Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to demonstrate serious legal interpretation issues under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by P.K. and B.K. against the Second Instance Court's decision denying their claim to acquire ownership of a property through adverse possession. The applicants argued that the case required a new interpretation of Articles 47 and 172 of the Civil Code Code, citing Supreme Court precedents, but failed to formulate a specific legal problem or prove that existing case law was insufficient. The Court ruled that the applicants did not meet the statutory requirements for admitting a cassation appeal, as they merely referenced past rulings without demonstrating a genuine need for legal clarification or a precedent-setting issue.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admitted only if a significant legal issue exists, requiring interpretation of provisions that raise serious doubts or contradict case law; mere assertion of such an issue without specific formulation or proof of its precedent value is insufficient.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 1597/24 POSTANOWIENIE 21 maja 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Krajewski na posiedzeniu niejawnym 21 maja 2026 r. w Warszawiew sprawie z wniosku P.K. i B.K.z udziałem R.M., B.M., M.M. i A.W.o zasiedzenie nieruchomości,na skutek skargi kasacyjnej P.K. i B.K.od postanowienia Sądu Okręgowego w Nowym Sączuz 13 grudnia 2023 r., III Ca 716/23, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. (E.M.)
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 13 grudnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, na skutek apelacji uczestników, zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w Nowym Sączu z 10 lipca 2023 r., oddalając wniosek o zasiedzenie nieruchomości.Wnioskodawcy złożyli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego, zaskarżając je w całości. Wskazali, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz potrzeba wykładni przepisów prawnych, tj. art. 47 w zw. z art. 172 k.c., która ma być niezbędna do rozstrzygnięcia sprawy „w nawiązaniu do odmiennego stanu faktycznego i prawnego aniżeli ten, który był podstawą uchwały Sądu Najwyższego z 26 stycznia 1978 r., III CZP 96/77” (art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).
Na uzasadnienie potrzeby wykładni przepisów skarżący przywołał fragmenty orzeczeń Sądu Najwyższego dotyczące możliwości zasiedzenia udziału w nieruchomości, a także wykluczające możliwość zasiedzenia części składowej budynku, zestawiając je z okolicznościami faktycznymi sprawy skarżącego.Uczestnicy wnieśli m.in. o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa, usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych. Ograniczenie przesłanek do czterech ma zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nastąpi jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane te funkcje, a skarga kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.Powołanie się na istotne zagadnienie prawne wymaga sformułowania problemu prawnego i wykazania, że ma on precedensowy charakter oraz znaczenie dla rozwoju prawa.
Problem ten powinien odnosić się do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą (zob. m.in. postanowienia SN: z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14; z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, i z 6 lutego 2026 r., I CSK 719/25). Skarżący nie sformułował żadnego problemu prawnego, a ograniczył się do stwierdzenia o jego występowaniu, wspominając w tym kontekście w niejasny sposób o ustaleniach faktycznych przyjętych w zaskarżonym wyroku.
Z kolei przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania przepisu prawa, którego wykładnia budzi wątpliwości, określenia zakresu koniecznej wykładni, podania, na czym polegają wątpliwości związane z rozumieniem przepisu oraz przedstawienia argumentacji przemawiającej za tym, że mają one rzeczywisty i poważny charakter, nie należą zaś do zwykłych wątpliwości związanych z procesem stosowania prawa. Wymagane jest także wykazanie, że treść i znaczenie przepisu nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowym orzecznictwie lub że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej wykładni (zob. m.in. postanowienie SN z 21 listopada 2023 r., I CSK 4931/22, i z 28 lutego 2025 r., I CSK 232/25).
Skarżący nie zdołał spełnić wskazanych wymogów. Przywołuje on wspomniane przez Sąd drugiej instancji orzeczenia i sugeruje, dlaczego zaprezentowane z w nich rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego mogą lub nie mogą zostać – jego zdaniem – zaaplikowane w jego sprawie. Z wniosku o przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wynika natomiast, jakie wątpliwości wiążą się z rozumieniem art. 47 w zw. z art. 172 k.c. Tym bardziej nie można uznać, by skarżący wykazał, że wątpliwości te mają charakter poważny.Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Sąd Najwyższy nie orzekał o kosztach postępowania kasacyjnego, gdyż odpowiedni wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną dotyczył wyłącznie przypadku przyjęcia skargi do rozpoznania. Marcin Krajewski(E.M.)[SOP]