Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue, citing facts and evidence arguments as inadmissible.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to admit the appellant's cassation appeal for lack of a significant legal issue. The appellant argued that the lower court's judgment violated specific civil procedure and contract law articles, but the court found these arguments merely contested factual assessments. Consequently, the appeal was dismissed because the appellant failed to demonstrate an obvious violation of law or a need for uniform legal interpretation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; The cassation appeal is inadmissible if it merely contests the factual findings or legal assessment of the lower court without raising a significant legal issue or obvious violation of law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 1593/22 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Krajewski w sprawie z powództwa G. spółki akcyjnej w G.przeciwko J. A.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 października 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz 28 maja 2021 r., sygn. akt I AGa 4/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 28 maja 2021 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 26 października 2020 r., którym Sąd pierwszej instancji uwzględnił w większej części powództwo o zapłatę odszkodowania z tytułu łączącej strony umowy o roboty budowlane.Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując na jej oczywistą zasadność polegającą na naruszeniu art. 378 § 1 k.p.c., art. 3271 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 471 w zw. z art. 361 k.c. oraz § 7 umowy o roboty budowlane z 2 lutego 2011 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, wyrażającym się w szczególności w konieczności zapewnienia jednolitej wykładni i jednolitego stosowania prawa.Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. oczywistym uzasadnieniu skargi.
Przesłanka ta byłaby spełniona, gdyby zaskarżone orzeczenie zapadło z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy. Uznanie oczywistej wadliwości orzeczenia wymaga wykazania jego sprzeczności z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania (zob. postanowienia SN: z 20 marca 2019 r., I CSK 475/18; z 11 kwietnia 2018 r., IV CSK 506/17; z 16 kwietnia 2018 r., IV CSK 529/17; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 728/17; z 15 maja 2018 r., II CSK 2/18; z 10 maja 2018 r., I CSK 798/17; z 23 maja 2018 r., I CSK 36/18; z 29 maja 2018 r., I CSK 42/18; z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18; z 16 kwietnia 2018 r., IV CSK 534/17; z 12 marca 2018 r., III CSK 291/17; z 22 kwietnia 2016 r., V CSK 650/15).Skarżący nie wykazał oczywistej wadliwości zaskarżonego orzeczenia w powyższym rozumieniu, a większość zarzutów skargi kasacyjnej jest co do zasady niedopuszczalna ze względu na sprzeczność z art. 3983 § 3 k.p.c., zgodnie z którym podstawa skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadza się w istocie wyłącznie do polemiki ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji wyrażonym w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Skarżący prezentuje własną, subiektywną, korzystną dla siebie ocenę okoliczności faktycznych sprawy, które w postępowaniu kasacyjnym nie podlegają już weryfikacji (art. 39813 § 2 k.p.c.). Pozwany ma co prawda rację, że uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w części prezentującej stanowisko Sądu odwoławczego jest stosunkowo lakoniczne, nie można jednak podzielić poglądu, że stanowi to jego wadę, a tym bardziej, iż przemawia to za uznaniem wniesionej skargi kasacyjnej za oczywiście zasadną.
Sąd Apelacyjny w sposób dostateczny wyjaśnił bowiem powody, jakimi kierował się uznając za trafną ocenę faktyczną i prawną sprawy przedstawioną przez Sąd Okręgowy. Nie było zatem konieczne przedstawianie przez Sąd drugiej instancji szczegółowych rozważań na temat kwestii podnoszonych w zarzutach apelacji – stanowiłoby to bowiem w istocie powtórzenie stanowiska prezentowanego w części historycznej uzasadnienia.Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. Suma zwrotu kosztów równa jest wynagrodzeniu radcy prawnego w wysokości wynikającej z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 praz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.[as]