Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue already resolved by prior precedent.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland rejected the appellant's cassation appeal, ordering the appellant to pay the respondent's costs. Although the appellant raised a significant legal question regarding the statute of limitations for a deposit claim under a preliminary contract, the court noted this issue had already been definitively resolved in its own prior jurisprudence. Consequently, the court found no need to re-examine the matter as the existing precedent clearly established that such claims are governed by the one-year limitation period.
Legislator headnote
AI generatedArt. 398 § 1 k.p.c.; Art. 390 § 3 k.c.; A cassation appeal is inadmissible if the legal issue raised has already been authoritatively resolved by the Supreme Court's prior case law, thereby eliminating the necessity for a new interpretation or clarification.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 183/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski. w sprawie z powództwa J. S.A. w Z.przeciwko J. P.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 listopada 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 22 października 2013 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, a do uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na istnienie na tle tej sprawy istotnego zagadnienia prawnego sprowadzającego się do pytania, czy roszczenie o zwrot zadatku danego przy umowie przedwstępnej przedawnia się w terminie z art. 390 § 3 k.c. (nawet jeśli podstawę tego roszczenia nie stanowi żadne postanowienie umowy przedwstępnej), czy w terminie ogólnym (art. 118 k.c. w związku z art. 394 § 3 k.c.).
Przedstawione zagadnienie prawne rzeczywiście jest problematyczne. Zostało ono już jednak trafnie rozstrzygnięte w orzeczeniach Sądu Najwyższego podanych w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego oraz w skardze kasacyjnej. W uzasadnieniu uchwały z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 102/06 (OSNC 2007, nr 7-8, poz. 104) podkreślono, że w świetle aktualnego brzmienia art. 390 k.c. niewątpliwie roszczenie o zapłatę zadatku w podwójnej wysokości jest roszczeniem z umowy przedwstępnej, a zatem przedawnia się w terminie rocznym (tak nie było do zmiany art. 390 k.c.).
Można by kwestionować to stanowisko, jak należy sądzić, jedynie wówczas, gdyby umowa przedwstępna w ogóle o zadatku nie wspominała – gdyby zobowiązanie z tytułu wypłaconego zadatku stanowiło odrębny stosunek prawny od łączącego strony w związku z zawarciem umowy przedwstępnej. Tak jednak w tej sprawie nie jest, bo o zapłacie zadatku wyraźnie wspomina § 4 umowy przedwstępnej (k. 23A akt). Wskazane w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne, choć istotne, zostało już wyjaśnione w orzecznictwie Sądu Najwyższego i nie przedstawiono argumentów uzasadniających ponowne rozważenie tego problemu.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. eb