Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue; cassation rejected under Art. 3989 § 2 k.p.c.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation complaint, ruling that no significant legal issue required its review. The appellant argued for a reinterpretation of property law regarding marital assets and good faith, but the lower court had already decided based on the public trust principle of land registers. The court found the cassation request baseless because it failed to demonstrate conflicting jurisprudence or a need for legal interpretation, and new evidence was inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible if it does not raise a significant legal issue, does not require interpretation of laws causing serious doubts, and does not reveal inconsistent case law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 1260/22 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Krajewski w sprawie z powództwa K. P.przeciwko P. G., W. P. i S. G.o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 września 2022 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowiez 1 czerwca 2021 r., sygn. akt VI Ca 305/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od K. P. na rzecz W. P. kwotę 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 1 czerwca 2021 r. Sąd Okręgowy w Częstochowie oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie z 21 grudnia 2020 r., którym oddalono powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.Powódka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując na potrzebę wykładni art. 5 w zw. z art. 58 § 2 k.p.c. (powinno być „k.c.”) w zw. z art. 6 i 10 u.k.w.h. Zdaniem skarżącej wymienione przepisy wymagają dokonania wykładni w następujących budzących liczne wątpliwości w doktrynie kwestiach:
„1. Czy w sytuacji, gdy nabycie nieruchomości od osoby posługującej się dokumentem własności uzyskanym w wyniku złożenia fałszywego oświadczenia dotyczącego pochodzenia środków majątkowych stanowiących źródło zakupu nieruchomości, a następnie zbycie jej z pominięciem współwłasności majątkowej małżeńskiej winno skutkować nieważnością umowy sprzedaży, nie wywołując trwałych negatywnych skutków prawnych wobec pokrzywdzonego współmałżonka zbywcy nieruchomości, wyłączając przepisy dotyczące dobrej/złej wiary, wymagając odebrania oświadczenia współmałżonka;
2. Czy badanie przesłanek rękojmi istotne pozostaje tzw. subiektywne rozumieniu dobrej/złej wiary, gdy tymczasem wskazać należy na zasadność nurtu obiektywizującej interpretacji pojęcia złej wiary, wobec istotnej zmiany dostępu do informacji;
3. Czy odpłatność, o której mowa w art. 6 § 1 ma odzwierciedlać wartość rynkową nieruchomości, by w całości zaspokoić roszczenie z tytułu przeniesienia własności i tym samym stanowić uwiarygodnienie autentyczności transakcji sprzedaży.”W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o odmowę jej przyjęcia do rozpoznania i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, wyrażającym się w szczególności w konieczności zapewnienia jednolitej wykładni i jednolitego stosowania prawa.Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest wyłącznie problem o charakterze prawnym, a nie faktycznym lub wynikającym ze stwierdzonych przez skarżącego uchybień Sądu.
Jego rozstrzygnięcie powinno stwarzać przy tym realne i poważne trudności, a także mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia innych spraw. Skarżący winien jest w tym przypadku przedstawić pogłębioną argumentację prawną, bowiem zagadnienie prawne musi mieć charakter ściśle jurydyczny, powstały na tle konkretnego przepisu prawa. Nie może ono odnosić się do subiektywnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (zob. postanowienia SN z 16 maja 2018 r., II CSK 15/18; z 24 kwietnia 2018 r., IV CSK 552/17; z 19 kwietnia 2018 r., I CSK 709/17; z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 733/17).Powołanie się na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga z kolei wykazania, że określony przepis prawa, mimo istnienia poważnych wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie, przy czym konieczne jest w takim przypadku przytoczenie sprzecznych orzeczeń (por. post.
SN z 23 maja 2018 r., I CSK 31/18; z 29 kwietnia 2016 r., I CSK 641/15 i tam przywołane orzecznictwo). Przez rozbieżności w orzecznictwie sądów uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania należy przy tym rozumieć istnienie zróżnicowanych albo sprzecznych rozstrzygnięć w sprawach o takich samych lub zbliżonych stanach faktycznych, w których mają zastosowanie te same przepisy prawa, wyłożone lub zastosowane w sposób prowadzący do wydania odmiennych orzeczeń albo innych decyzji procesowych (zob. post. SN z 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016, Nr 2, poz. 29).
Konieczne jest przy tym również wykazanie, że dokonanie wykładni jest niezbędne dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (por. post. SN z 29 kwietnia 2016 r., I CSK 641/15).Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest oczywiście bezzasadny. Skarżąca nie wykazała, aby w niniejszej sprawie występowały wymagające rozstrzygnięcia istotne zagadnienia prawne bądź zachodziła potrzeba wykładni przepisów, które rzekomo wywołują wątpliwości w doktrynie. Wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd Okręgowy nie odnosił się do ważności umów sprzedaży, na podstawie których pozwany W.
P. miał nabyć nieruchomość, a następnie zbyć ją na rzecz S. i P. G.. Bez znaczenia dla oceny ważności tych umów byłoby zresztą zawarte w akcie notarialnym oświadczenie, że nabycie następuje z środków majątkowych należących do majątku osobistego W. P., a nieruchomość wchodzi w skład tego majątku. Wspólność majątkowa przedmiotów majątkowych powstaje z mocy prawa i żadne oświadczenie nie ma tutaj decydującego znaczenia. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma ono żadnego znaczenia, gdyż podstawą oddalenia powództwa było uznanie, że pozwanych małżonków G. chroniła rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawiono żadnych argumentów, które pozwalałyby na zakwestionowanie tej oceny.Samo uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowi lakoniczne rozwinięcie jedynie pierwszego z postawionych przez skarżącą pytań, odnosi się ściśle do okoliczności niniejszej sprawy i nie prezentuje wymaganego w przypadku powołanych przez skarżącą przesłanek pogłębionego wywodu prawnego. Na marginesie należy wskazać, że w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.).
Tym samym wnioski dowodowe złożone w skardze kasacyjnej były oczywiście bezzasadne.Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. Suma zwrotu kosztów równa jest wynagrodzeniu radcy prawnego w wysokości wynikającej z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 pkt 8 i § 2 pkt 6 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.[as]