Legislator Case Law & Legislation
I CSK 139/25 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to separately justify admissibility grounds under Civil Procedure Code.

Case Number I CSK 139/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by J.Z. against the district court's property division ruling. The appellant failed to provide separate, substantive justification for why the lower court's decision was clearly erroneous, merely citing statutory violations without specific arguments. Consequently, the court ruled that the appeal lacked the required admissibility reasoning to proceed to a merits review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: The requirement to separately cite and justify admissibility grounds under § 1(2) is distinct from the requirement under § 2; therefore, a cassation appeal must contain independent reasoning for admissibility that goes beyond a simple reference to the cited legal violations.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility separate justification requirement Civil Procedure Code clearly erroneous decision property division dispute

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 4 k.p.c..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna wnioskodawcy w części skierowanej przeciwko rozstrzygnięciu o odrzuceniu w części jego apelacji podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj.
art. 3986 § 3 k.p.c
3989 § 1 pkt 4 k.p.c..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna wnioskodawcy w części skierowanej przeciwko rozstrzygnięciu o odrzuceniu w części jego apelacji podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.
art. 5191 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c.
art. 3981 § 1 k.p.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I CSK 139/25 POSTANOWIENIE 25 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 25 marca 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku J.Z.‎z udziałem E.J., D.J. i A.J.- następców prawnych I.Z.‎o podział majątku wspólnego,‎na skutek skargi kasacyjnej J.Z. oraz skargi kasacyjnej E.J., D.J. i A. J.- następców prawnych I.Z.‎od postanowienia Sądu Okręgowego w Płocku‎z 22 grudnia 2022 r., IV Ca 268/20, 1. odrzuca skargę kasacyjną wnioskodawcy na punkt II) zaskarżonego postanowienia;

2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawcy w pozostałym zakresie;

3. przyjmuje do rozpoznania skargę kasacyjną uczestników. UZASADNIENIEPostanowieniem z 22 grudnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Płocku, w następstwie apelacji wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w Płocku z 12 listopada 2019 r. sprostowanego postanowieniem z 31 grudnia 2019 r., w punkcie I) postanowił zmienić zaskarżone postanowienie nadając mu treść: „I. ustala, że w skład majątku wspólnego byłych małżonków J.Z. i I.Z. wchodzą następujące składniki:1) nieruchomość gruntowa zabudowana położona w I., […] o łącznej powierzchni 3,66 ha, […], o wartości 1.496.414 zł (jeden milion czterysta dziewięćdziesiąt sześć tysięcy czterysta czternaście złotych);2) nieruchomość gruntowa położona w I., […] o powierzchni 1,05 ha, […], o wartości 45.395 zł (czterdzieści pięć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt pięć złotych);3) nieruchomość gruntowa położona w G., […] o powierzchni 0,75 ha, […] o wartości 32.325zł (trzydzieści dwa tysiące trzysta dwadzieścia pięć złotych);4) stanowiący odrębną nieruchomość lokal mieszkalny […] w W. […] wraz z udziałem związanym z własnością lokalu w nieruchomości wspólnej, którą stanowi prawo użytkowania wieczystego oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali […] o wartości 275.800 zł (dwieście siedemdziesiąt pięć tysięcy osiemset złotych);5) Przedsiębiorstwo T. o wartości 27.594,03zł (dwadzieścia siedem tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt cztery złote trzy grosze);6) wierzytelność z tytułu nakładu z majątku wspólnego byłych małżonków J.Z. i I.Z., którym pokryto wkład I.Z. w P. Spółka jawna I.Z., J.J. w kwocie 973.519,74 zł (dziewięćset siedemdziesiąt trzy tysiące pięćset dziewiętnaście złotych siedemdziesiąt cztery grosze);

łącznie o wartości 2.851.047,77zł (dwa miliony osiemset pięćdziesiąt jeden tysięcy czterdzieści siedem złotych siedemdziesiąt siedem groszy); II. dokonać podziału majątku wspólnego byłych małżonków J.Z. i I.Z. i zniesienia współwłasności w ten sposób, że składniki majątkowe opisane w punkcie I podpunkt 1), 2), 3), 5) przyznaje na wyłączną własność wnioskodawcy J.Z., natomiast składniki majątkowe opisane w punkcie 4), 6) przyznaje na wyłączną własność uczestniczce I.Z.; III. tytułem dopłaty zasądzić od wnioskodawcy J.Z. na rzecz uczestniczki I.

