Legislator Case Law & Legislation
I CSK 146/17 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to separately justify admissibility grounds under Civil Procedure Code.

Case Number I CSK 146/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal because the appellant failed to provide a separate justification for the admissibility grounds required by law. The appellant argued that statutory provisions regarding perpetual use bonuses and settlement attempts required judicial interpretation, but conflated these admissibility arguments with the substantive cassation grounds. The court ruled that the legislature mandates distinct reasoning for admissibility and cassation bases, and the appellant's failure to comply with this statutory requirement rendered the appeal inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The appellant must separately justify the grounds for admitting the cassation appeal and the substantive cassation grounds; failure to provide distinct reasoning for admissibility results in dismissal of the appeal.

Keywords

AI generated
separate justification requirement cassation appeal admissibility Civil Procedure Code distinct reasoning obligation statutory compliance failure

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 2 k.p.c.
W związku z taką konstrukcją uzasadnienia zawartego w skardze kasacyjnej zauważyć należy, że ustawodawca w art. 3984 § 2 k.p.c. nałożył na skarżącego obowiązek odrębnego uzasadnienia przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i odrębnego uzasadnienia podstaw kasacyjnych.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Poza tym nie jest jasne, na której z przesłanek art. 3989 § 1 (pkt 1 czy pkt 2) k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Poza tym nie jest jasne, na której z przesłanek art. 3989 § 1 (pkt 1 czy pkt 2) k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
W związku z taką konstrukcją uzasadnienia zawartego w skardze kasacyjnej zauważyć należy, że ustawodawca w art. 3984 § 2 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 146/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "[…]" w W.‎przeciwko miastu W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. oddala wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa ‎ procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana powołała przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. to jest występowanie istotnego zagadnienia prawnego i potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości.

Skarżąca przedstawiła zagadnienie: „czy bonifikaty od opłat rocznych za użytkowanie wieczyste udzielone w trybie administracyjnoprawnym w czasie obowiązywania ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach przysługują również użytkownikowi wieczystemu pomimo braku zapisów o przyznaniu 50 % bonifikaty w umowie o ustanowieniu użytkowania wieczystego zawartej w formie aktu notarialnego” oraz „czy wystąpienie do sądu z wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej w zakresie zapłaty jest wystarczającym przejawem świadomości o przysługującym wzywającemu roszczeniu o zapłatę czy też ma jedynie na celu uchylenie niepewności, co do przysługujących wzywającemu roszczeń”.

Jednocześnie skarżąca wskazała, że rozstrzygnięcie tych kwestii wymaga wykładni przepisów prawnych, jako budzących poważne wątpliwości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera samodzielnego uzasadnienia, skarżąca jednym uzasadnieniem objęła zarówno wskazane przez siebie przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jak i uzasadnienie podstaw kasacyjnych. W związku z taką konstrukcją uzasadnienia zawartego w skardze kasacyjnej zauważyć należy, że ustawodawca w art. 3984 § 2 k.p.c. nałożył na skarżącego obowiązek odrębnego uzasadnienia przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i odrębnego uzasadnienia podstaw kasacyjnych.

Odrębność ta wynika z odmiennych funkcji, jakie pełnią przesłanki, o których mowa i podstawy kasacyjne. Okoliczność, że argumenty mogą się powtórzyć nie uwalnia skarżącego od obowiązku podporządkowania się przepisom ustawy. Nie jest przy tym rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w obszernym uzasadnieniu objętym treścią skargi kasacyjnej tych argumentów, które będą stanowić uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i odrębnie poszukiwać tych, które stanowią uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Poza tym nie jest jasne, na której z przesłanek art. 3989 § 1 (pkt 1 czy pkt 2) k.p.c. skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżąca nie wskazała, które przepisy wymagają wykładni, przeoczyła też, że skoro sąd poddał treść umowy wykładni i na podstawie wyników tej wykładni ustalił, że strony umowy ustanowienia użytkowania wieczystego swoją wolą objęły przysługiwanie bonifikaty poprzednikowi prawnemu powoda, to wątpliwość pierwsza, czy też zapytanie pierwsze, nie ma w sprawie znaczenia.

Z kolei zapytanie drugie nie pozostaje w żadnym związku z powołanymi podstawami kasacyjnymi, zatem nie można przyjąć, że stanowi zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy czy też, że chodzi o wykładnię przepisu, którego wykładnia zdecyduje o rozstrzygnięciu.Oddaleniu podlegał wniosek powódki o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wnosiła, bowiem o oddalenie skargi kasacyjnej i tylko z takim wnioskiem związała wniosek o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz powoda zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, który należy podzielić, że nie ma podstaw do przyznania kosztów postępowania kasacyjnego stronie, która w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek o przyznanie tych kosztów powiązała wyłącznie z jednym, przez siebie wskazanym, rozstrzygnięciem, które w sprawie nie zapadło. awjw