Legislator Case Law & Legislation
I CSK 1555/22 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and factual re-evaluation.

Case Number I CSK 1555/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, refusing to accept it for further review. The appellant argued for a gross violation of substantive and procedural law, but the court found the appeal's justification was not obvious to a lawyer without deep analysis. Furthermore, the court rejected arguments challenging the lower court's fact-finding and evidence assessment, which are prohibited at the cassation stage.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is only admissible if its justification is obvious to a lawyer without deep analysis, and it cannot be used to challenge factual findings or evidence assessments made by the court of second instance.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility obvious legal error prohibition of re-evaluation fact-finding by lower court procedural law violation

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), będącą wynikiem rażącej obrazy przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procesowych, podniesionych w ramach podstawy kasacyjnej (art.
art. 415 w zw. z art. 430 w zw. z art. 355 k.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), będącą wynikiem rażącej obrazy przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procesowych, podniesionych w ramach podstawy kasacyjnej (art. 415 w zw. z art. 430 w zw. z art. 355 k.c., art.
art. 233 § 1 w zw. z art. 328 k.p.c.
355 k.c., art. 233 § 1 w zw. z art. 328 k.p.c., art.
art. 378 § 1 zd. 1 k.p.c.
328 k.p.c., art. 378 § 1 zd. 1 k.p.c. i art.
art. 382 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Podkreślenia wymaga również, że skarżąca przedstawiając własną ocenę materiału dowodowego, podważa ustalenia faktyczne i ocenę dowodów Sądu meriti, co na etapie postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.).
art. 328 k.p.c.
art. 387 § 21 k.p.c.
przepis ten nie reguluje już wymogów stawianych uzasadnieniom wyroków (aktualnie jest to uregulowane w art. 387 § 21 k.p.c., a elementy uzasadnień wyroków w ogólności określa art.
art. 3271 k.p.c.
387 § 21 k.p.c., a elementy uzasadnień wyroków w ogólności określa art. 3271 k.p.c.).
art. 3989 § 2 k.p.c.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), będącą wynikiem rażącej obrazy przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procesowych, podniesionych w ramach podstawy kasacyjnej (art.
art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).
§ 8 pkt 7 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r.
Uwzględniając § 8 pkt 7 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn.
§ 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.
18), a także na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn.
wyrok TK z 23 kwietnia 2020 r., SK 66/19
1800) – mając na uwadze wyrok TK z 23 kwietnia 2020 r., SK 66/19 (Dz.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18
postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art.
postanowienie SN z 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15
postanowienie SN z 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15).
postanowienia SN: z 15 października 2020 r., IV CSK 136/20 i z 11 lutego 2021 r., IV CSK 217/20
postanowienia SN: z 15 października 2020 r., IV CSK 136/20 i z 11 lutego 2021 r., IV CSK 217/20).Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art.
V ACa 254/19
Appeal dismissed; plaintiff failed to prove medical error or liability under tort law regarding hospital infection case.
II CSK 71/18
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under Civil Procedure Code Art. 3989.
IV CSK 17/15
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding factual changes in second instance without new evidence.
I CSK 730/17
Supreme Court dismisses appeal for lack of significant legal issue and obvious merit under Polish Civil Procedure Code.
I CSK 947/22
Supreme Court dismisses appeal on civil costs due to lack of legal issue and insufficient evidence.
III CSK 4/18
Supreme Court dismisses cassation appeal as factually based, not raising legal issues requiring interpretation.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 1555/22 POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mariusz Łodko w sprawie z powództwa O. G.‎przeciwko Szpitalowi w W. ‎z udziałem interwenienta ubocznego P. spółki akcyjnej w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 listopada 2022 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie‎z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt V ACa 254/19, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. przyznaje adwokat A.M. od Skarbu‎ Państwa - Sądu Apelacyjnego w Warszawie kwotę 5400‎ (pięć tysięcy czterysta) zł, powiększoną o podatek VAT,‎ tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej‎ powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

O. G. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 10 września 2020 r., którym oddalono jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 20 grudnia 2016 r. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), będącą wynikiem rażącej obrazy przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procesowych, podniesionych w ramach podstawy kasacyjnej (art. 415 w zw. z art. 430 w zw. z art. 355 k.c., art. 233 § 1 w zw. z art. 328 k.p.c., art. 378 § 1 zd. 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c.) Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń, umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Instytucja tzw. przedsądu służy selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu, w ramach którego, Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występują przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna prima vista dla każdego prawnika, który bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00; z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r.

