A. K. kwotę 34.472 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 maja 2018 r. oraz od pozwanego K. M. kwotę 27.730 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 maja 2018 r. i oddalając powództwo o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości stanowiących własność J. C. w pozostałej części.Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez powódkę w części oddalającej jej apelację.

Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołała się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jej zdaniem skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny naruszył: art. 3271 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w zakresie wymogów, które powinno zawierać uzasadnienie, art. 382 k.p.c. pomijając część zebranego w sprawie materiału dowodowego, art. 378 § 1 k.p.c. nie odnosząc się do wszystkich zarzutów apelacji, art. 236 k.p.c. przez brak odniesienia się do wniosku dowodowego powódki o przeprowadzenie w postępowaniu apelacyjnym dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, art. 224 § 2 i 225 k.c. przez ograniczenie należnego powódce wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jej nieruchomości, a także art. 5 k.c. przez jego niezastosowanie przy określaniu należnego powódce wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości i oparcie się przy jego obliczaniu na opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, który ustalił je w kwocie rażąco zaniżonej.

Pozwany K. M. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) należy rozumieć sytuację, w której skarga jest uzasadniona w sposób ewidentny, wskazując na rażące i poważne uchybienia zaskarżonego orzeczenia, które są możliwe do stwierdzenia bez konieczności prowadzenia bardziej złożonych rozumowań.

Jedynie w takim wypadku możliwa jest kontrola prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji w postępowaniu kasacyjnym. Obciążenie go oczywistą i istotną wadą wskazuje, że usunięcie tego orzeczenia z obrotu leży w interesie publicznym - a tym samym, że może dojść do realizacji celu skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13, niepubl. i z dnia 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15, niepubl. i przywołane tam orzecznictwo).

Bliższa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala przyjąć, by skarga była - w powyższym rozumieniu - oczywiście uzasadniona. Motywacja wniosku powielającego szczegółowo zarzuty przytoczone w podstawach kasacyjnych bez wykazania ich kwalifikowanego charakteru wskazuje, że powódka traktuje skargę kasacyjną nie jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, a jako instrument pozwalający jej na kwestionowanie niesatysfakcjonującego ją rozstrzygnięcia w trzeciej instancji, któremu to celowi postępowanie kasacyjne nie służy.

Do wykazania oczywistej zasadności skargi powinna wystarczyć jedna przekonująca od razu teza, wskazująca racje podważające rozstrzygnięcie poddane krytyce i zaskarżeniu. Na tym właśnie polega „oczywista” zasadność środka zaskarżenia w rozumieniu przyjętym w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2019 r., IV CSK 307/19, niepubl.). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powielający szczegółowo zarzuty przytoczone w podstawach skargi wymogu tego nie spełnia. Ponadto w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się konsekwentnie, że naruszenie art. 328 § 2 (aktualnie art. 3271 § 1 k.p.c.) w związku z art. 391 § 1 k.p.c., może być zarzucane w skardze kasacyjnej tylko wyjątkowo, gdy wady uzasadnienia uniemożliwiają dokonanie kontroli kasacyjnej, z uwagi na jego sporządzenie w sposób nie pozwalający na zorientowanie się w przyczynach natury faktycznej i prawnej, które legły u podstaw rozstrzygnięcia (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2000 r., I CKN 272/00, niepubl. i z dnia 14 listopada 2000 r., V CKN 1211/00, niepubl.) Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia akceptującego ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu pierwszej instancji nie potwierdza tezy o rażącej wadliwości jego konstrukcji i nie dowodzi kwalifikowanego naruszenia art. 382 k.p.c. Wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd Apelacyjny uzasadnił także przyczyny, dla których zaakceptował stanowisko Sądu Okręgowego odnośnie do braku podstaw do przeprowadzenia dowodu z uzupełniającej opinii biegłego (str. 14-15 uzasadnienia), co jest tożsame z brakiem podstaw do przeprowadzenia tego dowodu w postępowaniu apelacyjnym.W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono także, że nie jest bezwzględnym warunkiem prawidłowego rozpoznania sprawy przez sąd drugiej instancji odniesienie się do każdego z zarzutów podniesionych w apelacji.

Z ustanowionego w art. 378 § 1 k.p.c. obowiązku rozpoznania sprawy w granicach apelacji nie wynika bowiem konieczność osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu wyroku każdego argumentu apelacji. Za wystarczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2016 r., I CSK 659/15 i postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2017 r., I CSK 578/16, i z dnia 14 marca 2018 r., II PK 120/17).

Z motywów zaskarżonego orzeczenia skonfrontowanego z zarzutami apelacji (k. 436-440) nie wynika by Sąd Apelacyjny w sposób oczywisty naruszył obowiązki spoczywające na sądzie odwoławczym w tym zakresie. Przypomnienia także wymaga, że podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym jest związany podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia (art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.). Skarżąca zasady tej w znacznej mierze nie bierze pod uwagę, kwestionując opinię biegłego z zakresu szacowania nieruchomości w oparciu o którą Sądy meriti określiły wysokość należnego jej wynagrodzenia za bezumowne korzystanie i na tej podstawie zgłaszając następnie zarzuty naruszenia prawa materialnego.

O oczywistej zasadności skargi nie może także świadczyć naruszenie art. 5 k.c. Ugruntowany jest bowiem pogląd, że za pomocą konstrukcji zakazu nadużycia prawa podmiotowego nie można uzasadniać powstania prawa podmiotowego w stosunku do drugiej strony (por. m.in. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 22 września 1964 r., I PR 287/64, PiP 1965/12, str. 776, z dnia 14 stycznia 1970 r., II CR 609/69, OSPiKA 1970, nr 12, poz. 250, i z dnia 10 grudnia 1998 r., I CKN 931/97, niepubl.).W konsekwencji argumentacja przytoczona we wniosku nie wykazuje tezy, że zaskarżone orzeczenie stanowi konsekwencję kardynalnych błędów w zakresie stosowania prawa procesowego i materialnego, których efektem jest orzeczenie oczywiście wadliwe.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i w zw. z art. 398²¹ k.p.c. mając na uwadze charakter sprawy oraz trudną sytuację materialną i życiową skarżącej. ke