Z. kwotę 176.204,14 zł (sto siedemdziesiąt sześć tysięcy dwieście cztery złote czternaście groszy) płatną w terminie 9 miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w razie uchybienia terminowi płatności; IV. nakazać uczestniczce I.Z. opróżnienie, opuszczenie i wydanie nieruchomości opisanej w punkcie I podpunkcie 1), 2), 3) wraz z pomieszczeniami mieszkalnymi w terminie 9 miesięcy od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia; V. nakazać wnioskodawcy J.Z. opróżnienie, opuszczenie i wydanie nieruchomości opisanej w punkcie I podpunkcie 4) w terminie 9 miesięcy od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia;

VI. tytułem zwrotu wydatków zasądzić od wnioskodawcy J.Z. na rzecz uczestniczki I.Z. kwotę 8.175,60 zł (osiem tysięcy sto siedemdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt groszy); VII. w pozostałym zakresie wniosek uczestniczki I.Z. o zwrot wydatków oddalić; VIII. tytułem zwrotu wydatków zasądzić od uczestniczki I.Z. na rzecz wnioskodawcy J.Z. kwotę 9.379,35 zł (dziewięć tysięcy trzysta siedemdziesiąt dziewięć złotych trzydzieści pięć groszy); IX. oddalić wniosek wnioskodawcy J.Z. o ustalenie, iż w skład majątku wspólnego byłych małżonków I.Z. i J.Z. wchodzi wierzytelność z tytułu nakładów, którymi pokryto wkład I.Z. w spółce „E.” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w I.;

X. oddalić żądanie wnioskodawcy J.Z. zasądzenia na jego rzecz wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości położonej w I. […] przez P. Spółka jawna I.Z., J.J.; XI. oddalić wniosek wnioskodawcy J.Z. o rozliczenie pożytków z tytułu wyłącznego korzystania przez uczestniczkę z lokalu mieszkalnego opisanego w punkcie I podpunkcie 4) postanowienia; XII. oddalić żądanie uczestniczki I.Z. zasądzenia na jej rzecz wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości położonej I. […] przez Przedsiębiorstwo T.;

XIII. przyznać adwokatowi M.W. tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu uczestniczce I.Z. wynagrodzenie w wysokości 3.600 zł powiększone o należy podatek VAT, które wypłacić ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Płocku; XIV. nakazać pobrać na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Płocku tytułem zwrotu wydatków:

a) od wnioskodawcy J.Z. kwotę 24.369,41 zł (dwadzieścia cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt dziewięć złotych czterdzieści jeden groszy);

b) od uczestniczki I.Z. kwotę 24.369,41 zł (dwadzieścia cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt dziewięć złotych czterdzieści jeden groszy); XV. nakazać zwrócić ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Płocku tytułem niewykorzystanej zaliczki na rzecz:

a) wnioskodawcy J.Z. kwotę 5 000,10 zł (pięć tysięcy złotych dziesięć groszy);

