Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue already settled in prior precedent.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by K.K. against the Warsaw Court of Appeal's judgment. The appellant argued that a specific legal interpretation regarding the return of discount amounts under the Civil Code and the Law on Real Estate Brokerage was necessary. The Court rejected this, noting the disputed legal question had already been definitively resolved in previous Supreme Court decisions, rendering the new appeal unnecessary.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the legal issue raised has already been resolved in prior Supreme Court jurisprudence, as there is no need for further interpretation or clarification of the law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 174/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa Miasta Stołecznego Warszawyprzeciwko K. K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnejw dniu 10 grudnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawiez dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I ACa 241/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Pozwana zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi Sądu Apelacyjnego naruszenie art. 386 § 4 w związku z art. 227 k.p.c., naruszenie art. 232 i 227 k.p.c. w związku z art. 217 § 1 k.p.c. i art. 5 k.c., naruszenie art. 68 ust. 2b w związku z art. 68 ust. 2 u.g.n. oraz naruszenie art. 5 k.c. w związku z art. 68 ust. 2b u.g.n.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła: - występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: czy obowiązek zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie przez osobę bliską pierwotnemu nabywcy powstaje na podstawie art. 68 ust. 2b u.g.n. w okolicznościach objętych działaniem art. 68 ust. 2a u.g.n., - potrzebą wykładni art. 68 ust. 2b w związku z art. 68 ust. 2 i ust. 2a u.g.n.,- koniecznością rozważenia zastosowania w sprawie art. 5 k.c. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zagadnienie nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Kwestia zaś, czy obowiązek zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie przez osobę bliską pierwotnemu nabywcy powstaje na podstawie art. 68 ust. 2b u.g.n. w okolicznościach objętych działaniem art. 68 ust. 2a u.g.n., była już - co przyznaje sama skarżąca - przedmiotem rozstrzygnięć Sądu Najwyższego.
Zaskarżony wyrok jest zgodny z tymi rozstrzygnięciami. Tym samym nie ma potrzeby, aby Sąd Najwyższy ponownie odnosił się do wskazanej kwestii oraz ponownie podejmował wykładnię art. 68 ust. 2b w związku z art. 68 ust. 2 i 2a u.g.n.Podniesiona przez skarżącą konieczność rozważenia zastosowania w sprawie art. 5 k.c. nie odpowiada żadnej z wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przyczyn przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 98 w związku z art. 108 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione z urzędu (Dz.
U. 2013.490).