Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issues already resolved in identical cases.

Sygn. akt I CSK 157/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Ministra Skarbu Państwa‎przeciwko Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W.‎o zobowiązanie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 listopada 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania ‎ 2) zasądza od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa ‎ - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600,- ‎ (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów ‎ postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. Sąd Apelacyjny w […] wskutek apelacji wniesionej przez Skarb Państwa Ministra Skarbu Państwa zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 sierpnia 2012 r. w ten sposób, że zobowiązał pozwaną Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. do przeniesienia na rzecz Skarbu Państwa posiadania 3500 akcji imiennych serii A spółki […] R. […] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. oraz złożenia na tych akcjach albo na osobnym dokumencie wskazanego co do treści oświadczenia woli, a także rozstrzygnął o kosztach postępowania.

Zmieniając zaskarżony apelacją wyrok Sądu pierwszej instancji Sąd Apelacyjny powołał się na przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. wprowadzającej ustawę o finansach publicznych (dalej jako u.w.u.f.p.), ustawy o finansach publicznych z tej samej daty (dalej jako u.f.p.) i ustawy o pozwanej Agencji z dnia 9 maja 2008 r. (dalej jako ustawa o ARiMR) W skardze kasacyjnej pozwana Agencja zarzuciła wyrokowi Sądu Apelacyjnego naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR i art. 104 ust. 1 i 2 u.p.w.u.f.p. oraz art. 49 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 4 u.f.p. poprzez ich nieprawidłową wykładnię, a także art. 2, 7 i 21, a w szczególności art. 21 ust. 1, jak również art. 64 ust. 2 Konstytucji, w powiązaniu z przepisami ustawy o ARiMR.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie apelacji, z zasądzeniem kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie odrzucenie pozwu, z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania; wniosła także o połączenie niniejszej sprawy z innymi wymienionymi sprawami w razie przyjęcia skarg kasacyjnych ich dotyczących do rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Skarb Państwa Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa zakwestionował potrzebę przyjmowania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wobec przyjęcia skarg w innych tożsamych sprawach i wniósł ewentualnie o oddalenie skargi wraz zasądzeniem kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:We wniosku o przyjęcie skargi pozwana powołała się na potrzebę interpretacji przepisów ze względu na diametralne, jak to określiła rozbieżności w orzecznictwie Sądu Okręgowego i Sądu Apelacyjnego w […] (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), istotne zagadnienie prawne wymagające rozstrzygnięcia (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) i na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 par. 1 pkt 4 k.p.c.). Wskazała jednocześnie na toczące się postępowania wszczęte skargami kasacyjnymi w sprawach o tożsamych stanach faktycznych.W wyroku z 11 kwietnia 2014 r., I CSK 397/13 Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej pozwanej Agencji wniesionej od wyroku uwzględniającego powództwo Skarbu Państwa – oddalił skargę kasacyjną i obciążył pozwaną kosztami postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu rozważył stan prawny, uwzględniając również przepisy wskazane w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie i uznał, że wykładnia językowa, systemowa i historyczna przemawia za taką interpretacją i zastosowaniem art. 40 ustawy o ARiMR, iż nie stanowi on ani o uchyleniu zakazu posiadania akcji przez pozwaną Agencję, ani o uchyleniu nakazu ich zbycia na rzecz Skarbu Państwa (art. 49 u.f.p. i art. 104 u.p.w.u.f.p.). Z tego wynika, że w powołanym wyroku Sądu Najwyższego, a następnie w kolejnym wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2014 r., I CSK 361/13, nastąpiło zarówno rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego wskazanego we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, jak i wyjaśnione zostały zgłoszone we wniosku wątpliwości interpretacyjne wskazanych w nim przepisów.

Ze względu na to, że doprowadziło to do rozstrzygnięcia sprawy na niekorzyść pozwanej Agencji, brak jest oczywistości uzasadniającej skargę. Ponadto przyjmowanie skargi w takich okolicznościach sprzeciwiałoby się realizowania przez ten nadzwyczajny środek odwoławczy jego publicznego celu. Interes strony składającej skargę kasacyjną nie jest wystarczający do jej przyjęcia, jeśli podniesione kwestie prawne i wątpliwości zostały już rozstrzygnięte. W tej sytuacji należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aw