Supreme Court dismissed cassation appeal as no legal issue existed regarding factual findings by lower courts.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by J. Ż. against the Second Instance Court's decision to confirm inheritance rights. The appellant argued that the First Instance Court's factual findings were contradictory and violated procedural rules, claiming the Second Instance Court failed to exercise its supervisory function. The Court rejected this, ruling that the appellant failed to demonstrate a genuine legal issue or prove that the lower courts' factual determinations were erroneous, as the Second Instance Court had properly addressed all appeals.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue, requires interpretation of laws, reveals procedural invalidity, or is obviously justified; mere disagreement with factual findings by lower courts does not constitute a legal issue warranting Supreme Court review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 1439/22 POSTANOWIENIE Dnia 23 sierpnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Trzaskowski w sprawie z wniosku K. B.z udziałem J. Ż., L. Ż., W. Ż., M. L. i B. R.o stwierdzenie nabycia spadku po S. J. Ż.,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 sierpnia 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania J. Ż.od postanowienia Sądu Okręgowego w C.z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIEPostanowieniem z 22 kwietnia 2022 r.
Sąd Okręgowy w C. oddalił apelację uczestnika J. Ż. od postanowienia Sądu Rejonowego w C. z 23 września 2020 r., którym stwierdzono nabycie spadku po S. J. Ż. na podstawie testamentu notarialnego z 11 maja 2015 r., Rep A Nr […], przez dzieci: K. B. i L. Ż. w 1/2 części przez każdą z tych osób. W skardze kasacyjnej, we wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, uczestnik J. Ż. wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona wobec przepisu art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., albowiem w sprawie występują istotne zagadnienia prawne polegające na potrzebie wyjaśnienia dopuszczalności przyjęcia za własne przez sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji w sytuacji, w której zgłoszone w apelacji zarzuty prowadzą do wykazania sprzeczności ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji ze stanem faktycznym.
Skarżący powołał się na przepis art. 378 § 1 k.p.c. i wskazał, że w toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych przez Sąd drugiej instancji czynności związanych z wydaniem zaskarżanego orzeczenia nie została zrealizowania ani funkcja rozpoznawcza, ani kontrolna tego sądu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał przyczynę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinien odpowiednio sformułować zagadnienie prawne, wskazać przepisy prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą możliwość rozbieżnych ocen prawnych oraz świadczącą o istotności tego zagadnienia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl.; z 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).
Zagadnienie jest istotne, jeżeli jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla ukierunkowania praktyki sądowej i rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 września 2012 r., II CSK 180/12, niepubl. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl.), wywołuje poważne wątpliwości, a zarazem nie było dotychczas rozstrzygnięte w judykaturze albo dotychczasowe orzecznictwo wymaga zmiany (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, niepubl.).Skarga kasacyjna jest natomiast oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe.
O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15, niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.; z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17, niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r., V CSK 168/18, niepubl.).
Skarżący nie wykazał wskazanych w skardze kasacyjnej przyczyn jej przyjęcia do rozpoznania. Powołując się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, nie sformułował w sposób prawidłowy tego zagadnienia ani nie przedstawił argumentacji wskazującej na występowanie możliwości jego rozbieżnych ocen. Obowiązkom tym nie czyni zadość odwołanie się do dwóch, mających moc zasad prawnych - uchwał Sądu Najwyższego - z 23 marca 1999 r., III CZP 59/98 (OSNC 1999, nr 7-8, poz. 124) i z 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07 (OSNC 2008, Nr 6, poz.
56) oraz przywołanie ich tez, skoro z motywów zaskarżonego orzeczenia wynika, że Sąd Okręgowy nie zmieniał ustaleń faktycznych, a w uzasadnieniu odniósł się do wszystkich postawionych przez skarżącego zarzutów apelacyjnych. Nie poprzestał bowiem na ogólnym, zbiorczym uznaniu tych zarzutów za bezzasadne, lecz ustosunkował się do nich, identyfikując i rozważając kluczowe w sprawie zagadnienia. Sformułowana przez skarżącego wątpliwość, czy sąd apelacyjny może podzielić ustalenia faktyczne, gdy zarzuty apelacyjne prowadzą do wykazania sprzeczności tych ustaleń faktycznych ze stanem faktycznym, nie jest zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Postawiona w nim teza, w świetle przedstawionej argumentacji, nie stwarza też żadnych podstaw do przyjęcia, że sytuacja taka miała miejsce w sprawie.W kontekście uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania należy przypomnieć, że zgodnie z jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wymaganie określone w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. nie jest tożsame z określonym w art. 3984 § 2 k.p.c., co oznacza, że skarżący powinien odrębnie przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie i odrębnie uzasadnić wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawet jeżeli argumentacja prawna może się w pewnym zakresie pokrywać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156; z 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001, Nr 10, poz. 157; z 10 stycznia 2003 r.
VCZ 189/02, niepubl., z 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, niepubl.; z 5 kwietnia 2017 r., II CSK 688/16, niepubl., z 11 kwietnia 2018 r., V CSK 547/17, niepubl.; z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 567/17, niepubl.). Podniesienie przez skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona i wskazanie przepisu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie może być traktowane jako skuteczne powołanie przewidzianej w tym przepisie przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a zatem skuteczne poddanie tej przyczyny pod rozwagę Sądu Najwyższego. Powołane przez skarżącego podstawy kasacyjne w kontekście ujawnionych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia motywów rozstrzygnięcia i w braku jakiejkolwiek argumentacji na poparcie twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej pozwalają więc jedynie stwierdzić, że przyczyna z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została w sprawie wykazana.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. as