Supreme Court dismisses cassation appeal where contract classification was not legally obvious despite opposing party's later argument.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court judgment regarding the classification of a contract. The appellant argued that the contract was a work contract rather than a service contract, claiming this was a clear legal error. However, the court found no obvious error because the respondent had consistently treated the agreement as a work contract throughout the proceedings and even cited the relevant work contract provisions in their own correspondence.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may not admit a cassation appeal based on the obvious correctness of a claim if the lower court's qualification of the legal relationship was not legally erroneous and the opposing party did not contest it during the proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 12/20 POSTANOWIENIE Dnia 19 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie B.C.przeciwko ,,T.” S.A. w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 czerwca 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […].z dnia 5 lipca 2019 r., sygn. akt VII AGa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na oczywistej zasadności wynikającej z naruszenia podniesionych w skardze zarzutów dotyczących prawa materialnego przez błędne przyjęcie, że strony łączyła umowa o dzieło, a nie umowa o świadczenie usług.Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić.
Trudno dostrzec oczywistą zasadność skargi, w sytuacji, w której strona pozwana w toku postępowania przed sądem pierwszej i drugiej instancji nie kwestionowała kwalifikacji łączącej strony umowy jako umowy o dzieło. Z poczynionych ustaleń wynika także, że to strona pozwana w piśmie, którym odstąpiono od umowy dotyczącej przygotowania kolejnych odcinków seriali powołała się na art. 644 k.c. traktując obowiązującą umowę jako umowę o dzieło. Zawarte zatem w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej uzasadnienie mające wskazywać, na oczywistość zasadności zarzutu o błędnej kwalifikacji prawnej umowy budzi uzasadnione wątpliwości.Analiza zarzutów skargi i uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego nie wskazuje, aby w rzeczywistości zachodziła oczywista zasadność.
Sąd bardzo szeroko uzasadnił swój pogląd o stosowaniu do przedmiotowej umowy przepisów o umowie o dzieło wskazując na konkretny efekt, który miał być przedmiotem zobowiązania powódki.Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że nie można uznać podniesionych zarzutów za uzasadniających pogląd o oczywistej zasadności skargi. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj