Cassation appeal dismissed for lack of obvious legal violation regarding property damage calculation under Polish law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal against a judgment awarding property damage compensation. The defendant argued that the lower court incorrectly calculated damages by comparing property values outside the protected zone rather than within it. The court rejected this claim, stating that the alleged error was not an obvious violation of law visible without deep analysis.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; The cassation appeal is inadmissible if the alleged violation of law is not obvious and does not require deep legal analysis to establish.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 17/21 POSTANOWIENIE Dnia 16 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa J. S. i A. S.przeciwko P. […] w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 lipca 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt VII AGa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2) zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Pozwane Przedsiębiorstwo Państwowe „P.” z siedzibą w W. wniosło skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 lutego 2020 r., którym oddalono apelacje obu stron od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 maja 2019 r., zasądzającego od pozwanego na rzecz powodów J.S. i A.S. kwotę 124 431 zł z ustawowymi odsetkami.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:W niniejszej skardze powołano się na przesłankę wskazaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący argumentuje, że w sprawie doszło do oczywistego - w jego ocenie - naruszenia art. 129 p.o.ś. poprzez nieprawidłowe wyliczenie szkody w postaci różnicy wartości nieruchomości położonej na OOU przejawiające się w odniesieniu wartości nieruchomości powodów do wartości innych nieruchomości położonych w okolicy, jednakże poza zakresem OOU zamiast - jak chciałby pozwany - w odniesieniu do wartości tej samej nieruchomości sprzed wejścia w życie OOU.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - niepubl.).
Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, niepubl.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, niepubl.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, niepubl.).
Przepisy prawa, których naruszenie miałoby skutkować oczywistą zasadnością skargi muszą mieć jednoznaczne brzmienie i nie podlegać różnym sposobom wykładni (por. np. postanowienie SN z dnia 18 grudnia 2020 r., III CSK 92/20, niepubl.). Niepodleganie różnym sposobom wykładni odnosi się również do przepisów, które przewidują pewien zakres swobody sędziowskiej, a czwarta przyczyna przyjęcia skargi do rozpoznania nie może być do nich odniesiona z wyjątkiem sytuacji, w których ocena sędziowska przyjęłaby charakter arbitralny, w sposób skrajny nieuzasadniony, urągający zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.
Skarżący opiera swoją argumentację na tezie, że obecnie kształtuje się nowa linia orzecznicza, zgodnie z którą najbardziej prawidłowym sposobem wyliczenia szkody powstałej na tle art. 129 p.o.ś. jako samodzielnej podstawy jest porównywanie obecnej wartości wartości tej samej nieruchomości sprzed wejścia w życie OOU. Taki sposób interpretacji orzecznictwa nie wydaje się uzasadniony. Należy podkreślić, że odszkodowanie z art. 129 u.o.ś. ma na celu tylko i wyłącznie rekompensatę ograniczeń korzystania z nieruchomości, w tym wywołanych utratą potencjalnego roszczenia o zaniechanie immisji w postaci nadmiernego hałasu, znajdujących się w bezpośrednim związku przyczynowym z wejściem w życie OOU.
Z tej przyczyny sąd rozpoznający daną sprawę musi każdorazowo przyjąć taki punkt odniesienia w celu wyliczenia należnego odszkodowania, jaki w najmniejszym stopniu będzie pozostawał pod wpływem innych czynników mogących wpłynąć na fluktuację cen nieruchomości. Okoliczności te oceniane są ad casu, często z wykorzystaniem opinii biegłego. Opisana potrzeba elastyczności mogła wywołać po stronie skarżącego mylne przeświadczenie o występowaniu rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego bądź o kształtowaniu się nowej, odmiennej linii orzeczniczej.
Tymczasem różnorodność kryteriów branych pod uwagę w poszczególnych sprawach odzwierciedla jedynie różnorodność w sytuacji ekonomicznej oraz położeniu poszczególnych nieruchomości. Należy również nadmienić, że o wystąpieniu oczywistej zasadności nie może świadczyć opowiedzenie się sądu za jednym z równie uprawnionych sposobów wykładni przepisu prawa.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. ke