Legislator Case Law & Legislation
I CSK 175/18 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as issue already resolved in prior Supreme Court ruling.

Case Number I CSK 175/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation complaint, ruling that the legal issues were already fully resolved in a previous Supreme Court decision. The appellant argued for a new examination of the compensatory payment and procedural costs, but the court found no need to re-evaluate the established legal interpretation. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the procedural costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible if the subject matter has already been definitively settled by a prior Supreme Court judgment, rendering a new review unnecessary.

Keywords

AI generated
cassation appeal inadmissibility res judicata cassation compensatory payment interpretation procedural costs allocation full appeal model repeated litigation Supreme Court precedent

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Również w tym zakresie argumentacja w odpowiedzi na skargę przekonuje o wadliwości rozumowania skarżącej i z tej przyczyny nie można podzielić twierdzenia powódki o spełnieniu przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając to na uwadze należało na podstawie art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art.
Art. 98 k.p.c.
orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
98 w związku z art. 391 § 1 i art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj
art. 471 k.c
o odszkodowanie za nienależne wykonanie umowy agencyjnej (art. 471 k.c.) oraz z tytułu świadczenia wyrównawczego (art.
art. 7643 k.c
471 k.c.) oraz z tytułu świadczenia wyrównawczego (art. 7643 k.c.).
art. 7643 § 1 k.c
Nie wymaga to ponownego roztrząsania przesłanek określonych w art. 7643 § 1 k.c.
art. 39820 k.p.c
art. 386 § 4 k.p.c
akt I CSK 211/11; art. 386 § 4 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 175/18 POSTANOWIENIE Dnia 21 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa ,,S.” Spółki z o.o. w K.‎przeciwko ,,C.” S.A. w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 czerwca 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej ‎ kwotę 5400,- (pięć tysięcy czterysta) złotych z tytułu ‎ kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Rozpoznając po raz trzeci sprawę, Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r. oddalił powództwo ,,S.” spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. w sprawie przeciwko ,,C.” spółce akcyjnej z siedzibą w W. o odszkodowanie za nienależne wykonanie umowy agencyjnej (art. 471 k.c.) oraz z tytułu świadczenia wyrównawczego (art. 7643 k.c.). W wyniku rozpoznania apelacji, Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. zmienił zaskarżony wyrok częściowo w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 67 192,20 złotych z ustawowymi odsetkami oraz zasądził od powódki koszty procesu i obciążył ją kwotą należną biegłemu; oddalił apelację w pozostałym zakresie i nie obciążył powódki obowiązkiem zwrotu kosztów nieuiszczonej opłaty od apelacji.W skardze kasacyjnej odnoszącej się do części oddalającej apelację powódki (pkt drugi zaskarżonego wyroku) oraz w części obciążającej ją kosztami powódka zarzuciła wyrokowi Sądu Apelacyjnemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7643 § 1 k.c. przez błędną wykładnię oraz przepisów postępowania, tj. art. 39820 k.p.c. przez wydanie orzeczenia sprzecznego z wykładnią powołanego przepisu, dokonaną w niniejszej sprawie przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I CSK 211/11; art. 386 § 4 k.p.c. w związku z art. 176 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie, a w wypadku nieuwzględnienia tego zarzutu, naruszenie art. 322, art. 217 § 2, art. 227, art. 382, art. 102 i ewentualnie art. 100 k.p.c. Ponadto zarzucono naruszenie art. 378 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c. przez pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy.

Skarżąca wniosła o uwzględnienie naruszenia art. 386 § 4 k.p.c., a jeżeli to nie nastąpi, o uchylenie wyroku Sądu drugiej instancji w zaskarżonej części oraz wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie wyroku drugiej instancji i przekazanie sprawy w zaskarżonej części do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie oddalenie jej w całości, w części oddalającej apelację strony powodowej i zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania, ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powódka powołała się na istotne zagadnienie prawne wymagające rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, dotyczące sposobu oraz zakresu utraconych korzyści przez agenta przy wyliczeniu świadczenia wyrównawczego (art. 7643 § 1 i § 2 k.c.), a także na potrzebę wykładni przepisu w związku z rozbieżnościami w orzecznictwie na tle art. 386 § 4 k.p.c., gdy chodzi o zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania, w okolicznościach odmiennego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd drugiej instancji, z uwagi na poczynienie nowych ustaleń faktycznych.

