Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal grounds as facts and evidence assessment are binding.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the plaintiff against the appellate court's judgment. The plaintiff argued that the lower court erred in its expert opinion and evidence evaluation, but the Court held that factual findings and evidence assessments by the second instance are binding under the Civil Procedure Code. Consequently, the appeal was rejected because it did not meet the strict requirements for admitting a cassation case for review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3981 § 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The Supreme Court is bound by the factual findings and evidence assessment of the court of second instance; therefore, a cassation appeal challenging these elements is inadmissible unless it raises a legal issue of obvious correctness under Art. 3989 § 1.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 1017/23 POSTANOWIENIE 8 kwietnia 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Beata Janiszewska na posiedzeniu niejawnym 8 kwietnia 2024 r. w Warszawiew sprawie z powództwa M. W.przeciwko A. R. -Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w Ł. oraz Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu w Łodzi i Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa w Łodzio zapłatę,na skutek skarg kasacyjnych M. W. i A. R.-Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ł. oraz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Łodzi i Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodziod wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 4 maja 2022 r., I ACa 385/19, 1. przyjmuje do rozpoznania skargi kasacyjne A.
R. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ł. oraz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Łodzi i Sądu Rejonowego dla Łodzi - Widzewa w Łodzi, 2. odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej M. W., 3. zasądza od M. W. na rzecz A. R. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ł. i na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwoty po 7500 (siedem tysięcy pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEPowód M. W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wydanego w sprawie o zapłatę przeciwko A.
R. – Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w Ł. oraz Skarbowi Państwa – Sądowi Okręgowemu w Łodzi i Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa w Łodzi, zaskarżając ten wyrok w części oddalającej apelację skarżącego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jako pierwszą przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał występowanie w sprawie dwóch istotnych zagadnień prawnych.Pierwsze z nich dotyczyć miało tego, czy po uchyleniu przez Sąd Najwyższy poprzedniego wyroku Sądu drugiej instancji „Sąd Apelacyjny winien samodzielnie rozpoznać sprawę na nowo, czy też przekazać sprawę sądowi I instancji”.
Powód wyjaśnił przy tym, że w jego ocenie konieczne było wydanie wyroku kasatoryjnego. Wyrok Sądu Apelacyjnego został bowiem „uchylony tylko w odniesieniu do powstania i wysokości szkody”, wobec czego kluczowe znaczenie dla sprawy miała opinia biegłego i „do tego ograniczała się całość postępowania”. Skoro natomiast postępowanie sprowadzało się do przeprowadzenia jednego dowodu, to zachodził stan konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, uzasadniający zastosowanie art. 386 § 4 k.p.c.Drugie zagadnienie, powiązane z art. 233 § 1 i art. 278 § 1 k.p.c., dotyczyć miało kryteriów oceny dowodu z opinii biegłego.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa przywołanie przyczyny kasacyjnej unormowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga poprawnego zidentyfikowania problemu, w tym odniesienia go do konkretnych przepisów. Konieczne jest także przedstawienie argumentów prowadzących do rozbieżnych ocen danego zagadnienia (zob. postanowienie SN z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01). Podniesiony problem musi również charakteryzować się nowością; zagadnienie, które było już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, co do zasady traci ten walor (zob. postanowienie SN z 19 marca 2012 r., II PK 294/11).
Istotność problemu prawnego wyraża się natomiast w tym, że ma on znaczenie precedensowe dla rozstrzygania podobnych spraw lub rozwoju jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 23 marca 2012 r., I CSK 496/11). Obowiązkiem wnoszącego skargę jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (zob. postanowienie SN z 18 lutego 2015 r., II CSK 428/14).Tylko we wskazanych wyżej okolicznościach może być realizowana publicznoprawna funkcja skargi kasacyjnej.
