Supreme Court denies designation of court for divorce case due to unclear jurisdictional facts.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to designate a competent court for a divorce lawsuit filed by M. S. against P. S. The lower court requested designation because the parties allegedly resided temporarily in Ireland, but the Supreme Court found the complaint stated they lived in Poland. Since the complaint did not definitively prove both parties lacked a domicile in Poland, the necessary condition for the Supreme Court to intervene under Article 45 of the Code of Civil Procedure was not met.
Legislator headnote
AI generatedArt. 45 k.p.c.; Art. 41 k.p.c.; Art. 25 k.c.: The Supreme Court may designate a court for a divorce action only if the lower court definitively establishes that neither spouse has a domicile or habitual residence in Poland, rendering Article 41 inapplicable.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CO 76/19 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz w sprawie z powództwa M. S. przeciwko P. S. o rozwód,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2019 r.,na skutek przedstawienia akt o sygn. I C (…) przez Sąd Okręgowy w P. celem oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy, odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
UZASADNIENIE
Pozwem z 29 sierpnia 2019 r. (data wpływu 02 września 2019 r.) Powódka M. S. wytoczyła powództwo o rozwód przeciwko P. S., wskazując, iż strony zamieszkują w L. i czasowo przebywają w Irlandii.Postanowieniem z 9 września 2019 r. Sąd Okręgowy w P. zwrócił się do Sądu Najwyższego o wyznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 45 k.p.c. Sąd Najwyższy oznacza sąd, przed który należy wytoczyć powództwo, jeżeli na podstawie okoliczności sprawy nie można ustalić właściwości miejscowej.
W sprawie głównej (o rozwód) właściwość miejscową (wyłączną) należy ustalić zgodnie z art. 41 k.p.c. Stanowi on, iż powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sądem, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w tym okręgu ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda.W sprawie o rozwód w pozwie wskazana jest jego miejsce zamieszkania stron miejscowość znajdująca się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W tych okolicznościach do Sądu Okręgowego należy podjęcie czynności procesowych związanych z ustaleniem tego, czy prawidłowe, zgodne z rzeczywistym stanem prawnym, jest miejsce zamieszkania zarówno Powódki, jak i Pozwanego, wskazywane w pismach procesowych Powódki, tj. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czy też aktualnie strony zamieszkują (a nie jedynie - jak wskazuje Powódka - czasowo przebywają) poza granicami Polski.Oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie art. 45 k.p.c., sądu właściwego do rozpoznania powództwa, będzie uzasadnione dopiero w razie jednoznacznego stwierdzenia przez Sąd Okręgowy, że żadna ze stron nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 25 k.c.) i nie jest możliwe ustalenie właściwości miejscowej sądu na podstawie art. 41 k.p.c. W tych okolicznościach wbrew stanowisku Sądu Okręgowego nie zostało stwierdzona wymagana na gruncie art. 41 k.p.c. okoliczność, iż żadna ze stron w sprawie nie ma miejsca zamieszkania (lub zwykłego pobytu) w Polsce, skoro co innego wynika z treści pozwu.
W konsekwencji Sąd Najwyższy stwierdza brak podstaw do oznaczenia na podstawie art. 45 k.p.c. sądu, przed który należy wytoczyć powództwo.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw