Legislator Case Law & Legislation
I CSK 114/15 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error under pre-trial review rules.

Case Number I CSK 114/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the appellate court's judgment, ruling that the pre-trial review requirements were not met. The appellants argued that lower courts refused them the right to personally present nuances of the factual situation regarding a loan repayment, but the court found this insufficient. The decision held that an obvious legal error must be clearly visible and lead directly to the conclusion that the appealed judgment is obviously flawed, which the appellants failed to demonstrate.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; The Supreme Court's pre-trial review requires demonstrating an obvious legal error that is clearly visible and leads directly to the conclusion that the appealed judgment is obviously flawed.

Keywords

AI generated
cassation appeal pre-trial review obvious legal error Supreme Court civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
Okoliczności sprawy nie wskazują także na występowanie innych przesłanek przedsądu (art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.).Na wniosek powoda zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art.
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.).Na wniosek powoda zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art.
Art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.
98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art.
Art. 39821 k.p.c.
i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 w zw.
§ 6 pkt 6 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
oraz § 6 pkt 6 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 108 § 1 k.p.c
98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c
art. 39821 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01
in.: postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz.
postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02
100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz.
postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00
postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz.
postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00
postanowienie SN z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I CZ 64/08
Ponadto, skarżący powinni zawrzeć we wniosku wyodrębniony wywód prawny wskazujący w czym wyraża się „oczywistość” naruszenia prawa (postanowienie SN z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I CZ 64/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn.
postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 37/08
akt I CZ 64/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 37/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn.
postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt IV CZ 200/01
akt II UK 37/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt IV CZ 200/01, nie publ.).
postanowienie SN z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12
postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2011 r., V CSK 113/11
Mimo bowiem nawet oczywistego naruszenia prawa, wyrok może być prawidłowy (postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2011 r., V CSK 113/11, nie publ.).
I ACa 293/14
Appeal dismissed; plaintiff failed to prove ownership of drainage infrastructure and cannot claim unjust enrichment.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CSK 114/15 POSTANOWIENIE Dnia 18 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z powództwa J. P. ‎przeciwko J. J. i G. J. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 listopada 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanych ‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie‎z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I ACa 293/14, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania; zasądza ‎ od pozwanych solidarnie na rzecz powoda 1.800 ‎ (jeden tysiąc osiemset) zł kosztów zastępstwa prawnego ‎ w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.

Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania. Pełnomocnik pozwanych J. J. i G. J. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 16 października 2014 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący wskazali we wniosku, że sądy obu instancji „odmówiły im prawa do osobistego i bezpośredniego przedstawienia niuansów stanu faktycznego, zwłaszcza wykazania zwrotu pożyczki i ustalenia okoliczności towarzyszących temu zdarzeniu”.Odnosząc się do tego twierdzenia należy przypomnieć, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m. in.: postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).

Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie SN z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz.156). Ponadto, skarżący powinni zawrzeć we wniosku wyodrębniony wywód prawny wskazujący w czym wyraża się „oczywistość” naruszenia prawa (postanowienie SN z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I CZ 64/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 37/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt IV CZ 200/01, nie publ.).

Sam zarzut naruszenia, nawet oczywistego, określonych przepisów prawa nie jest wystarczający, gdyż nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. orzecznictwo przytoczone w motywach postanowienia Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, Lex nr 1232793). Mimo bowiem nawet oczywistego naruszenia prawa, wyrok może być prawidłowy (postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2011 r., V CSK 113/11, nie publ.). Skarżący nie wykazali, że Sąd drugiej instancji dopuścił się oczywistego naruszenia prawa w powyższym rozumieniu oraz że zaskarżony wyrok jest oczywiście wadliwy.Należy także zauważyć, że choć z formalnego punktu widzenia skarżący spełnili wymaganie polegające na uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, to zrobili to w stopniu nieusprawiedliwiającym jego uwzględnienia, skoro w istocie ograniczyli je do lakonicznego stwierdzenia, że sądy „odmówiły im prawa do osobistego i bezpośredniego przedstawienia niuansów stanu faktycznego, zwłaszcza wykazania zwrotu pożyczki i ustalenia okoliczności towarzyszących temu zdarzeniu”.W konkluzji należy stwierdzić, że powołana we wniosku przesłanka nie została wykazana.

Okoliczności sprawy nie wskazują także na występowanie innych przesłanek przedsądu (art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.).Na wniosek powoda zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 w zw. z § 13 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461).