I CSK 730/17). Przy czym, o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienie SN z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22).Skarżąca nie przedstawiła przekonujących argumentów świadczących o występowaniu w sprawie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej skarżąca dość lakonicznie wskazała jedynie, że Sąd Apelacyjny uchybił obowiązkowi ponownego rozpoznania sprawy, w tym dokonania samodzielnych ustaleń faktycznych oraz oceny prawnej, jedynie powtarzając argumentację zaprezentowaną przez Sąd Okręgowy. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów tak określonej przyczyny kasacyjnej również z tego powodu, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, wyrażony w art. 378 § 1 k.p.c. obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji nie może być utożsamiany z koniecznością osobnego omówienia przez sąd drugiej instancji w uzasadnieniu orzeczenia każdego argumentu podniesionego w apelacji.

Za wystarczające należy uznać odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia (zob. postanowienie SN z 23 maja 2018 r., III CSK 4/18; wyrok SN z 4 września 2014 r., II CSK 478/13). Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie daje podstaw do uznania, że Sąd Apelacyjny uchybił obowiązkom, w tym nie odniósł się w stopniu dostatecznym do zarzutów zawartych w apelacji skarżącej. Zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena zarzutów podniesionych w apelacji pozwala w pełni odtworzyć tok rozumowania Sądu drugiej instancji i powody, dla których uznał to stanowisko za trafne.

Podkreślenia wymaga również, że skarżąca przedstawiając własną ocenę materiału dowodowego, podważa ustalenia faktyczne i ocenę dowodów Sądu meriti, co na etapie postępowania kasacyjnego jest niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.). Skarżąca nie wskazała we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, do jakich konkretnie zarzutów Sąd Apelacyjny się nie odniósł, jaki to miało wpływ na wynik sprawy i z jakich przyczyn uchybienie to miało charakter kwalifikowany. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia rażącego naruszenia wskazanych przepisów, nawet jeśli skarżąca czuje się nieusatysfakcjonowana stopniem szczegółowości uzasadnienia Sądu drugiej instancji.

Argumentacja przedstawiona przez skarżącą nie przekonuje, że Sąd Apelacyjny naruszył prawo materialne i procesowe w sposób, który prima facie przekłada się na konieczność uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Skarżąca nie wykazała, że zastosowanie powołanych w zarzutach kasacyjnych przepisów prawa, których naruszenie miałoby wskazywać na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, było oczywiście błędne lub doprowadziło to tego, że zaskarżony wyrok jest oczywiście nieprawidłowy.Ubocznie wskazać należy, że podniesiony zarzut naruszenia art. 328 k.p.c. (bez wskazania również konkretnych jednostek redakcyjnych tego przepisu) nie może odnieść skutku, skoro po nowelizacji Kodeksu postępowania cywilnego, od 7 listopada 2019 r. przepis ten nie reguluje już wymogów stawianych uzasadnieniom wyroków (aktualnie jest to uregulowane w art. 387 § 21 k.p.c., a elementy uzasadnień wyroków w ogólności określa art. 3271 k.p.c.).

Z uwagi natomiast na ograniczenia wynikające z art. 3983 § 3 k.p.c., o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej nie może w żadnym razie świadczyć kwestionowanie ustaleń faktycznych lub oceny dowodów sądu drugiej instancji, w tym przez sformułowanie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., również we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (zob. postanowienia SN: z 15 października 2020 r., IV CSK 136/20 i z 11 lutego 2021 r., IV CSK 217/20).Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu, w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Uwzględniając § 8 pkt 7 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 18), a także na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1800) – mając na uwadze wyrok TK z 23 kwietnia 2020 r., SK 66/19 (Dz.

U. z 2020 r. poz. 68) - Sąd Najwyższy przyznał adwokat A. M. kwotę 5400 zł powiększoną o podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. ał