b) uczestniczki I.Z. kwotę 3.390,77 zł (trzy tysiące trzysta dziewięćdziesiąt złotych siedemdziesiąt siedem groszy); XVI. zasądzić od uczestniczki I.Z. na rzecz J.Z. a kwotę 1.195,33 zł (jeden tysiąc sto dziewięćdziesiąt pięć złotych trzydzieści trzy grosze) tytułem zwrotu kosztów sądowych; XVII. w pozostałym zakresie pozostawić wnioskodawcę J.Z. i uczestniczkę I. Z. przy poniesionych kosztach postępowania”.W punkcie II) Sąd Okręgowy odrzucił apelację wnioskodawcy w zakresie zarzutu braku oddalenia wniosku o rozliczenie wydatków wnioskodawcy poniesionych na: energię elektryczną, podatek od nieruchomości oraz zakup oleju opałowego, zaś w punkcie III) oddalił apelację w pozostałym zakresie oraz orzekł o nieuiszczonych kosztach sądowych - punkt IV), wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu uczestniczki - punkt V), zasadach ponoszenia kosztów procesu - punkt VI) i VII) oraz zwrocie zaliczki – punkt VIII).Skargi kasacyjne od powyższego postanowienia wniosły obie strony postępowania.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna wnioskodawcy w części skierowanej przeciwko rozstrzygnięciu o odrzuceniu w części jego apelacji podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. Zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c. w postępowaniu nieprocesowym skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie.

Postanowienie o odrzuceniu apelacji nie należy do powyższych kategorii postanowień, od których przysługuje skarga kasacyjna (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 lutego 2019 r., III CSK 50/17, niepubl. i z 18 września 2024 r., I CSK 3317/22, niepubl.). Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i stosowania prawa.

Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16, niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe.

O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15, niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.; z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17, niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r., V CSK 168/18, niepubl.).Skarżący nie wykazał, by zaskarżone przezeń orzeczenie było dotknięte tego rodzaju nieprawidłowościami.Zgodnie z jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego, wymaganie określone w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. nie jest tożsame z określonym w art. 3984 § 2 k.p.c., co oznacza, że skarżący powinien odrębnie przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oraz odrębnie uzasadnić wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawet jeżeli argumentacja prawna może się w pewnym zakresie pokrywać (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156; z 5 czerwca 2001 r.

IV CZ 45/01, OSNC 2001, Nr 10, poz. 157; z 10 stycznia 2003 r. VCZ 189/02, niepubl.; z 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, niepubl.; z 5 kwietnia 2017 r., II CSK 688/16, niepubl.; z 11 kwietnia 2018 r., V CSK 547/17, niepubl.; z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 567/17, niepubl.). Uzasadnienie oczywistej zasadność skargi nie może więc poprzestawać na prostym odwołaniu do naruszeń prawa wskazanych w podstawach kasacyjnych. Uzasadnienia przyczyn kasacyjnych, kwalifikujących przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy nie może doszukiwać się w uzasadnieniu podstaw, niezależnie od tego, że chodzi w tym wypadku o zupełnie odmienne metody argumentowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2020 r., II CSK 432/19, niepubl., z 15 grudnia 2006 r., III CZ 93/06; nie publ. i z 18 kwietnia 2012 r., I CSK 520/11, niepubl.).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie czyni zadość wskazanym wymaganiom, gdyż odwołuje się jedynie ogólnie do wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej naruszeń prawa materialnego i procesowego.

Wywody skarżącego nie zawierają żadnych argumentów, które miałyby popierać tezę, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do uchybienia powołanym w podstawach skargi przepisom i że uchybienia te miały charakter kwalifikowany. Należytego uzasadnienia tezy o oczywistej zasadności skargi nie stanowią też powołane ogólnie przez skarżącego we wniosku okoliczności faktyczne, które nie zostały zresztą powiązane z którymkolwiek z zarzutów postawionych w podstawach skargi. Skarżący nie postawił przy tym zarzutów proceduralnych dotyczących czynności Sądu drugiej instancji, które w dopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym sposób zmierzałyby do zakwestionowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i stosownie do art. 3986 § 2 k.p.c. podstawa ta jest wiążąca dla Sądu Najwyższego.

Za oczywistością skargi kasacyjnej nie przemawia również wyrażone we wniosku poczucie pokrzywdzenia skarżącego wskutek konieczności dokonania przez niego rozliczenia z byłą małżonką. W świetle przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia motywów i wobec nieprzedstawienia przez skarżącego właściwej dla wniosku argumentacji nie można przyjąć, że zarzucane w podstawach skargi zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mają charakter oczywisty i doprowadziły do wydania w sprawie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w punkcie 2 sentencji.[SOP][a.ł] (K.L.)‎