Jednocześnie przedstawiony Sądowi Najwyższemu problem musi mieć konkretny związek z rozstrzygnięciem danej sprawy, to jest z zarzutami skargi oraz podstawą prawną i faktyczną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienie SN z 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13). Przyjęcie skargi do rozpoznania ma bowiem na celu zarówno realizację interesu publicznego, jak i ochronę praw prywatnych. Zagadnienie prawne powinno mieć więc taki wymiar problemowy, aby udzielona przez Sąd odpowiedź miała znaczenie dla rozstrzygnięcia o zasadności skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie, w której pytanie zostało zadane, a jednocześnie – dzięki uniwersalnemu ujęciu – odpowiedź ta uzyskiwała walor aplikacyjny w rozstrzyganiu innych spraw.Pierwsze z postawionych przez skarżącego pytań nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w opisanym wyżej rozumieniu.
Przeciwnie, jest to partykularne pytanie o prawidłowość toku konkretnego postępowania, a ściślej: jednostkowego aktu stosowania prawa. Powód pyta bowiem, czy w konkretnej sytuacji Sąd Apelacyjny powinien samodzielnie rozpoznać sprawę co do istoty, czy wydać orzeczenie o charakterze kasatoryjnym. Problem ten pozbawiony jest doniosłości wykraczającej poza ramy konkretnego postępowania i z tego względu nie może stanowić zagadnienia, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Gdyby z kolei rozumieć wątpliwości skarżącego ogólnie (choć wyraźnie nie było to jego intencją), jako pytanie o to, czy po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sąd drugiej instancji powinien był z zasady stosować art. 386 § 4 k.p.c., to odpowiedź byłaby oczywista – przepisy normujące postępowanie ze skargi kasacyjnej nie wpływają bowiem na zasady wywodzone z art. 386 k.p.c. W ramach systemu apelacji pełnej regułą pozostaje zatem wydanie przez sąd drugiej instancji orzeczenia co do istoty sprawy.
Choć zastosowanie art. 386 § 4 k.p.c. nie jest wykluczone także przy ponownym rozpoznaniu sprawy, to unormowanie to znajduje w takim przypadku zastosowanie na zasadach ogólnych.Drugie z przedstawionych przez powoda zagadnień dotyczy kwestii oceny dowodów, wobec czego nie mogłoby być rozważane przez Sąd Najwyższy w razie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Ustalenia faktyczne oraz ocena dowodów sądu drugiej instancji nie mogą być bowiem kwestionowane w ramach zarzutów skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.) i wiążą Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.).
Uzasadnienie tej kwestii prawnej nie pozwala ponadto wnosić, by podejmowała ona aspekty pozwalające na zakwalifikowanie jej do zagadnień prawnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Jako drugą przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi. Przedstawił przy tym wywód, mający nawiązywać do tematyki naruszenia art. 361 § 1 i 2 k.c. oraz art. 278 § 1 k.p.c., lecz w istocie w całości poświęcony kwestii oceny dowodów.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej prima facie sprzeczności przyjętej przez Sąd drugiej instancji wykładni lub zastosowania prawa z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji prawa.
Wnoszący skargę powinien więc zawrzeć w uzasadnieniu wniosku wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się "oczywista zasadność" skargi i przedstawić odpowiednie argumenty (zob. postanowienie SN z 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Oczywista wadliwość kwestionowanego orzeczenia musi występować w ramach podstaw skargi (zob. postanowienie SN z 20 grudnia 2001 r., III CKN 557/01).Do przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie wskazanej przyczyny kasacyjnej nie jest wystarczające samo kwalifikowane naruszenie prawa przez Sąd drugiej instancji.
W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. mowa bowiem o oczywistej zasadności skargi, a nie o trafności zarzutu. Przytoczone przez skarżącego okoliczności powinny zatem jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (zob. postanowienie SN z 10 maja 2019 r., I CSK 768/18). Argumentacja skarżącego a limine nie może świadczyć o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Jak wskazano już wyżej, z art. 3983 § 3 k.p.c. wynika zakaz kwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów sadu drugiej instancji, a z art. 39813 § 2 k.p.c. – związanie tymi ustaleniami Sądu Najwyższego.
Polemika z oceną tego, czy i jaką szkodę poniósł powód, nie może zatem polegać na kwestionowaniu dokonanej przez Sąd Apelacyjny oceny dowodów. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że z motywów skargi kasacyjnej nie wynika, by zachodziły przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania. O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 8 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak w sentencji postanowienia. [SOP][ms]