Wskazana została także oczywista zasadność skargi ze względu na ewidentnie wadliwą korektę wyliczeń biegłego w zaskarżonym orzeczeniu oraz pominięcie jakiegokolwiek poczucia słuszności w rozstrzygnięciu o kosztach postępowania.Mimo bardzo obszernego uzasadnienia podstaw samej skargi oraz wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania strona powodowa nie wykazała potrzeby ponownego zajmowania się przez Sąd Najwyższy prawomocnie już rozstrzygniętą sprawą. Jest zrozumiałe, że powódka chciałaby uzyskać jak największą kwotę z tytułu wynagrodzenia wyrównawczego, jednak w takim zakresie, w jakim to powinno było nastąpić rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w zaskarżonym wyroku jest prawidłowe.

Wynika ono zarówno z zastosowania się do stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w wyroku w sprawie I CSK 211/11, jak i Sądu Apelacyjnego we wcześniejszym postanowieniu o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji (s. 23 - 24). W szczególności w uzasadnieniu wspomnianego wyroku Sądu Najwyższego, wydanego w niniejszej sprawie znalazło się wyjaśnienie istoty świadczenia wyrównawczego i udzielona odpowiedź na wątpliwości, które zostały zgłoszone w obecnie złożonej skardze kasacyjnej (s. 20 - 28 z przywołaniem odpowiedniego orzecznictwa).

Nie wymaga to ponownego roztrząsania przesłanek określonych w art. 7643 § 1 k.c. i co do tej kwestii przekonujące są wywody w również niezmiernie obszernej odpowiedzi pozwanej na skargę kasacyjną. Podkreślić należy, że na gruncie powołanego przepisu kluczowe znaczenie odgrywają względy słuszności oraz uwarunkowania faktyczne danego przypadku, a uwzględnienie tego nastąpiło w wystarczający sposób w rozpoznawanej sprawie.Podnosząc problem wykładni art. 386 § 4 k.p.c. skarżąca Spółka nie zauważyła, że przepis ten ma bardzo obszerne orzecznictwo i podniesiona kwestia dawno doczekała się rozstrzygnięcia, gdyż zachowanie dwuinstancyjności zawsze towarzyszy zarzutom związanym z uzupełnieniem postępowania dowodowego i wynikającym z tego nowym ustaleniom faktycznym oraz ocenom prawnym, dokonanym po raz pierwszy dopiero na etapie postępowania odwoławczego.

Jednakże to postępowanie w przyjętym w Polsce modelu działania sądu drugiej instancji, który jest nie tylko instancją kontrolną, ale także rozpoznającą sprawę (model apelacji pełnej) jest zupełnie zrozumiałe. Wyrok drugiej instancji zapadł w niniejszej sprawie w wyniku apelacji strony powodowej i została ona częściowo uwzględniona, zatem strona skarżąca skorzystała z możliwości przedstawienia swoich racji Sądowi drugiej instancji. Ponadto, należy zauważyć, że spór między stronami toczy się od ponad dziesięciu lat i w świetle zgromadzonego materiału procesowego nie można stwierdzić, że nie została rozpoznana istota sprawy.

W uzasadnieniu wniosku strona powodowa zgłosiła również oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. W utrwalonym i znanym, obszernym orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz w doktrynie są wskazane przesłanki skutecznego powołania się na tą, najbardziej niekonkretną podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wprawdzie skarżąca się na to jakby powołuje w słowach, że oczywistość ta jest widoczna na pierwszy rzut oka, jednak prawnie tego nie dowodzi, zarówno odnośnie do kwestionowanych ustaleń biegłego (gdzie wkracza w ustalenia faktów i ocenę dowodów wyłączoną z postępowania kasacyjnego – art. 3983 § 3 k.p.c.), jak i w przedmiocie „niesprawiedliwego obciążenia kosztami”.

Jednakże koszty te wynikają z ogólnych reguł ponoszenia kosztów procesu sądowego w stopniu zależnym od rezultatów tego procesu. Również w tym zakresie argumentacja w odpowiedzi na skargę przekonuje o wadliwości rozumowania skarżącej i z tej przyczyny nie można podzielić twierdzenia powódki o spełnieniu przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj