Supreme Court dismisses appeal due to lack of new legal arguments as issue already settled in precedent.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a judgment that rejected a claim for payment of IT services. The plaintiff argued that the lower court erred in interpreting public procurement laws and civil code provisions regarding consortium participation and legal avoidance. The court rejected these arguments because the legal issues were already comprehensively resolved in existing Supreme Court precedents involving identical parties and facts.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the legal issues raised have already been sufficiently clarified in existing case law and doctrine, rendering further examination unnecessary.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 123/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa M. S.A. w Ł. przeciwko Szpitalowi […] w W. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 września 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt VI ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 2700,- (dwa tysiące siedemset) złotych z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 13 września 2016 r. Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację powoda M. S.A. w Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 stycznia 2015 r., którym zostało oddalone powództwo przeciwko Szpitalowi […] w W. o zapłatę kwoty 77 505,68 złotych z tytułu umowy zawartej ze Szpitalem na świadczenie usług informatycznych. Podstawą oddalenia powództwa było ustalenie, że usługi informatyczne były wykonywane na podstawie umowy zawartej dnia 4 września 2013 r. między pozwanym Szpitalem a M. sp. z o.o. w W. jako liderem konsorcjum i powodem jako członkiem konsorcjum, przy czym umowa podpisana została tylko przez M. sp. z o.o. i była rezultatem wygranego przez tą Spółkę przetargu nieograniczonego w ramach procedury zamówienia publicznego.
Usługi będące przedmiotem umowy wykonała wyłącznie Spółka M., a rola powoda ograniczyła się tylko do sfinansowania umowy, co nazwano nadzorowaniem wykonania umowy pod względem administracyjno - finansowym. Oceniając prawnie ustalony stan faktyczny Sąd uznał, że zawarta umowa wraz z umową konsorcjum zmierzała do obejścia prawa w postaci art. 54 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 217, dalej jako u.d.l.), co prowadziło do stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej zawarcia jej przez powoda (art. 58 § 3 k.c.).
Stanowisko Sądu Okręgowego zarówno w odniesieniu do ustaleń faktycznych, jak i ocen prawnych podzielił Sąd drugiej instancji.W skardze kasacyjnej o niemal tej samej treści, co wniesionej w sprawie I CSK 122/17, powód zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie zaskarżonym wyrokiem w całości naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 72 § 1 pkt 1 i § 2, art. 195 § 1 i § 2 w związku z art. 72 § 1 i 2, art. 391 § 1 oraz art. 386 § 2 - 4, a także art. 382 w związku z art. 328 § 2 i art. 391 § 1 k.p.c. Naruszenie prawa materialnego dotyczy art. 23 Prawa zamówień publicznych (dalej jako p.z.p.) przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że każdy z konsorcjantów powinien brać faktyczny udział w każdej czynności składającej się na realizację usługi, której dotyczy umowa przetargowa; art. 65 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 23 p.z.p. i art. 54 ust. 5 i 6 u.d.l. przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że powód przystąpił do konsorcjum wyłącznie w celu uzyskania podstawy do dochodzenia należności na swoją rzecz, a tym samym naruszył art. 54 ust. 5 i 6 u.d.l.; art. 65 § 1 i 2 w związku z art. 860 § 1 oraz art. 863 § 1, 2 i 3 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne zakwalifikowanie umowy konsorcjum jako spółki cywilnej; art. 65 § 1 i 2 w związku z art. 367 § 1 i 2 oraz art. 369 k.c. w związku z art. 23 p.z.p. przez ich błędne niezastosowanie i pominięcie, że pomiędzy powodem a M. sp. z o.o. zachodzi solidarność czynna w zakresie uprawnienia do dochodzenia kwot należnych od pozwanego; art. 54 ust. 5 i 6 u.d.l. przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że zawarcie umowy konsorcjum narusza zakaz wynikający z tych przepisów.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zmianę orzeczenia przez uwzględnienie powództwa, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o jej nieprzyjmowanie do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powód powołał się na art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. i sformułował cztery pytania składające się na wystąpienie, jego zdaniem istotnego zagadnienia prawnego, wymagającego rozpatrzenia przez Sąd Najwyższy.
Pierwsze dotyczy wymagań ustawowych umowy konsorcjum i potrzeby wyjaśnienia, czy musi ona dotyczyć wspólnego realizowania przez konsorcjantów przedmiotu zamówienia, którego każda czynność oznaczać będzie konieczność współdziałania konsorcjantów, a gdy tak się nie stanie, to naruszony zostanie art. 54 ust. 5 i 6 u.d.l. Drugie pytanie odnosi się do skuteczności solidarności czynnej konsorcjantów wobec pozwanego, skoro była mu znana przed zawarciem umowy przetargowej treść umowy konsorcjum. Trzecie pytanie dotyczy współuczestnictwa koniecznego po stronie powodowej i legitymacji czynnej łącznej konsorcjantów.
