Legislator Case Law & Legislation
I CO 88/19 AI generated

Supreme Court dismisses jurisdiction designation request when lower court already acted on jurisdictional basis.

Case Number I CO 88/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the Regional Court's request to designate a competent court under Article 45 of the Civil Procedure Code. The Regional Court had already initiated mediation proceedings and scheduled hearings, indicating it believed it possessed jurisdiction based on the contract's connection to Poland. The Supreme Court ruled that designation is only permissible when jurisdiction cannot be established at all, not when a court has already acted upon a specific jurisdictional basis.

Legislator headnote

AI generated

Art. 45 k.p.c.; The Supreme Court may designate a competent court only when the law does not allow the determination of local jurisdiction, not when a court has already acted based on established jurisdictional grounds.

Keywords

AI generated
jurisdiction designation local jurisdiction mediation proceedings Civil Procedure Code competent court jurisdictional basis Supreme Court ruling

Cited Legislation

AI generated
art. 45 k.p.c.
w trybie art. 45 k.p.c. zwrócił się wówczas z wnioskiem do Sądu Najwyższego o wyznaczenie sądu właściwego dla rozpoznania sprawy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art.
art. 4 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012
, jak właściwego na podstawie art. 4 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 ‎z 12 grudnia 2012 r.
art. 27-30 w zw. z art. 185 § 1 k.p.c.
podsumował je stwierdzeniem: „mając na uwadze przepisy art. 27-30 w zw. z art. 185 § 1 k.p.c. powstały wątpliwości co do właściwości tutejszego Sądu”.Podkreślić należy też, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego oznaczenie przez Sąd Najwyższy w trybie art.
art. 45 k.p.c
z wnioskiem do Sądu Najwyższego o wyznaczenie sądu właściwego na podstawie art. 45 k.p.c.
art. 185 § 1 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższy z 13 maja 1976 r., II CO 3/76
postanowienie Sądu Najwyższy z 24 października 1966 r., II CO 9/66
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CO 88/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku M. sp. z o.o. sp.k. w W. przy uczestnictwie S. z siedzibą w W. ‎o zawezwanie do próby ugodowej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 grudnia 2019 r., na skutek wniosku Sądu Rejonowego w W. o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy, odmawia oznaczenia sądu właściwego miejscowo ‎w sprawie.

UZASADNIENIE

M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w W. 18 grudnia 2017 r. wystąpiła o zawezwanie do próby ugodowej S. w Wielkiej Brytanii w sprawie o zapłatę kwoty 1.529.638,20 zł z odsetkami ustawowymi liczonymi od 18 grudnia 2015 r., tytułem rozliczenia wspólnego przedsięwzięcia i zawarcia w tym przedmiocie ugody. Ponadto M. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa w W. wezwała do wyznaczenia posiedzenia pojednawczego w celu zawarcia przez strony ugody. Powyższe wezwanie zostało złożone do Sądu Rejonowego w W. , jak właściwego na podstawie art. 4 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 ‎z 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.

Zdaniem bowiem wnioskodawcy, umowa łącząca strony wykazuje najsilniejszy związek z Polską, ze względu na to, że wydarzenie, którego organizacją zajmowały się miało miejsce w Polsce.W toku postępowania przewodniczący w Sądzie Rejonowym w W. podejmował szereg czynności: wydał zarządzenie ‎z 24 marca 2018 r. o doręczeniu odpisu wniosku o zawezwanie do próby ugodowej wraz z załącznikami w trybie art. 4 w zw. z art. 7 Rozporządzenia 1393/2007, po czym zarządzeniem z 16 maja 2018 r., uchylił powyższe zarządzenie ‎i wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku.

Następnie przewodniczący wyznaczył termin posiedzeń jawnych na 1 marca 2019 r. i 10 maja 2019 r., na które w imieniu S. w Wielkiej Brytanii nie stawił się nikt. Sąd Rejonowy w W. w trybie art. 45 k.p.c. zwrócił się wówczas z wnioskiem do Sądu Najwyższego o wyznaczenie sądu właściwego dla rozpoznania sprawy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 45 k.p.c., jeżeli w myśl przepisów kodeksu nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej, Sąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym oznaczy sąd, przed który należy wytoczyć powództwo.Oznaczenie sądu w trybie przytoczonego przepisu jest uzasadnione w sytuacji, gdy nie można ustalić faktu stanowiącego podstawę właściwości miejscowej w świetle określonego przepisu, odnoszącego się do danej kategorii spraw.

Innymi słowy, w sytuacji, gdy fakt uzasadniający jurysdykcję krajową sądu polskiego nie pokrywa się z faktem mogącym uzasadniać właściwość miejscową.Jak już wskazano, w toku postępowania Sąd Rejonowy w W. podjął wiele wymienionych czynności w związku z wnioskiem, zmierzających do jego merytorycznego załatwienia. Ich podejmowanie oznacza, że Sąd był przekonany, iż jest właściwy do rozpoznania wniosku o zawezwanie do próby ugodowej. Z akt sprawy nie wynika, aby w sprawie ujawniły się jakiekolwiek wcześniej nie znane okoliczności faktyczne, które by podważały założenia o przesłankach właściwości Sądu Rejonowego działającego w sprawie albo żeby strony podważały te przesłanki właściwości.Występując 30 września 2019 r. z wnioskiem do Sądu Najwyższego o wyznaczenie sądu właściwego na podstawie art. 45 k.p.c. Sąd Rejonowy w W. nie uzasadnił dlaczego nabrał wątpliwości co do swojej właściwości w sprawie, przedstawił natomiast argumenty wnioskodawcy uzasadniające właściwość Sądu, do którego ten skierował wniosek.

Sąd Rejonowy w W. podsumował je stwierdzeniem: „mając na uwadze przepisy art. 27-30 w zw. z art. 185 § 1 k.p.c. powstały wątpliwości co do właściwości tutejszego Sądu”.Podkreślić należy też, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego oznaczenie przez Sąd Najwyższy w trybie art. 45 k.p.c. właściwego sądu może wchodzić w grę tylko wówczas, gdy w myśl przepisów kodeksu nie można ustalić właściwości miejscowej, przede wszystkim więc w sytuacji, gdy sprawa nie została jeszcze wniesiona do żadnego sądu ze względu na niemożność ustalenia sądu miejscowo właściwego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 maja 1976 r., II CO 3/76, OSNC 1977, nr 2, poz. 30, postanowienie Sądu Najwyższego ‎z 24 października 1966 r., II CO 9/66, OSNC 1967, nr 4, poz. 77).Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 45 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. aj