Supreme Court dismisses cassation appeal on obvious merit regarding contract penalty assessment and evidence evaluation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to admit the plaintiff's cassation appeal for examination, ruling that the lower court's decision was not obviously erroneous. The plaintiff argued the appellate court incorrectly assessed the contractual penalty and factually, but the Supreme Court held that penalty assessment falls within judicial discretion and factual findings are inadmissible in cassation. Consequently, the appeal was rejected because the alleged errors lacked the qualified character required for obvious merit.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal based on obvious merit requires demonstrating a clear contradiction with undisputed law or an obviously erroneous interpretation, as judicial discretion in penalty assessment and inadmissibility of factual challenges preclude such obvious merit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 1564/22 POSTANOWIENIE Dnia 29 grudnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Leszek Bosek w sprawie z powództwa O. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko D. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 grudnia 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicachz dnia 14 czerwca 2021 r., sygn. akt V AGa 210/19, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 5400 (pięć tysięcy czterysta 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
O. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. wniosła o zapłatę 837 351,26 zł od D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. oraz o ustawowe odsetki za opóźnienie od 27 września 2016 r. do dnia zapłaty. Wyrokiem z 14 grudnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Katowicach zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 837 351,26 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 27 września 2016 r. do dnia zapłaty (pkt 1) i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 52 685 tytułem kosztów procesu (pkt 2).Wyrokiem z 14 czerwca 2021 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach, po rozpoznaniu apelacji pozwanej, zmienił zaskarżony wyrok o tyle tylko, że obniżył zasadzoną kwotę do 540 418,26 zł, a koszty procesu do kwoty 29 824,28 zł, w pozostałym zakresie apelację oddalił. Od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach skargę kasacyjną wywiodła powódka. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołała się na oczywistą zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych.
Uzupełnia system środków zaskarżenia w modelu dwuinstancyjnego postępowania sądowego (por. art. 176 Konstytucji RP). Skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy nie może leżeć wyłącznie w interesie skarżącego. Rozpoznanie skargi kasacyjnej zależy od interesu publicznego, w tym potrzeby zapewnienia jednolitej wykładni i stosowania prawa, skoro konstytucyjnym obowiązkiem Sądu Najwyższego jest sprawowanie nadzoru nad działalnością sądów powszechnych i wojskowych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji RP).
Podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane we wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa, których wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości albo jego wydania w wyniku oczywiście błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.
Oczywista zasadność skargi kasacyjnej ma miejsce, gdy zarzucane uchybienia mają kwalifikowany charakter i są widoczne prima facie, bez konieczności głębszej analizy (por. m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego z: 15 kwietnia 2021 r., IV CSK 617/20; 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18; 23 czerwca 2017 r., II CSK 41/17; 1 marca 2013 r., I CSK 491/12; 21 lutego 2008 r., II UK 307/07; 8 marca 2002 r., I PKN 341/01).Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że została wykazana przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Wywody zmierzające do wykazania, że Sąd Apelacyjny nieprawidłowo miarkował karę umowną nie pozwalają uznać, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, z następujących powodów.
Po pierwsze, w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że miarkowanie kary umownej należy do sfery prawa sędziowskiego. Sąd dysponuje uznaniem co do sposobu rozstrzygnięcia, in casu, co do tego, czy i w jakim zakresie żądanie miarkowania kary umownej zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji, o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w takich sprawach, można mówić tylko zupełnie wyjątkowo, w szczególności w razie jednoznacznego i oczywistego wyjścia poza granice pozostawionego sądowi uznania, skutkującego arbitralnością kwestionowanego rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 31 października 2018 r., V CSK 217/18; por. również wyroki Sądu Najwyższego z: 2 kwietnia 2014 r., IV CSK 416/13; 5 marca 2019 r., II CSK 58/18; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego – zasada prawna z 6 listopada 2003 r., III CZP 61/03).
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej nie wykazano żadnego kwalifikowanego błędu, który miałby popełnić Sąd Apelacyjny. Po drugie, podstawą skargi kasacyjnej oraz wniosku o jej przyjęcie nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Strona skarżąca kwestionuje natomiast w istocie ustalenia faktyczne, a nawet sformułuje zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., co nie jest dopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym i nie uzasadnia przyjęcia skargi do rozpoznania (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z: 8 października 2009 r., II CSK 222/09; 14 lutego 2013 r., II CSK 292/12; 14 czerwca 2017 r., IV CSK 104/17).
W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozpo rządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. 2018 r. poz. 265).[as] l.n