Czwarte pytanie dotyczy wpływu nieważności umowy konsorcjum ze względu na art. 54 ust. 5 i 6 u.d.l. na ważność umowy przetargowej. Potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości odnosi się do art. 23 p.z.p. oraz art. 54 ust. 5 i 6 u.d.l. co do tego, czy zawarcie umowy konsorcjum stanowi naruszenie zakazu wynikającego z art. 54 ust. 5 i 6 u.d.l. oraz art. 23 p.z.p. w związku z art. 367 i art. 369 k.c., co do skuteczności wobec pozwanego (zamawiającego) solidarności czynnej zastrzeżonej w umowie konsorcjum, jeżeli postanowienia umowy konsorcjum są znane zamawiającemu przed zawarciem umowy przetargowej.
Na dowód istniejących rozbieżności w orzecznictwie skarżący powołał dziesięć orzeczeń różnych sądów powszechnych.Od razu należy stwierdzić, że podniesione rozbieżności orzecznictwa sądowego są zmienionymi w formie zewnętrznej pytaniami, tożsamymi z tymi, jakie stanowić ma łącznie zagadnienie prawne. Zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwa Sądu Najwyższego nie są to jednak równoważne podstawy skargi kasacyjnej i wymagają odrębnego uzasadnienia wniosku, zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. Nie wystarczy zatem przytoczyć dat i sygnatur orzeczeń sądów, mających różny punkt widzenia na interpretację wskazywanych przepisów prawnych, lecz należy przeprowadzić szczegółowy, profesjonalny wywód prawniczy, z którego będzie wynikać, na czym rozbieżności w wykładni przepisów polegają, jakie są argumenty opowiadające się za nimi i jakie stanowisko, zdaniem zgłaszającego wątpliwości jest słuszne.
W odniesieniu do wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, odwołującego się do art. art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. takiego uzasadnienia brakło, więc nie można tak sformułowanego wniosku akceptować.Z kolei, przedłożone zagadnienie prawne nie stanowi spójnego problemu, składającego się z czterech podzagadnień, sformułowanych w postaci czterech pytań, gdyż dotyczą one różnych kwestii. Każda z nich winna zostać odrębnie uzasadniona, z podobnie profesjonalnym wywodem prawniczym, jak w przypadku wcześniej podniesionych wątpliwości interpretacyjnych.
Uzasadnione jest właściwie tylko pierwsze pytanie, ale z udawanym niezauważeniem, że problem ten został już rozstrzygnięty w licznym orzecznictwie, w tym Sądu Najwyższego w wielu sprawach o prawie tożsamych stanach faktycznych z udziałem powoda. Strona prawna pytania trzeciego i czwartego nie jest w zasadzie w ogóle omówiona, a pytania drugiego powiązana z pierwszym.Jednak w przypadku podstawy wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, opartego na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie kwestia szczupłości i łącznego dla wszystkich pytań uzasadnienia tego wniosku przeważyła za decyzją o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania w niniejszej sprawie, lecz brak zasadniczej argumentacji koniecznej w takim wypadku.
Jest nią nowość zagadnienia prawnego, nie zajmowanie się dotąd takim problemem prawnym w orzecznictwie oraz znaczenie, jakie udzielona odpowiedź przez Sąd Najwyższy będzie miała dla rozpoznania konkretnej sprawy i dla rozwoju prawa w odniesieniu do podobnych spraw w przyszłości (por. przykładowo postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2010 r., I CSK 189/10; z dnia 18 marca 2012 r., II CSK 180/12; z dnia 23 lipca 2015 r., I CSK 976/14).Mimo podjętych prób, także w uzupełniającym piśmie z dnia 9 marca 2017 r. powód nie podołał powinnemu zadaniu.
W szczególności nie wykazał, aby podniesione problemy, w tym najważniejszy, wynikający z ustaleń co do widocznego obejścia prawa, któremu przeciwstawił się ustawodawca, zwłaszcza przez wprowadzenie art. 54 ust. 4 i 5 u.d.l. nie zostały w dotychczasowym orzecznictwie i doktrynie wystarczająco wyjaśnione. Ta akurat, najważniejsza dla rozpoznawanej sprawy kwestia spotkała się z przekonującym wyjaśnieniem w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Odwołując się do odpowiedzi na skargę wystarczy podać wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2015 r., V CSK 111/14 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2016 r., I CSK 486/15.
Do tych orzeczeń można dodać dalsze, wcześniej wspomniane, także sądów powszechnych, w których powód był stroną, idące w takim samym kierunku. Rozpoznawana sprawa dotyczy tych samych stron i niemal tożsamego stanu faktycznego, co w sprawie o sygn. akt I CSK 486/15 Sądu Najwyższego. W uzasadnieniu wyroku w tej sprawie została dokonana analiza prawna sytuacji konsorcjum, jakie powód zawiązał z M. sp. z o.o. i konsekwencji tej umowy. Poważna i przekonująca analiza podniesionych we wniosku kwestii prawnych i zgłoszonych wątpliwości znalazła się w uzasadnieniu wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 28 października 2016 r. w sprawie VI ACa (…).
Tak więc argumenty podniesione we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w tej sprawie nie dają podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku.Z tych względów należało uznać, że nie zostały spełnione przesłanki art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., a więc na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. należało orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.aj