Supreme Court dismisses appeal arguing mediation notice interrupted statute of limitations contrary to established case law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal regarding a debt collection dispute where the lower court ruled that a mediation notice did not interrupt the statute of limitations. The appellant argued this interpretation violated the law, but the court found no obvious error in the appellate court's application of established precedent. Consequently, the appeal was dismissed because the appellant failed to demonstrate a clear violation of legal principles.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.: A cassation appeal based on an obvious violation of substantive law requires a prima facie error contradicting established case law; mere disagreement with settled judicial interpretation does not constitute an obvious violation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 170/18 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa G.C.przeciwko M.W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 lipca 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I ACa […]/17, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 5.400,- (pięćtysięcyczterysta) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powód G.C. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 27 października 2017 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. - którym zasądzono na rzecz powoda od pozwanego m. W. kwotę 302 578 zł - poprzez oddalenie powództwa o zapłatę kwoty 281 632,31 zł.Sąd Najwyższy zważył:Wniosek o przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania oparto na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., podnosząc, że oczywista zasadność skargi nastąpiła na skutek bezzasadnego przyjęcia, że zawezwanie do próby ugodowej z dnia 25 marca 2010 r. nie spowodowało skutecznego przerwania biegu przedawnienia, zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 w zw. z art. 118 oraz art. 185 k.c.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.).
Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowi polemikę z utrwaloną już linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, zgodnie z którą zawezwanie do próby ugodowej przerywa bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 k.c., ale jedynie co do wierzytelności w zawezwaniu tym precyzyjnie określonej zarówno co do przedmiotu, jak i jej wysokości (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2017 r., I CSK 716/16 i z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 238/06 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2014 r., V CSK 586/13 - nie publ.).
Próba przedstawienia innego stanowiska dotyczącego wykładni przepisów prawa dokonywanej przez Sąd Najwyższy w sposób jednolity nie spełnia wymagań oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej doprowadzić może bowiem jedynie wykładnia przepisów prawa dokonana w sposób oczywiście sprzeczny z ustaloną linią orzeczniczą.Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w zw. z § 2 pkt 7 tegoż rozporządzenia w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. jw ał