Supreme Court dismisses appeal on acquisition by prescription, rejecting claim that 15-year period expired before 2005 due to calculation error.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by M. Z. regarding the acquisition of property ownership through prescription. The appellant argued that the 15-year prescription period had expired before the lawsuit was filed in 2005, claiming the period could not be interrupted. The court rejected this argument, noting that a period specified in years ends on the day corresponding to the start date, meaning the period could not expire before May 27, 2005. Consequently, the court refused to accept the appeal for review and ordered the appellant to pay the costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 112 k.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A period specified in years ends on the day corresponding to the start date, preventing premature expiration claims; cassation appeals lacking significant legal issues are inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 110/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku M. Z., U. X., T. M. i M. O.przy uczestnictwie Miasta W. i S. Z.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 października 2013 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy M. Z.od postanowienia Sądu Okręgowego W.z dnia 8 października 2012 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawcy M. Z. na rzecz uczestnika Miasta W. kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Wnioskodawca, zarzucając naruszenie art. 123 § 1 w związku z art. 172 § 1 i art. 175 k.c., uzasadnił wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oczywistą jej zasadnością oraz potrzebą wykładni powołanych przepisów, budzących w jego ocenie poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie.
Tak umotywowany wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczym argumentem skarżącego przytoczonym na poparcie wniesionej skargi jest twierdzenie, że piętnastoletni termin zasiedzenia, który rozpoczął bieg w dniu 27 maja 1990 r., upłynął przed końcem 27 maja 2005 r., w związku z czym pozew wniesiony w dniu 27 maja 2005 r. nie mógł przerwać biegu tego terminu. Twierdzenie to jest oczywiście błędne. Zgodnie z art. 112 k.c., termin oznaczony w latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu.
Według przytoczonego przepisu, wskazany przez skarżącego termin nie mógł się zatem niewątpliwie zakończyć przed upływem 27 maja 2005 r.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej strony powodowej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c. w związku z § 7 pkt 1 i § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowione z urzędu (Dz.
U. 2013.490). awdb