Criminal court's binding verdict on damages prevents civil appeal on amount alone.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a civil judgment awarding damages for criminal harm. The appellant argued that the awarded compensation was excessive and required a new interpretation of the relevant civil code provision. The court rejected this, noting that the criminal court's findings were binding and the dispute concerned only the amount, not the legal basis.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 445 § 1 k.c.: A cassation appeal challenging only the quantum of damages awarded in a civil suit following a criminal conviction is inadmissible when the factual findings are binding and the legal interpretation is well-established.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 101/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa J. P.przeciwko P. S. i J. S.o zadośćuczynienie i odszkodowanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowiez dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I ACa 140/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opierają wniosek o przyjęcie skargi na oczywistej zasadności oraz potrzebie wykładni art. 445 § 1 k.c.Stanowiska skarżących nie sposób jednak podzielić.
Nie sposób uznać, że skarga jest oczywiście uzasadniona w sytuacji, gdy kwestionuje jedynie wysokość przyznanego powodowi zadośćuczynienia, mimo braku podważenia poczynionych ustaleń lub wykazania niewspółmierności zasądzonej kwoty do dokonanego naruszenia. Ma ona w tym zakresie charakter co najwyżej polemiczny i nie wynika z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Okoliczności te zresztą są w sprawie bezsporne, gdyż wynikają z wiążącego w tej sprawie sąd cywilny wyroku karnego skazującego. Nie sposób także zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że zachodzi potrzeba wykładni art. 445 § 1 k.c. celem ustalenia, jakimi przesłankami powinien kierować się sąd decydując o przyznaniu zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę.
Wbrew twierdzeniom skarżących orzecznictwo Sądu Najwyższego jest w tym zakresie niezwykle obszerne. Wątpliwości skarżących co do interpretacji tego przepisu są zaś bardzo abstrakcyjne i nie sposób powiązać ich z okolicznościami sprawy, w której zostały sformułowane. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario).