Legislator Case Law & Legislation
I CSK 1759/23 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue lacks serious interpretation doubts under Civil Procedure Code.

Case Number I CSK 1759/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by a participant in inheritance proceedings. The appellant argued that terminating adoption legally restores the adopted person's full inheritance rights to their natural parents. However, the court found that existing case law and legal scholarship already provide a consistent interpretation of the relevant family law provisions. Consequently, the court determined that no serious doubts regarding the interpretation of the law existed to warrant Supreme Court review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 126 § 1 k.r.o.: The Supreme Court will not accept a cassation appeal if the legal issue presented does not raise serious doubts requiring interpretation beyond established rules, as the termination of adoption effects a return to the pre-adoption civil status.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility termination of adoption inheritance rights restoration serious legal doubts civil procedure code family law interpretation natural parents status

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy nie widzi przy tym przekonujących powodów do odejścia od tego stanowiska.Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c.).W niniejszej skardze oparto się na przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art.
art. 390 § 1 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob.
art. 126 § 1 k.r.o.
art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy nie widzi przy tym przekonujących powodów do odejścia od tego stanowiska.Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.AD [ał]
art. 3989 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy nie widzi przy tym przekonujących powodów do odejścia od tego stanowiska.Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
3989 § 1 k.p.c.).W niniejszej skardze oparto się na przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 390 § 1 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c.
art. 126 § 1 k.r.o
art. 13 § 2 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13
postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego z 14 września 2012 r., I UK 218/12
postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15
postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).
postanowienia Sądu Najwyższego z 24 października 2012 r., I PK 129/12
postanowienie Sądu Najwyższego z 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14
postanowienie Sądu Najwyższego z 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13
postanowienie Sądu Najwyższego z 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13).
postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12
postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).Skarżąca nie uczyniła zadość tym wymaganiom, ponieważ w orzecznictwie i piśmiennictwie istnieje już spójna linia wykładni art.
postanowienia Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14
postanowienia Sądu Najwyższego z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14
I UK 361/13
postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 1759/23 POSTANOWIENIE 20 października 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Załucki na posiedzeniu niejawnym 20 października 2023 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku M. J.‎z udziałem A. W.‎o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia spadku,‎na skutek skargi kasacyjnej A. W.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Szczecinie‎z 16 listopada 2022 r., II Ca 1163/22, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

A. W. – uczestniczka postępowania z wniosku M. J. o uchylenie aktu poświadczenia dziedziczenia wywiodła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Szczecinie z 16 listopada 2022 r., którym oddalono apelację od postanowienia Sądu I instancji oddalającego wniosek. Skarżąca uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem następującego zagadnienia prawnego:Czy orzeczenie o rozwiązaniu stosunku przysposobienia oprócz oczywistego skutku w postaci ustania stosunku pokrewieństwa miedzy przysposabiającym a przysposobionym powoduje również ex lege wzajemnych praw i obowiązków osoby, która była przysposobiona jej naturalnym rodzicem i krewnymi, w szczególności na gruncie prawa spadkowego?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).W niniejszej skardze oparto się na przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z 14 września 2012 r., I UK 218/12), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z 24 października 2012 r., I PK 129/12).

Wspomniane wątpliwości muszą znajdować się w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13). Istotne zagadnienie prawne należy zatem postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14).Skarżąca nie uczyniła zadość tym wymaganiom, ponieważ w orzecznictwie i piśmiennictwie istnieje już spójna linia wykładni art. 126 § 1 k.r.o., zgodnie z którą ustanie skutków przysposobienia należy interpretować jako powrót do stanu, który istniał, zanim do przysposobienia doszło.

Jak wyjaśnia np. J. Gajda w komentarzu pod red. K. Pietrzykowskiego Przysposobiony zachowuje swój naturalny stan cywilny, którego na skutek przysposobienia (pełnego i niepełnego) nie utracił. Jest więc nadal dzieckiem swoich rodziców naturalnych (Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, red. K. Pietrzykowski, Warszawa 2023). Stanowisko to jest obecnie szeroko popierane w nauce prawa, zaś argumentacja podniesiona w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania dotyczy raczej postulatów de lege ferenda. Sąd Najwyższy nie widzi przy tym przekonujących powodów do odejścia od tego stanowiska.Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.AD [ał]