Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of abstract legal issue and clear obviousness. The court rejects the appeal because the legal question is already settled and the obviousness argument lacks specific legal basis.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a participant in a land registry entry dispute. The appellant argued that the State Treasury could file an entry request under specific administrative law provisions, claiming this raised a significant legal issue and was obviously correct. The court rejected both arguments, noting the legal question was already resolved in prior precedent and the obviousness claim failed to cite a specific violated statute.
Legislator headnote
AI generatedArt. 398 § 1, 2 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.; The cassation appeal is inadmissible if the alleged legal issue is not abstract and general, or if the claim of obvious correctness does not meet the requirements of the Supreme Court's jurisdiction.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 1844/23 POSTANOWIENIE 8 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 8 stycznia 2024 r. w Warszawiew sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Starosty Chełmskiegoz udziałem P. spółki akcyjnej w L., R. T. i K. T.o wpis do księgi wieczystej,na skutek skargi kasacyjnej K. T.od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościuz 28 grudnia 2022 r., I Ca 433/22, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. orzeka, że każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
UZASADNIENIE
K. T. – uczestnik postępowania z wniosku Skarbu Państwa – Starosty Chełmskiego o wpis wywiódł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościu z 28 grudnia 2022 r., którym oddalił apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w Krasnymstawie z 2 czerwca 2022 r.Jako przyczyny uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazał: występowanie istotnego zagadnienia prawnego o następującej treści: Czy wniosek o wpis w dziale III księgi wieczystej ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości uzyskany na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 124 i art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami może złożyć Skarb Państwa reprezentowany przez starostę, w sytuacji, gdy ograniczenie ustanawiane jest na rzecz inwestora, a nie Skarbu Państwa?Jako drugą, niezależną przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania uczestnik postępowania wskazał jej oczywistą zasadność, wynikającą z powstania sytuacji, która może prowadzić do naruszenia prawa własności w postaci ograniczenia prawa korzystania z nieruchomości przez właściciela.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotne zagadnienie prawne należy postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).
Jednocześnie musi mieć charakter doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nie może być rozwiązane w świetle dotychczasowego orzecznictwa. Jego wyjaśnienie powinno się bowiem przyczynić do rozwoju prawa (zob. np. postanowienia SN: z 26.10.2023 r., I CSK 76/23; 20.10.2023 r., I CSK 1374/23; 3.10.2023 r., I CSK 2591/23; 15.09.2023 r., I CSK 4360/22; 18.08.2023 r., I CSK 4091/22; 2.08.2023 r., I CSK 6585/22; 13.07.2023 r., I CSK 2570/22; 30.05.2023 r., I CSK 5362/22; 24.04.2023 r., I CSK 5428/22). Natomiast w ramach uzasadnienia przesłanki oczywistej zasadności skarżący powinien uzasadnić tę oczywistość, wskazując jedynie na argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego.
Nie może więc powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. (zob. np. postanowienia SN z 11 stycznia 2022 r., II USK 384/21; z 22 grudnia 2021 r., II CSK 390/21; z 31 maja 2021 r., III CSK 152/20; z 13 maja 2021, III USK 103/21 oraz z 9 marca 2021 r., IV CSK 412/20). Należy też zauważyć, że wymagania podania skonkretyzowanego przepisu prawa, na którego naruszeniu skarżący opiera uzasadnienie przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania nie może zastąpić precyzyjne podanie podstaw skargi kasacyjnej, ponieważ wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania stanowi odrębną jednostkę redakcyjną, która musi być kompletna, ponieważ podlega rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy w składzie innym niż rozpoznający merytorycznie ten środek zaskarżenia (zob. np. postanowienia SN z 8 listopada 2023 r., II NSK 119/23; z 25 października 2023 r., I CSK 3247/23).W zagadnieniu prawnym skarżący rozważa, czy katalog podmiotów uprawnionych do składania wniosków o wpis w księdze wieczystej, uregulowany w art. 6262 § 5 k.p.c., może zostać rozszerzony o podmioty, które nie są bezpośrednio zainteresowane wynikiem sprawy, konkretnie o starostę.
Tymczasem katalog podmiotów legitymowanych do złożenia wniosku o wpis w przypadku wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 124 u.g.n. był już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w postanowieniu z 20 grudnia 2017 r., I CSK 166/17. Sąd Najwyższy wskazał, że legitymacja starosty nie budzi w tym przypadku wątpliwości ze względu na literalne brzmienie art. 124 ust. 7 u.g.n. Badał jedynie, czy istnienie tej bezsprzecznej legitymacji stanowi lex specialis wobec art. 6262 § 5 k.p.c., tzn. czy wykluczona zostaje legitymacja pozostałych podmiotów.
Finalnie doszedł do wniosku, że w przypadku wydania decyzji na podstawie art. 124 u.g.n. podmiotami legitymowanymi są zarówno starosta, jak i pozostałe podmioty mogące składać wnioski o wpis. Kwestia ta została zatem już przesądzona w orzecznictwie Sądu Najwyższego.Z kolei część uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania odnosząca się jej oczywistej zasadności w ogóle nie spełnia wymagań stawianych uzasadnieniu tej przesłanki. Nie wiadomo, który przepis prawa został zdaniem skarżącego naruszony. Uczestnik postępowania nawet nie podjął próby przedstawienia związku pomiędzy tym naruszeniem a wydaniem oczywiście nieprawidłowego wyroku.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zaś na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.[as]