Supreme Court dismisses cassation appeal as clearly unfounded due to lack of obvious legal violation. Verdict: dismissed.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's cassation appeal for examination, ruling it clearly unfounded. The appellant alleged violations of civil procedure code articles regarding property co-ownership, but the court found no obvious legal defects warranting review. Consequently, the appeal was rejected, and the costs of the cassation proceedings were assigned to the appellant.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; A cassation appeal is clearly unfounded only when the alleged defect is immediately apparent without deeper analysis, and the Supreme Court dismissed this appeal as lacking such obviousness.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 172/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku R. L. przy uczestnictwie E. B. o zniesienie współwłasności,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawiez dnia 9 października 2014 r., sygn. akt IV Ca 148/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek uczestniczki o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Wnioskodawca w skardze kasacyjnej na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 9 października 2014 r. zarzucił naruszenie art. 382 i 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c., naruszenie art. 382 i 233 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c., naruszenie art. 382 i 316 w związku z art. 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c., naruszenie art. 382 w związku z art. 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c., a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadnili oczywistą jej zasadnością.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przyjęcia skargi kasacyjnym do rozpoznania ze względu na oczywistą jej zasadność, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, V CSK 225/11, z dnia 18 lipca 2013 r., III CSK 143/13, a także T.
Ereciński, w: T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. 2, Warszawa 2007, s. 242 i 243). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia żadnego z przytoczonych w skardze kasacyjnej przepisów prawnych (co do naruszenia przepisów art. 233 § 1, art. 328 § 2 i art. 382 k.p.c. jako podstaw kasacyjnych zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2013 r., IV CSK 269/12). Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 520 § 1 k.p.c.