Supreme Court dismisses retrial request because the challenged law was not the basis of the cassation judgment.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court declared the plaintiffs' retrial request inadmissible and remitted it to the Court of Appeal. The plaintiffs sought retrial based on a Constitutional Court ruling invalidating Article 160 of the Tax Code, yet the Supreme Court had previously dismissed their cassation appeal solely on Article 417 of the Civil Code. Since the cassation judgment did not rely on the unconstitutional provision, the Supreme Court determined it lacked jurisdiction to hear the retrial under Article 405 of the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 405 k.p.c.; Art. 401 § 1 k.p.c.: A retrial request is inadmissible if the court of first instance or the Supreme Court, in its judgment, did not base its decision on the legal provision subsequently declared unconstitutional.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CO 17/05
POSTANOWIENIE
Dnia 2 listopada 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Tadeusz Wiśniewski
w sprawie z powództwa K. J. i Z. C.
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie X. i Miastu W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 listopada 2005 r., na skutek
skargi powódek
o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu
Najwyższego z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt I CK (…),
uznaje się niewłaściwym i skargę powódek o wznowienie postępowania
przekazuje Sądowi Apelacyjnemu.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 405 k.p.c., do wznowienia postępowania z przyczyn
nieważności oraz na podstawie przewidzianej w art. 401 1 właściwy jest sąd, który
wydał zaskarżone orzeczenie, a jeżeli zaskarżono orzeczenia sądów różnych
instancji, właściwy jest sąd instancji wyższej. Do wznowienia postępowania na innej
podstawie właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał co do istoty sprawy. Skarżące
powołują się na podstawę wznowienia przewidzianą w art. 401 1 k.p.c., w
szczególności zaś na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 września 2005 r.,
P 18/04 (Dz. U. Nr 181, poz. 1524), którym orzeczono o niezgodności d. art. 160 §
5 kpa z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Oceniając zatem kwestię
właściwości sądu w odniesieniu do wniesionej skargi należy uwzględnić
okoliczność, że kognicja Sądu Najwyższego rozpoznającego kasację powódek od
wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 czerwca 2004 r., I ACA (..) była ograniczona i
wyznaczały ją granice zaskarżenia oraz podstawy kasacji (d. art. 39311 k.p.c.).
Powódki
w
kasacji
w
ramach
pierwszej
podstawy
kasacyjnej
- dotyczącej naruszenia prawa materialnego - zarzuciły jedynie naruszenie
art. 417 k.c. w zw. z art. 77 Konstytucji RP. Oznacza to, że Sąd Najwyższy
oddalając kasację nie opierał swego orzeczenia na podstawie przepisu prawnego,
którego konstytucyjność została podważona przez Trybunał Konstytucyjny.
W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji.